Α’ Ημιτελικός Eurovision 2026 με φαβορί, αουτσάιντερ, γκλίτερ και Σβαρόφσκι (original)
Πώς τα πολλά ευρήματα, φόρτωσαν με θόρυβο την χαριτωμένη παρουσία του Ακύλα.
Περιεχόμενα
Με άχθος, άλγος, θλίψη, πίκρα να κυριαρχούν στα social media για τα δύο κορίτσια που αυτοκτόνησαν και τον 22χρονο από το Survivor που, βρίσκεται σε κίνδυνο στη μακρινή Δομινικανή Δημοκρατία, το πνεύμα, οι χαρές, τα καυστικά σχολιάκια για τoν πρώτο ημιτελικό της Eurovision, υπήρξαν περιορισμένα και στάθηκαν ενοχικά στον τεράστιο ψηφιακό μας κόσμο. Ακόμα και οι παρέες που παραδοσιακά ζούσαν μαζί αυτό το μεγάλο πάρτι -πανηγυράκι το λέγανε παλιά και τίποτα κακό δεν βρίσκουμε σ’ αυτό- χαράς, μουσικής, νιότης, ξεφαντώματος και πάνω απ όλα τηλεόρασης, φέτος βρέθηκαν διχασμένες, μοιρασμένες και μουδιασμένες.
Η συμμετοχή και η κυριαρχία του Ισραήλ στον μουσικό διαγωνισμό – φεστιβάλ – υπερθέαμα, σε αντίθεση με τον αποκλεισμό της Ρωσίας, για 5η φορά, που δείχνει δύο μέτρα και δύο σταθμά, έχει ρίξει σκοτεινιές σε αυτή τη γιορτή που υποτίθεται στέκεται πάνω από πολιτική -ναι σιγά! Με βασικούς χρηματοδότες και ένα λεπτοδουλεμένο δίκτυο ισχυρών δημοσίων σχέσεων το Ισραήλ και βέβαια πέρασε στον ημιτελικό, αν και φέτος αφέθηκε ελεύθερος ο φυσικός ήχος στο Βίνερ Στάντχαλε, τη μεγάλη κλειστή αρένα της Βιέννης, με τους πάνω από 16.000 θεατές, να μη χειροκροτούν και να φωνάζουν Stop Genocide. Όχι, που το φωνή λαού, οργή επιτροπών ίσχυσε για το καλό τραγούδι, κατά τα άλλα, Michelle με τον Νόαμ Μπετάν.
Για να μην τα πολυλογούμε, ο πρώτος ημιτελικός δεν είχε και τίποτα εμπνευσμένα τραγούδια με τα δύο φαβορί την Ελλάδα και την Φιλανδία να δίνονται πρώτα πως πέρασαν στον τελικό και το σασπένς να περιορίζεται στις επόμενες θέσεις. Έκπληξη ήταν η τρίτη χώρα που ανακοινώθηκε, το Βέλγιο, ένα αουτσάιντερ με ερμηνευτές μες στο γύψο και τα κολάρα για τον αυχένα. Ακολούθησαν η Σουηδία, με την τραγουδίστρια με την μάσκα λες και είναι ο ασθενής 0 του χανταϊού, η Μολδαβία που υμνούσε την δημοκρατία της, το Ισραήλ -τα είπαμε!-, η Σερβία, που μας αγρίεψε και που να ζούσαν και το βλέπανε οι γιαγιάδες μας θα ψάχνανε τις ευχές του Αγίου Κυπριανού και θα καίγανε και κάνα λιβανάκι. Ακολούθησε η Κροατία, απ’ τα μη φαβορί επίσης, που τραγουδούσαν για την Ανδρομέδα οι Λελέκ και που στον άλλο ημιτελικό θα δούμε απ την Ουκρανία και τις Λελέκα, πράγμα όσο να ναι εντυπωσιακό. Ενάτη βρέθηκε η Λιθουανία με έναν τύπο βαμμένο χρυσό και τέλος η Πολωνία, με μια ερμηνεύτρια φωνάρα είναι αλήθεια, σε ένα γκόσπελ τραγούδι, λες και η Βαρσοβία βρίσκεται πιο δω απ’ την πολιτεία του Μισισιπή.
Η εκπάγλου καλλονής χορεύτρια της Ιταλίας, τα κριντζ Ιπτάμενα Παιδιά και ο φόβος να μπερδέψουμε Αυστρία με Αυστραλία!
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ό,τι πιο εντυπωσιακό στην βραδιά, κατά τη ταπεινή μας γνώμη στάθηκε η παρουσία μιας χορεύτριας – νύφης στο καλό, νοσταλγικό και με μελωδία τραγούδι της Ιταλίας, που ήταν εκπάγλου καλλονής, τόσο που απορείς πως τα επιτρέπει η φύση αυτά τα φαινόμενα. Ό,τι πιο κριντζ ήταν τα ιπτάμενα παιδιά, που ανήλικά σε χορευτικά τα πετούσαν στον αέρα.
