Οι ψηλότερες τηλεθεάσεις στην ιστορία της Eurovision
Από τη μια μικροψυχία και απαξία κι απ' την άλλη τηλεθεάσεις – ρεκόρ.
Περιεχόμενα
- Όλοι αυθεντίες μουσικολόγοι που δεν πιάνει μια ούτε ο Αντόρνο μπροστά μας!
- Οι άγριες επιθέσεις στον Akylas και οι τεράστιες τηλεθεάσεις σε μια εποχή ισχνών αγελάδων τηλεθέασης
- Οι μεγαλύτερες τηλεθεάσεις των τελικών της Eurovision και οι φρικαλέες γκρίνιες τους
- Η «κατάρα της Eurovision» είμαστε εμείς
Είναι τα ήθη και τα έθιμα του Πάσχα, της Τσικνοπέμπτης και του Τριωδίου, του 15αύγουστου, των Χριστουγέννων, των Φώτων και της Eurovision! Τα τελευταία συνοδεύονται, παλιά από μπλαζέ απαξία και τώρα από μόνιμη γκρίνια για την επιλογή, την σκηνοθεσία, την ενδυματολογία, την χορογραφία του τραγουδιού. Στους μεν πρώτους με την σνομπ καραμέλα περί διαγωνισμού «πανηγυράκι», που αποτάσσονται σθεναρά την pop μουσική και ζουν μόνο με την συμφωνική του Αγίου Φραγκίσκου των Αγρών, έχει απαντήσει η ίδια η εξέλιξη των πραγμάτων.
Ένας τέτοιος διαγωνισμός μουσικής και τηλεόρασης προβάλει μια χώρα τουριστική όπως η δικιά μας και είναι μια ευκαιριούλα για σοβαρή διαφήμιση. Ακόμη τα τραγουδάκια μόνο καλό κάνουν στη ψυχή και τέλος ο διαγωνισμός είναι βαθύτατα πολιτικός και βάζει κοινωνικά θέματα όλης της Ευρώπης στο τηλεοπτικό επίκεντρο. Ακόμα -και πως να το πούμε, κρατώντας και καμία πισινή;- κράτη ισχυρά κόπτονται και κάνουν art και pink washing κάνοντας μεγάλη πολιτική, χρησιμοποιώντας ως Δούρειο Ίππο τον μουσικό διαγωνισμό των 200.000.000 τηλεθεατών περίπου, μόνο το βράδυ του τελικού, χωρίς να υπολογίσουμε όσους βλέπουν μέσω internet, σε επαναλήψεις ή ακούνε από ραδιόφωνα. Και ενώ εμείς, εδώ με ένα τρικάμερο βαφτίζουμε σόου και υπερπαραγωγές κάτι τηλεοπτικές προχειρότητες, βλέπουμε την κάλυψη των μουσικών διαγωνισμών, που οι τηλεοράσεις της Ευρώπης κάνουν επίδειξη επιτευγμάτων, και θαυμάζουμε τόσο το τεχνολογικό, όσο και το καλλιτεχνικό τους δυναμικό! Φυσικά και εμείς είμαστε καλύτεροι, ως μουσικό επίπεδο, διότι είμαστε σκληρά διανοούμενοι και την βρίσκουμε με φαγκότο κι όμποε μόνο και στο τσακίρ κέφι το ρίχνουμε έξω με Sugahspank! και ας πάει και το παλιάμπελο, απ’ τα τόσα γλέντια!
Όλοι αυθεντίες μουσικολόγοι που δεν πιάνει μια ούτε ο Αντόρνο μπροστά μας!
Όταν αυτοί οι αρνητές γίνονται πασέ, εμφανίζεται η πληγή απ όλους τους γνώστες, ειδικούς, με έμφυτο και εμπειρικό ταλέντο μουσικολόγους. Υπάρχει και άλλη μια μάστιγα. Εκείνη των κοσμικών κυριών, που πάνε ταξίδια στο εξωτερικό, με ύφος σα να χωρίζουν για έναν ύπνο από την λαίδη Ντάφνι Γκίνες και να έχουν κοινωνήσει από τον ίδιο τον Ντέιβιντ Μπόουϊ το πνεύμα του παρακμιακού μουσικού αφήματος, αλλά και performance art, couture και πιάνο μέσα σε πύργους με ομίχλη! Όλοι αυτοί και αυτές φυσικά και ξέρουν καλύτερα από συνθέτες, μουσικούς, ανθρώπους ταγμένους στην μουσική και το θέαμα! Αυτοί θα πουν στον Φωκά Ευαγγελινό πώς γίνεται, αφού κατασπαράξουν, κάθε μα κάθε φόρα, τον όποιο εκπρόσωπο της χώρας σε κάθε Eurovision μουσικό διαγωνισμό.
