Αθερίδης-Καρύδη: Έχει μείνει καθόλου ευγένεια στους δημοσιογράφους;
«Δεν θέλω να με ρωτήσεις τίποτα άλλο, σ’ αγαπώ, γειά σου»… και υπάρχει ελπίδα, ναι!
Περιεχόμενα
Οι άνθρωποι ερωτεύονται και μετά αγαπιούνται ή όχι κι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Και απομακρύνονται, πονάνε, βουτάνε στη μοναξιά, μαθαίνουν να ζουν μακριά, κάποτε να νιώθουν ακόμα και χαρά και να χαμογελούν στην παρουσία του άλλου. Οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν, δεν χωρίζουν. Ακόμα κι αν δεν μιλούνται, κάπου στον χρόνο περιπλανιέται η εικόνας τους, σα στοίχειωμα, σαν τα φάντασμα ενός έρωτα, να περπατούν πιασμένοι, με φόντο πόλη φωτισμένη, αδιάφορο σε τι εποχή, αφού αυτοί έχουν πάντα άνοιξη. Και είναι πάντα Σάββατο βράδυ!
Μα για κάποιο δικό μας, ύπουλο, κακόβουλο, μοχθηρό, φθονερό, κρυφοκαμένο, σαρκοβόρο μύχιο λόγο, στεκόμαστε κριτές συναισθημάτων απέναντι στις ζωές των άλλων και στα μεγάλα τους αισθήματα. Ειδικά, αν είναι διάσημα, διακεκριμένα, φημισμένα, δημόσια πρόσωπα. Το ζήσαμε με τον Τζώρτζογλου, το τέλος μιας σχέσης, που επειδή ήταν η επισημοποίηση της δημοσία και οι στιγμές του μοιράσματος, απαιτήθηκε να ναι έτσι δημόσια και η όποια απόσταση. Περιοδικά και παπαράτσι, δημοσιογράφοι να δείχνουν τα φωτογραφικά στιγμιότυπα, συνεντεύξεις, ερωτήσεις ύπουλα αδιάκριτες και άλλοθι. Πολλά άλλοθι! «Αυτοί δημοσιοποίησαν τη σχέση τους», «οι ίδιοι μιλήσαν για απόσταση», «οι δημοσιογράφοι τη δουλειά τους κάνουν». Αλήθεια; Ναι; Και τι είναι αυτή η εργασία λοιπόν; Το να καραδοκείς θλίψεις και όσους εγκαταλείφθηκαν μα δεν καταρρεύσαν;
Διαβάστε επίσης
Ο Αθερίδης, η Καρύδη και τα άλλοθι που ΔΕΝ έδωσαν
Προς στιγμήν, νομίσαμε πως στην περίπτωση Αθερίδη και Καρύδη, που χρόνια πολλά δεν ομολογήσαν μα ούτε και έκρυψαν μιας δικής τους ποιότητας, αξίας και ολοκλήρωσης σχέση, θα γινόταν το ίδιο. Η αδιακρισία στο όνομα της δημοσιότητας εργασίας και παρουσίας τους, θα εισχωρούσε φιδίσια στις ανύποπτες στιγμές τους. Οι ερωτήσεις θα καραδοκούσαν, να δηλητηριάσουν την όποια τους ελευθερία. Θα τσιμπούσαν, θα δάγκωναν, θα πόναγαν, θα επίχαιραν κρυφά και θα λέγαν σε όλες τις αποχρώσεις του καλυμμένου κίτρινου, σαν ώχρα, «τα θέλαν, αφού κάποτε μίλησαν». Και ας μη μίλησαν. Ούτε για τη σχέση. Ούτε για τον όποιον και να υπάρχει στους ανθρώπους χωρισμός. Δεν υπάρχει πάτημα, άλλοθι, επιχείρημα πως φωτογραφήθηκαν στην κουζίνα τους, στο πολυτελές τους σαλόνι, στο πάρκο χεράκι – χεράκι, στις διακοπές, ημίγυμνοι σε ακριβές ξαπλώστρες στη κοσμική Μύκονο ή στην αμμουδιά στον απόμερο Άγιο Μηνά στη Κάσο. Έζησαν αυτό που είχαν, και με αξιοπρέπεια στέκονται στο ύψος των κατάδικων τους συναισθημάτων! Και λόγος δεν μας πέφτει στο όνομα κανενός υψωμένου μικροφώνου και κάμερας που γράφει.
