Μια απαραίτητη υπενθύμιση στους μαθητές που γράφουν Πανελλήνιες

Κάποια στιγμή θα παραδώσεις το τελευταίο γραπτό. Θα βγεις από την αίθουσα, θα κοιτάξεις τον ουρανό, θα πάρεις μια βαθιά ανάσα και, για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες, θα συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή συνεχίζεται.

Ίσως εκείνη τη στιγμή να μην το πιστεύεις. Ίσως να σκέφτεσαι αν έγραψες καλά, αν θυμήθηκες όλα όσα διάβασες, αν έκανες κάποιο λάθος που θα σου στοιχίσει. Είναι ανθρώπινο. Η αγωνία είναι το τίμημα που πληρώνουν όσοι νοιάζονται πραγματικά για κάτι.

Όμως οι Πανελλήνιες έχουν μια παράξενη ιδιότητα. Ενώ διαρκούν λίγες ημέρες, καταφέρνουν να πείσουν τους νέους ανθρώπους ότι αφορούν ολόκληρη τη ζωή τους. Δεν την αφορούν. Αφορούν μία διαδρομή. Όχι όλο το ταξίδι.

Γιατί η ζωή δεν είναι ένας διαγωνισμός με μία μόνο ευκαιρία. Δεν είναι ένας διάδρομος με μία πόρτα στο τέλος του. Είναι ένας χάρτης γεμάτος διασταυρώσεις, απρόσμενες στροφές, καινούργιες αρχές και προορισμούς που συχνά ανακαλύπτουμε αφού πρώτα χαθούμε.

Αυτές τις ημέρες ακούγονται συνεχώς οι λέξεις «επιτυχία» και «αποτυχία». Λέξεις βαριές, απόλυτες, σχεδόν τρομακτικές. Κι όμως, η ζωή δεν τις χρησιμοποιεί τόσο εύκολα. Η ζωή κοιτάζει αλλιώς τους ανθρώπους.

Οι πιο όμορφες ιστορίες δεν γράφτηκαν πάντα από ανθρώπους που πέτυχαν τα πάντα στην πρώτη προσπάθεια. Γράφτηκαν από ανθρώπους που συνέχισαν να περπατούν όταν τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχαν σχεδιάσει.

Γι’ αυτό, αν είσαι ένα από τα παιδιά που δίνουν αυτές τις μέρες τη μάχη τους, θέλω να θυμάσαι κάτι. Πριν από τους βαθμούς, πριν από τις σχολές, πριν από τα αποτελέσματα, υπάρχεις εσύ. Με τα όνειρά σου. Με τους φόβους σου. Με τις δυνατότητές σου. Με όλα εκείνα που δεν μπορούν να χωρέσουν σε μια κόλλα αναφοράς.

Η ζωή κοιτάζει αλλιώς τους ανθρώπους. Κοιτάζει εκείνον που έπεσε και ξανασηκώθηκε. Εκείνον που απογοητεύτηκε, αλλά δεν εγκατέλειψε. Εκείνον που αναγκάστηκε να αλλάξει πορεία και βρήκε τελικά έναν δρόμο που δεν είχε φανταστεί ποτέ. Οι πιο όμορφες ιστορίες δεν γράφτηκαν πάντα από ανθρώπους που πέτυχαν τα πάντα στην πρώτη προσπάθεια. Γράφτηκαν από ανθρώπους που συνέχισαν να περπατούν όταν τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχαν σχεδιάσει.

Γι’ αυτό, αν είσαι ένα από τα παιδιά που δίνουν αυτές τις μέρες τη μάχη τους, θέλω να θυμάσαι κάτι. Πριν από τους βαθμούς, πριν από τις σχολές, πριν από τα αποτελέσματα, υπάρχεις εσύ. Με τα όνειρά σου. Με τους φόβους σου. Με τις δυνατότητές σου. Με όλα εκείνα που δεν μπορούν να χωρέσουν σε μια κόλλα αναφοράς.

Κάνε την προσπάθειά σου. Δώσε τον καλύτερό σου εαυτό. Πίστεψε στις γνώσεις που κατέκτησες και στη δύναμη που απέκτησες μέχρι να φτάσεις εδώ. Και όταν περάσουν αυτές οι ημέρες, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, μην ξεχάσεις να κοιτάξεις μπροστά. Γιατί οι Πανελλήνιες μπορεί να είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο. Αλλά εσύ είσαι ολόκληρο το βιβλίο.

Στέλλα Αργυρίου, Ψυχολόγος