10 εμβληματικά εσώρουχα που έγραψαν κινηματογραφική ιστορία

Δεν υπάρχουν πραγματικά πολλές φορές στην ιστορία του σινεμά που ένα εσώρουχο έχει καταφέρει να πρωταγωνιστήσει σε μια σκηνή ή να ξεπεράσει τη φήμη της ταινίας όπου εμφανίζεται, ωστόσο, όσες έχει συμβεί είναι αξέχαστες. Όχι μόνο γιατί εξάπτουν ακαριαία το θεατή, αλλά και γιατί εκείνη τη στιγμή αποτελούν κομβικό κομμάτι – καθρέφτισμα του χαρακτήρα που το φοράει, έτσι το ενδυματολογικό τμήμα πρέπει οπωσδήποτε να κεντήσει (pun intended) για να επιτευχθεί το επιθυμητό αντίκτυπο. Πάμε, λοιπόν, να θυμηθούμε τα δέκα εσώρουχα που άφησαν το δικό τους μύθο στη μεγάλη οθόνη.

«Trans-Europ-Express» (1966)

Σεναριογράφος του μοντερνιστικού αριστουργήματος «Πέρυσι στο Μάριενμπαντ», ο Αλέν Ρομπ-Γκριγέ ως συγγραφέας και σκηνοθέτης ανέπτυξε ένα έργο όπου η σεξουαλική φόρτιση και οι θεματικές της υποταγής, του bondage και της εξουσίας βρίσκονται σταθερά σε πρώτο πλάνο. Αυτές εξερευνούνται τολμηρά όσο και απενοχοποιημένα στο ιδιοσυγκρασιακό «Trans-Europ-Express», όπου ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν μπλέκεται σε μια S&M περιπέτεια με τη σεξεργάτρια που υποδύεται η Μαρί-Φρανς Πισιέ. Γυναικά η οποία φορά έναν κορσέ – κομψοτέχνημα που θα έπρεπε να έχει πάρει τη θέση του σε κάποιο μουσείο.

«Ο Πρωτάρης» («The Graduate», 1967)

Οι απόπειρες της Αν Μπάνκροφτ ως κυρία Ρόμπινσον να σαγηνεύσει το νεαρό Ντάνστιν Χόφμαν δεν θα είχαν τη διαπεραστική έντασή τους χωρίς το στιλ της πρωταγωνίστριας. Το λεοπάρ σουτιέν σε συνδυασμό το κατάμαυρο καλσόν της απηχούν τις αρπακτικές διαθέσεις της, αλλά και το τι σημαίνει η γοητεία σου να είναι και να φαίνεται.

«Η Ωραία της Ημέρας» («Belle de Jour», 1967)

Tο προβοκατόρικο κομψοτέχνημα του αιρετικού Λουίς Μπουνιουέλ, βρίσκει τη θρυλική Κατρίν Ντενέβ σε ρόλο γυναίκας που εκπληρώνει τις φαντασιώσεις τον αντρών. Έτσι, τα ολόλευκα εσώρουχά της αντικατοπτρίζουν το πώς την αντιλαμβάνονται οι φιλόδοξοι εραστές: σαν ένα κενό καμβά που φέρνει τη ψευδαίσθηση του άσπιλου.

«Foxy Brown» (1974)

Στην ταινία όπου τα ρούχα συνιστούν μια αποθεωτική πανδαισία του coolness, το είδωλο του blaxploitation, η ασύγκριτη Παμ Γκριρ, εφαρμόζει ένα περίτεχνο σχέδιο για να εκδικηθεί όσους ευθύνονται για τη δολοφονία του συντρόφου της. Όποτε πραγματώνει το μένος της φορά εντυπωσιακά outfits, όπως όταν τραμπουκίζει κανονικά ένα σιχαμένο δικαστή φορώντας μπλε εσώρουχα.

«Zardoz» (1974)

Με αυτήν την επιλογή θεωρητικά κλέβουμε λίγο, γιατί στο καλοπροαίρετο πλην εκτροχιασμένο sci-fi τυπικά, τα ρούχα θεωρούνται περιττά οπότε τα εσώρουχα αποτελούν κομμάτι μιας… στολής. Με τον τρόπο που εξελίσσεται η κλιματική αλλαγή, δυστυχώς, βλέποντας το ρουχισμό του Σον Κόνερι δεν σε κάνει να απορείς ιδιαίτερα για το πού πάνε τα πράγματα…

«The Rocky Horror Picture Show» (1975)

Σλιπ, καλτσοδέτα, σκισμένες ψηλές κάλτσες, μακριά γάντια και πέρλες είναι μερικά από τα στοιχεία που κάνουν συγκλονιστικό και άμεσα κλασικό το λουκ του Τιμ Κάρι σε ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ όλων των εποχών, όπου ο ηθοποιός ενσαρκώνει έναν παράφρονα επιστήμονα με ακόρεστο πόθο.

«Οι Σκοτεινές Μπίζνες ενός Πρωτάρη» («Risky Business», 1983)

Προτού σκίσει τους αιθέρες και γίνει παγκόσμιος σταρ χάρη στο «Top Gun», ο Τομ Κρουζ έκανε αίσθηση στο ρόλο ενός έφηβου που περνάει υπερβολικά καλά μόνος στο σπίτι, ενώ λείπουν οι γονείς του σε ταξίδι. Ο χορός του δε φορώντας μόνο ένα πουκάμισο και κάλτσες, έχει μιμηθεί αμέτρητες φορές έκτοτε.

«Scarface» (1983)

Πώς μοιάζει ο πλούτος όταν ξεκινάς από τον πάτο και φτάνεις στα αστέρια, γιατί ο κόσμος σου ανήκει; Στα ‘80s η απάντηση δινόταν με μαξιμαλιστικά διακοσμημένες επαύλεις, εσωτερικό τζακούζι, κραιπάλες και σατέν ανάλαφρα φορέματα, τα οποία η Μισέλ Φάιφερ δεν αποχωριζόταν ούτε στις πιο χαλαρές στιγμές της εν είδη κομπινεζόν.

«Μάτια Ερμητικά Κλειστά» («Eyes Wide Shut», 1999)

Τα πάντα είναι ερωτικά στο λιβινιδικά φορτισμένο κύκνειο άσμα του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ωστόσο, είναι η απλότητα που αποδεικνύεται η μεγαλύτερη αρετή του φιλμ. Εξάλλου, πώς αλλιώς εξηγείται πως από όλα τα έξοχα ρούχα που φοράει η Νικόλ Κίντμαν, εκείνο που αποτυπώνει ουσιαστικότερα τη σπινθηροβόλα ερμηνεία της είναι ένα λιτό λευκό φανελάκι;

«American Psycho» (2000)

Η πρωινή ρουτίνα του παρανοϊκού γιάπη Πάτρικ Μπέιτμαν (Κρίστιαν Μπέιλ) είναι σήμερα πανομοιότυπη με τα βίντεο των άτυπων διαδόχων του, οι οποίοι «grindάρουν» από τα ξημερώματα για να είναι όσο περισσότερο παραγωγικοί μπορούν. Οι ίδιοι ίσως ενστερνιστούν την αφοσίωσή του σε ένα αυστηρό πρόγραμμα, όπου ένα μπόξερ αρκεί, αλλά να δώσουν βάση στο πόσο αποτρόπαια κωμική είναι η υπόλοιπη συμπεριφορά του.