Από την Παπαρίζου, που φαινόταν το εσώρουχο της, και τον Ρακιτζή, που δεν είχε χορευτικά, στη Καλομοίρα, που παραείχε χορευτικά ή στη Μαντώ που είχε μεγάλο ντεκολτέ και «πώς εκπροσωπεί έτσι την Ελλάδα» ή την Μαρίνα Σάττι, που μόνο να περάσει δίκη για ένα χασμουρητό δεν απαιτήθηκε. Καλά, τώρα με την περίπτωση του αξιοπρεπέστατου σε όλα Akyla, ξεπεράστηκε κάθε όριο, αφού κατόπιν Eurovision κάθε απροκάλυπτα ή καλυμμένα ομοφοβικός βγήκε να ρίξει τη χωλή του. Κάναμε, ακόμα, τον καλλιτέχνη να ζητά συγνώμη που ήρθε 10ος ανάμεσα στους μουσικούς εκπροσώπων 35 χωρών! Θριαμβολογήσαμε πως «χα! Τα λέγα εγώ», που ίσα ρε μετεμψύχωση του Τέοντορ Αντόρνο και τι δύσκολο σου βάζουμε τώρα, τρέχα να googλάρεις να δεις ποιος είναι.
Οι άγριες επιθέσεις στον Akylas και οι τεράστιες τηλεθεάσεις σε μια εποχή ισχνών αγελάδων τηλεθέασης
Όπως και να ‘χει, όλοι, μα όλοι αυτοί ναι!, είδανε Eurovision το 2026! Και το απόλαυσαν. Γιατί ήταν θεαματικότατη, με την τεράστια σκηνή της να κυλά ανάμεσα από τους χιλιάδες των θεατών και τα απίστευτα τεχνολογικά εφέ, να τονίζουν τη φαντασμαγορία και τις ασύλληπτες δυνατότητες της σύγχρονης τηλεόρασης. Μιας τηλεόρασης του 21ου αιώνα, ως πολυθέαμα τριών διαστάσεων, όπου το πάτωμα, η οροφή, οι μορφές των καλλιτεχνών, σπάνε, διαθλώνται, γίνονται λουλούδια, καθρέφτες, έναστροι ουρανοί, αιμάτινα ποτάμια, διάστημα, όνειρο, μαγεία, παραμύθι! Και για αυτό η βραδιά του Akyla και της Ευρώπης -με την Αυστραλία!- σημειώθηκαν τα υψηλότερα ποσοστά της τελευταίας περίπου 15ετίας για Eurovision στην Ελλάδα!
Ο μέσος όρος τηλεθέασης στο δυναμικό κοινό 18–54 ήταν 72,1%, ενώ στο γενικό σύνολο 69,6%. Η εμφάνιση του Akyla με το Ferto έκανε από τα μεγαλύτερα τέταρτα της βραδιάς, με 74,8% στο δυναμικό κοινό και 68,6% στο γενικό σύνολο. Η ώρα της ψηφοφορίας και ειδικά η ανακοίνωση του νικητή ήταν το απόλυτο τηλεοπτικό αποκορύφωμα με 83,8% στο δυναμικό κοινό και 82,6% στο γενικό σύνολο.
Έτσι, συνολικά, τον τελικό παρακολούθησαν έστω και για λίγο 4.760.000 τηλεθεατές, ενώ ο μέσος αριθμός θεατών υπολογίζεται περίπου στα 2.822.000 άτομα. Έτσι, πέρα από το ότι ο καθένας από μας θα ήταν καλύτερος, αν ήμασταν στη θέση του μουσικού – χορογράφου – σκηνοθέτη – ενδυματολόγου – σκηνογράφου – χορευτή – τραγουδιστή στα φωνητικά, στην πραγματικότητα όλοι αυτοί, οι κανονικοί, οι ταλαντούχοι, που πετάχτηκαν στην αρένα του Wiener Stadthalle, έκαναν μια τεράστια επιτυχία τηλεθέασης, απ’ αυτές που δεν σημειώνονται πια, στους χαλεπούς και δύσκολους καιρούς που περνάει η μικρότατη μας οθόνη.