De Profundis στον Αρναούτογλου
Ο Θοδωρής Αθερίδης μιλώντας de profundis στον Γρηγόρη Αρναούτογλου, έδωσε με λέξεις πινελιές αυτογνωσίας και ζωής, που ξέρει να μάχεται και έχει αρώματα και χρώματα. Αναφερόμενος στη Σμαράγδα Καρύδη, είπε ότι «αυτό που θα πω, το έχω πει σε ταινία μου. Είμαι καλός στο να κάνω σχέσεις. Δεν είμαι καλός στο να χωρίζω. Δεν έχουμε πει ποτέ αυτή τη λέξη με τη Σμαράγδα. Δεύτερον, δεν έχω χωρίσει με κανέναν άνθρωπο στη ζωή μου. Είναι γνωστό ότι δεν είχα πάρει διαζύγιο από τη γυναίκα μου. Με ανθρώπους που έχω ζήσει 20 χρόνια, τι σημαίνει χωρισμός; Ξέρεις πόσο έχουν ωσμωθεί δυο άνθρωποι. Πόσα πράγματα κουβαλάει η Σμαράγδα που είναι ”Θοδωρής” και πόσα κουβαλάω εγώ που είναι ”Σμαράγδα”; Αν πει κάποιος ”χωρίζουμε”, τι έγινε; Με τη Σμαράγδα συνεχίζουμε να βγαίνουμε, τρώμε, περνάμε γιορτές μαζί. Κανένας δεν έφτιαξε τη ζωή του παρακάτω με κάτι και γενικότερα ποτέ δεν μου άρεσε να μιλάω για αυτά».
Σ’ αυτές τις αλήθειες, που τις ίδιες με τον δικό του τρόπο, είπε και ο Τζώρτζογλου, πρόσθεσε ακόμα πως «με τη Σμαράγδα δεν θα χωρίσω ποτέ στη ζωή μου. Εγώ δεν έχω χωρίσει ούτε με πεθαμένους. Στους πεθαμένους μου μιλάω κάθε βράδυ. Δε θα μπορούσα ποτέ εγώ να πληγώσω τη Σμαράγδα και πιστεύω ότι η Σμαράγδα δε θα μπορούσε ποτέ να πληγώσει εμένα. Αυτό λέει κάτι; Βεβαίως και θα μπορούσε να συνεχίσει η ζωή μας με άλλους. Πρέπει να σου κάνει κάποιος κακό για να θέλεις να φύγεις. Και η Σμαράγδα ήθελε να είμαι ελεύθερος αυτά τα χρόνια και εγώ για τη Σμαράγδα. Δεν μπορώ εγώ να είμαι με έναν άνθρωπο και να κοιτάω ”Ποιος είναι; Τι έγινε” να λογοδοτούμε. Δεν το είχαμε ποτέ αυτό» είπε. Αποστόμωσε για λίγο την αχόρταγη περιέργεια μας, χωρίς να την ταΐσει, όσα θα θέλαμε να νιώσουμε εμείς ευχαριστημένοι, καλύτεροι, ικανοποιημένοι στη μιζέρια της σμίκρυνσης ανθρώπων και αισθημάτων.
Η ερώτηση που δεν έγινε ποτέ
Μετα τη συνέντευξη του Αθερίδη, η Σμαράγδα Καρύδη, το βροχερό βράδυ της Τρίτης, που η Αθήνα ασφυκτιούσε στην βρωμερή οσμή ενός παράξενου αερίου, βρέθηκε στην παρουσίαση του καλλιτεχνικού προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου. Μεγάλη της στιγμή, αφού το κορυφαίο θέατρο της χώρας, την επέλεξε για τη κωμωδία του Σαίξπηρ «Πολύ κακό για το Τίποτα» σε σκηνοθεσία Κωσταντίνου Ρήγου. Αφοπλιστικά ευτυχής, χαρούμενη για το επίτευγμα της και χαμογελαστή, σχεδόν αθώα στάθηκε, ωραία πάντα, απέναντι στις κάμερες των τηλεοπτικών εκπομπών. Σαν να έβαλε γαρύφαλλα σε κάνες όπλων! Ρωτήθηκε για τη νέα της θεατρική συνεργασία, τι θυσίες στην εμφάνιση της κάνει για έναν ρόλο και αν αλλάζει χρώμα στα μαλλιά της -ναι, αλλάζει!
Και ξαφνικά ήρθε εκείνη η στιγμή, με την παύση της ανάσας, σαν να επιστρατεύεται το θάρρος για να οπλίσει η σφαίρα στη θαλάμη του περίστροφου – λόγου. Και, ω! Τι έκπληξη ανέλπιστη ήταν αυτή! Ο ευγενής νεαρός δημοσιογράφος, ζήτησε την άδεια της, για να κάνει προσωπική ερώτηση. Όχι, δεν την φώναξε και ό,τι γίνει! Ευγενικά, ρώτησε αν μπορεί. Εκείνη γελαστή και απίστευτα νεανική σαν έφηβη, είπε πως «όχι, να μην κάνεις ερώτηση, γιατί δεν θέλω να απαντήσω σε κάτι που δεν έχει σχέση με το Εθνικό Θέατρο και για αυτό δεν θέλω να με ρωτήσεις και τίποτα άλλο. Σ’ αγαπώ. Σ’ αγαπώ. Γεια σου». Και κάπου εκεί, νιώσαμε και εμείς να τον αγαπάμε αυτόν τον νεαρό δημοσιογράφο, που έδειξε, πως μετα την περίπτωση Τζώρτζογλου, υπάρχει και ετεροντροπή και πάνω απ’ όλα, ελπίδα… Ως την επομένη φορά, τουλάχιστον!
