Ο Akylas κυκλοφόρησε το «Press Start», αλλά φωνάξαμε press stop
Δυστυχώς δεν είναι τόσο εύκολο να βγάλεις ένα νέο «P.O.P.».
Περιεχόμενα
Θα ακούσεις τον δίσκο του Akyla στο μετρό, μεταξύ Συντάγματος και Πειραιά. Θα τον ακούσεις και όταν κολλήσεις στην Κηφισίας, ανάμεσα στην Κατεχάκη και το Ψυχικό, αλλά αν έχει τραγικό μποτιλιάρισμα θα τον ακούσεις δυο φορές κι αυτό γιατί διαρκεί μόλις 20 λεπτά και μερικά δευτερόλεπτα, παρότι αποτελείται από 8 κομμάτια, με πρώτο φυσικά το «Ferto».
Δεν λέμε ότι η διάρκεια είναι που κάνει τον δίσκο. Αφενός η επιστροφή στους ραδιοφωνικούς χρόνους των singles και όχι μόνο, είναι μια τάση των τελευταίων χρόνων και διεθνώς, με hit τραγούδια που δεν διαρκούν ούτε δυόμισι λεπτά, χωρίς να μιλάμε για radio version [π.χ. το «Kill Bill» της SZA (2:33) ή το Stay των The Kid LAROI & Justin Bieber (2:21)]. Αφετέρου, η ακριβώς αντίθετη τάση με δίσκους γεμάτους ατελείωτα easter eggs και bonus tracks ανάλογα την εκδοχή, επίσης δεν προσφέρει κάτι στη μουσική δημιουργία παρά μόνο στην οικονομική αφαίμαξη των fans.
Όταν έχεις όμως μόνο 20 λεπτά στη διάθεσή σου, περιμένω να τα κάνεις να μετρήσουν και να προσπαθήσεις να χωρέσεις έστω 2-3 διαφορετικές ιδέες, κάτι που δυστυχώς δεν γίνεται στην περίπτωση του «Press Start».
Διαβάστε επίσης
«Ferto» και ξαναFerto και ξαναματαFerto
Το ολοκληρωμένο δισκογραφικό ντεμπούτο του Akyla θυμίζει περισσότερο διαφορετικές βερσιόν του επιτυχημένου «Ferto», τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά και είναι πραγματικά κρίμα γιατί παρότι γνωρίσαμε τον Akyla μέσα από το κομμάτι της Eurovision, τα δείγματα που είχε δώσει μέσα από τα singles του τα προηγούμενα χρόνια έδειχναν πως δεν του λείπουν οι ιδέες.
Το «Parto», για παράδειγμα, αναμασά τις ίδιες ιδέες περί οικονομικής επιτυχίας, ζήλιας και τελικά ερωτικής κατάκτησης: θα ήθελε να είναι συμπληρωματικό τραγούδι του «Ferto», σαν ένα διάλογο ή ένα πριν και μετά αλλά βγάζει περισσότερο την αίσθηση πολυφορεμένου trap της μίας σεζόν. Θα το ακούσουμε, ναι. Απλά μέσα σε ένα μήνα θα έχει κουράσει, το ίδιο και το autotune του. Το «voulosto» αντίστοιχα, το φινάλε του δίσκου, είναι και πάλι ένα remake, αυτή τη φορά ακόμα πιο κοντά μουσικά του «Ferto», αντί όμως να απαντά στους επικριτές του Akyla (οι οποίοι είχαν εντελώς άδικο αν με ρωτάτε) ή να δημιουργεί ένα σχήμα κύκλου με τον δίσκο αφήνει πάλι την αίσθηση πως κάπου το έχεις ξανακούσει. Τα ίδια και με το «Akyla Tequila», ένα κομμάτι γραμμένο να γίνει χιτ (και θα γίνει) που συνεχίζει όμως την αυτοαναφορικότητα του καλλιτέχνη και μοιάζει περισσότερο με γέφυρα παρά ολοκληρωμένη σύνθεση.
To «Meli^^» θυμίζει μεν περισσότερο τα πρώτα δείγματα του Akyla, δεν προχωράει όμως πέρα από την mumble pop με αναφορές σε αθηναϊκά σημεία και μερικά σεξουλιάρικα στιχάκια. Τα synths του και τα φωνητικά στο ρεφρέν που παραπέμπουν στην ελληνική pop των early 90s μας δίνουν μια ελπίδα πως θα ακούσουμε κάτι ενδιαφέρον μα «έχω τόσα να σου πω, αλλά είναι το ρεφρέν μικρό». Στο χέρι σου ήταν βρε Akyla μου να μεγαλώσει να το ευχαριστηθούμε κι εμείς λίγο, ρεφρέν με δυο στίχους πού ακούστηκε στην ποπ…
Θυμάστε όταν η Μαρίνα Σάττι, επίσης λίγες μέρες μετά τη δική της Eurovision, κυκλοφόρησε το «P.O.P» και το ξάφνιασμα όλων με το τσιφτετέλι του «Στην υγειά μας»; Όλων όσων την είχαν γνωρίσει τελευταία δηλαδή και δεν ήξεραν το ενδιαφέρον της για τη βαλκανική μουσική. Μάλλον κάτι τέτοιο είχε στο νου του και ο Akylas με το «spastoSPASTO» (αλλά και ολόκληρο το δίσκο), όμως για να πετύχεις να παντρέψεις την πολύ σύγχρονη hyperpop/trap με το λαϊκό και την rave κουλτούρα χωρίς να είναι μία από τα ίδια, χρειάζεται ή πολύ γερές μουσικές γνώσεις πάνω στα όργανα, ή μία τελείως ρηξικέλευθη ιδέα, όχι απλώς ένα κλαρίνο από κονσόλα και την επανάληψη της λέξης «σπάστο».
Disclaimer: Ένας μέτριος ή κακός δίσκος δεν συνεπάγεται και έναν κακό ή αδύναμο καλλιτέχνη, αλλά περισσότερο είναι σημάδι μιας εποχής που η ταχύτητα είναι το παν και αφαιρεί απ’ τους δημιουργούς τη δυνατότητα να δουλέψουν για καιρό πάνω στις παραγωγές τους αλλά και να πάρουν μια απόσταση για να εμπνευστούν. Αν ο ίδιος δίσκος ερχόταν 3-6 εβδομάδες μετά τη Eurovision, είμαι αρκετά σίγουρη πως ο Akylas θα είχε καταφέρει να μετουσιώσει όλους τους περασμένους σαρωτικούς μήνες σε μια αρκετά ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, συνεπή προς την περσόνα του. Στα επόμενα, λοιπόν.