Οι μεγαλύτερες τηλεθεάσεις των τελικών της Eurovision και οι φρικαλέες γκρίνιες τους
Τις προηγούμενες χρονιές, στις θριαμβικές τηλεθεάσεις ξεχωρίζει πρώτη και αξεπέραστη η Άννα Βίσση το 2006, όταν η Eurovision έγινε στην Αθήνα μετά τη νίκη της Ελλάδας. Ήταν τότε που δεν μας άρεσε το τραγούδι και που την χλευάζαμε γιατί έμοιαζε το ρούχο της με σεγκούνι καραγκούνικο, αν ευθυμήστε! Με το «Everything» έκανε περίπου 82,6% τηλεθέαση, μέσο όρο, στον τελικό, παρότι τελικά κατέκτησε την 9η θέση.
Η νικήτρια Έλενα Παπαρίζου του 2005, που έφερε την Eurovision στην Αθήνα με το ιστορικό «My Number One», δηλαδή τη μοναδική ελληνική νίκη στον θεσμό. Ο τελικός εκείνης της χρονιάς έφτασε, στο υψηλότερο τέταρτο περίπου 82,3% τηλεθέαση στην Ελλάδα. Φυσικά το τραγούδι απαξιώνονταν ως «τουριστική Ελλάδα σε τρίλεπτο», ήταν στα αγγλικά, πράγμα για ποπ τραγούδι, απαράδεκτο διότι επρεπε να είναι ο στίχος και ο ρυθμός, στα ηπειρωτικά ή ξέρω ‘γώ… Ήταν τότε που δημόσια στη τηλεόραση, ο Δημήτρης Δανίκας, είχε αποδημήσει εντελώς την καλλιτεχνική αξία της νεότατης και ωραιότατης Παπαρίζου, λέγοντας το σεξιστικότατο «δεν μας ανύψωσε το ηθικό, άλλα πράγματα μας ανύψωσε»!
Διαβάστε επίσης
Στην τρίτη θέση των πιο υψηλών τηλεθεάσεων βρίσκεται ο Σάκης Ρουβάς το 2009 στη Μόσχα με το «This Is Our Night», με περίπου 78,9% τηλεθέαση. Τότε η γκρίνια επικεντρώνονταν πως το τραγούδι ήταν «παλιομοδίτικο ποπ» και πως η μεγάλη λευκή κατασκευή πάνω στην οποία ερμήνευε ο Σάκης Ρουβάς και στο τέλος πήδαγε ακροβατικά, λόγω του παραλληλόγραμμου σχήματός της, του όγκου της, χαρακτηρίζονταν «όρθιο φέρετρο», «φερετροκρύπτη» ή «λευκό φέρετρο». Παρότι ήρθε 7ος, εκείνη η συμμετοχή είχε τεράστια εμπορική και τηλεοπτική δυναμική στην Ελλάδα και οι γκρίνιες συνεχίστηκαν αφού η 7η θέση θεωρήθηκε «πάτος»! Πολύ ψηλά είχε βρεθεί ο Ρουβάς το 2004 με το «Shake It», χρονιά που η Ελλάδα άρχισε να αντιμετωπίζει τη Eurovision σαν pop υπερθέαμα, με τον Τζόνυ Καλημέρη να την αντιλαμβάνεται την δύναμη της, ως επικεφαλής τότε της ΕΡΤ. Σημειώθηκε μια από τις καλύτερες ελληνικές εμφανίσεις στην Κωνσταντινούπολη, που δεν έδωσε την πρωτιά μεν, αλλά την καθόλου ευκαταφρόνητη τρίτη θέση, με την τηλεθέαση τότε να φτάνει στο 75,5%! Βέβαια τότε η γκρίνια επικεντρώνονταν στο ότι το τραγούδι ήταν «αμερικανιά» και υπήρχε «σεξισμός» διότι στην χορογραφία ο Σάκης χτυπούσε τους γλουτούς των καλλίπυγων χορευτριών του όσο να ναι αυτό μας σόκαρε, διότι είμασταν και του Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια και τσάμπα το Πολυτεχνείο και το Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία! Μεγάλη γκρίνια υπήρξε ακόμα για την απευθείας ανάθεση και την απόφαση της ΕΡΤ να παρακάμψει τον εθνικό τελικό και να στείλει τον τραγουδιστή απευθείας με εσωτερική επιλογή, πράξη που είχε χαρακτηριστεί σκανδαλώδης!