Άβολη όμως ήταν και η εμφάνιση του περσινού διαγωνιζομένου της Αυστραλίας, που δεν πέρασε καν στον τελικό, μάλλον επειδή τραγουδούσε γυμνός, ένα άσμα όλο σεξουαλικά υπονοούμενα πάνω σε ένα φορτηγάκι με παγωτά για παιδιά, όπου παρέα με έναν χορευτή μασκαρεμένο καγκουρό και τους δυο παρουσιαστές μας εξήγησαν μουσικά τη διαφορά μεταξύ… Αυστρίας και Αυστραλίας, σάμπως είμαστε ντιπ ζωντόβολα και υπήρχε περίπτωση να μπερδευτούμε και αντί για τη Βιέννη, να βγάλουμε εισιτήριο με την Quantas για την Καμπέρα.
Κατά τα άλλα, ναι, η σκηνή ήταν πραγματικά μεγαλειώδης και φαντασμαγορική, ο παρουσιαστής Μίχαελ Οστρόφσκι ήταν σαν να ήρθε από χρονοκάψουλα κατευθείαν από κάποια Disco του ‘70, ενώ η Βικτόρια Σβαρόφσκι, πολύ μας εντυπωσίασε. Είναι Αυστριακή τραγουδίστρια, παρουσιάστρια και επιχειρηματίας αλλά και κληρονόμος της οικογένειας Swarovski, της διάσημης αυτοκρατορίας με τα κρύσταλλα και τα κοσμήματα Swarovski. Ο πατέρας της συμμετέχει στην οικογενειακή επιχείρηση και η ίδια έχει μιλήσει πολλές φορές για το ότι το επίθετο ανοίγει πόρτες αλλά ταυτόχρονα φέρνει και τεράστια πίεση να αποδείξει την αξία της. Προσωπικά τέτοιες πιέσεις θα επιθυμούσαμε να μας βαραίνουν και όχι για παράδειγμα πόσα περισσεύουν αφού δώσουμε το νοίκι. Εξαιρετικοί δε, όπως ήταν αναμενόμενο και όχι έκπληξη, στάθηκαν οι Γιώργος Καπουτζίδης και Μαρία Κοζάκου. Ενημερωμένοι, με ρυθμό, χιούμορ, άνεση, χημεία, κανονικότητα. Το δε κείμενο του Καπουτζίδη για τον Akyla, έως βούρκωμα μας έφερε που παλεύαμε να κρύψουμε απ τους άλλους.
Ο μικρός ζαχαρένιος Akylas και τα πολλά, φορτωμένα, όλο θόρυβο σκηνικά του ευρήματα
Να τολμήσουμε να πούμε κάπου εδώ την εντύπωση μας από την πολύ αναμενόμενη εμφάνιση του Akyla, λοιπόν και να ζητήσουμε να μη βαράτε μετα, όλοι μαζί. Ο πάνγλυκος, ταλαντούχος, ζαχαρένιος, σα λούτρινο αρκουδάκι καλλιτέχνης, με το μεγάλο χάρισμα να γινεται πολύ αγαπητός και να γεμίζει σκηνές με την αυθόρμητη του χαρά, μοιάζει μέσα σ’ όλα αυτά τα εφέ, τα ευρήματα, τα πατίνια, την ηλεκτρονική βροχή από αγαθά, τις κατασκευές, το στύλο, τη λύρα, τα πολλά που είχε να κάνει να χάθηκε λίγο.
Μετα την εμφάνιση του έπεσε, ελαφρώς στα στοιχήματα, ενώ ξένοι στα social, τη χαρακτήρισαν messy. Το ελληνικό, φανατισμένο του κοινό δε, πιο πολύ αγχωθήκαμε μη πέσει απ’ το πατίνι ή γλιστρήσει απ τον στύλο, παρά να ακούσουμε και ευχαριστηθούμε το τραγούδι. Βέβαια η αρένα ξεσηκώθηκε και η αγάπη του ελληνικού κοινού τον συντροφεύει πάντα και όλα αλλάζουν και όλα παίζονται μέχρι τέλους. Όχι πως έχει σημασία η πρώτη θέση, μόνο, όσο το ότι το αγόρι αυτό κέρδισε τις καρδιές μας. Αυτά και «κυρίες και κύριοι, καλό σας βράδυ». Τρομπέτες, Prélude από το Te Deum του Μαρκ Αντουάν Σαρπεντιέ και το πάρτι συνεχίζεται Πέμπτη και βέβαια Σάββατο, με παγιέτες, χρυσόσκονη, σταφταλιζέ κοστούμια, γκλίτερ και ένα χάος από μελωδίες και θέαμα.