Η «κατάρα της Eurovision» είμαστε εμείς
Το 2008, η αγαπημένη και χαριτωμένη Καλομοίρα με το Secret Combination άξιζε πρώτη θέση και σάρωσε στα 12άρια, αλλά οι παντοδύναμες, τότε, ανατολικές χώρες, την αγνοήσαν πανηγυρικά και βγήκε τρίτη. Η τηλεθέαση στο 78,8% ενώ την ώρα της εμφάνισης της Καλομοίρας η τηλεθέαση έφτασε στο απόλυτο 98%! Μα τότε, ήταν που άρχιζε η γκρίνια, γιατί η τρίτη θέση μας έπεφτε λίγη και απαξιώναμε λέγοντας του χρόνου να στείλουμε τα Ζουζούνια ή τραγουδιστές ντυμένους Στρουμφάκια!
Το 2010, ο Γιώργος Αλκαίος με ελληνικό εμβληματικό «Ωπα» καταλαμβάνει την 8η θέση και φτάνει την τηλεθέαση στο 72,5%. Οι συνήθεις επικριτές εδώ θεωρούσαν πως το τραγούδι με «κλαρίνο, νταούλι και ώπα» πρόβαλε ένα φθηνό, βαλκανικό φολκλόρ προφίλ που δεν αντιπροσώπευε τη σύγχρονη, ευρωπαϊκή, πολύ σικ, αστική, Ελλάδα, διότι δεν είμαστε όλοι πιο εκεί από Ελασσόνα, Φιλιατρά, Γαστούνη, αλλά από τη καρδιά της Aix-en-Provence, της ιστορικής λουτρόπολης των Αψβούργων Baden bei Wien και του Marlow στις όχθες Τάμεση, στο αριστοκρατικό Buckinghamshire.
Διαβάστε επίσης
Οι καλλιτέχνες μετά τη συμμετοχή τους διαγωνισμό χτυπιούνται από την λεγόμενη «κατάρα της Eurovision» και τα παρατάνε επιστρεφοντας σε άλλες ζωές, όπως έκανε η Καλομοίρα γυρίζοντας στην Αμερική. Άλλοι απομονωνονται καπου μακριά, όπως έκανε ο Αλκαίος, που πήγε στη Μύλο. Ακόμα και η ντίβα της χώρας Αννα Βίσση, μετα τη συμμετοχή της στη Eurovision έκανε λόγο, εξομολογητικά, πως η εμπειρία του 2006 ήταν γεμάτη άγχος, μοναξιά και στεναχώρια.
Μα δεν είναι η «κατάρα της Eurovision» που φταίει, αλλά η ευκολία η δικιά μας να ξεχνάμε πως έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους και καλλιτέχνες και να ξερνάμε ό,τι χειρότερο έχουμε μέσα μας σ’ αυτούς, τους εύκολους σε κριτική στόχους. Κοινώς κάθε χρόνο, η ευκαιρία μας να πουλήσουμε πνεύμα, να δείξουμε την μικροψυχία μας, να εκτονώσουμε κάθε κακία, να πληγώσουμε κάθε ίχνος δημιουργικότητας, προσπάθειας, καλλιτεχνικότητας εξαντλείται σε εξυπνάδες, ξερολιάσεις, κακίες, αστεία πληγωτικά σε ανθρώπους που να μας πουν τραγούδια, μόνο θέλησαν και να μας κάνουν να νιώσουμε λιγάκι ενωμένοι και περήφανοι. Και τελικά, όχι, δεν μας αξίζουν! Και καλά θα κάνουν από την επομένη χρόνια, κανένας καλλιτέχνης να μη θέλει να εκπροσωπήσει αυτό το κακόψυχο –να μη πούμε άλλο πρώτο συνθετικό– αχάριστο, αρχοντοχωριάτικο κοινό. Και με τον εαυτό μου μέσα.
