Να αγαπάς όπως τα παιδιά
«Αν θέλεις να σε αγαπούν, να αγαπάς», Ρωμαίος φιλόσοφος
Αγάπη. Μια λέξη με πέντε γράμματα. Τόσο απλή στο να τη γράψεις σε ένα χαρτί και τόσο δύσκολο να της δώσεις νόημα συνάμα.
Τι είναι αυτό που κάνει τόσο δύσκολη την αγάπη; Είναι το ότι έχασες μια αγάπη κάποτε; Είναι ότι δεν την γνώρισες ποτέ; Είναι ότι φοβάσαι τόσο την απώλειά της που δεν τολμάς να την ακουμπήσεις καν;
Οι άνθρωποι πλέον δυσκολεύονται να αγαπήσουν. Είναι λες και οι ίδιοι βάζουν εμπόδια στον εαυτό τους. «Αν θέλεις να σε αγαπούν, να αγαπάς», είχε πει ο Ρωμαίος φιλόσοφος, Σενέκας.
Αλλά ποιος το εφαρμόζει; Όλοι περιμένουν. Ο ένας θα περιμένει κίνηση από τον άλλο, όπως και ο άλλος θα περιμένει κίνηση από τον ένα. Και στο τέλος απλά θα περιμένουν. Θα περιμένουν κάτι που δεν θα έρθει ποτέ.
Όταν ήμαστε μικροί, όλα ήταν πιο απλά, πιο αθώα, πιο όμορφα. Και όσο μεγαλώνουμε, περισσότερες σκέψεις μας τριβελίζουν το μυαλό, σαν τον ήχο της μέλισσας ένα ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.
Είναι τόσο έντονες αυτές οι σκέψεις που φωλιάζουν μέσα μας, βγάζουν ρίζες και μας δηλητηριάζουν. Δηλητηριάζουν πρώτα την ψυχή, μετά το μυαλό και μετά, ενίοτε, και το σώμα.
«Σε αγαπώ» γιατί εγώ σε αγαπώ και αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μου το ανταποδώσεις. Σίγουρα θες να ακούσεις αυτό το γλυκό «κι εγώ σε αγαπάω»- και σίγουρα όχι το απλό «κι εγώ»- αλλά δεν μπορείς να λες το «σε αγαπώ» μόνο και μόνο για να το ακούσεις κι εσύ.
Όταν ήμαστε παιδιά, κάναμε πράγματα γιατί θέλαμε, όχι γιατί έπρεπε. Αλλά μεγαλώσαμε και βάλαμε και την αγάπη σε ένα κλουβί.
Από εμπειρίες; Από σκέψεις; Από την ανατροφή; Ποιος ξέρει και ποιος θα το βρει; Κάπως η αγάπη, βρέθηκε σε αυτό το κλουβί και κάπως πρέπει να βγει.
Θυμήσου, λοιπόν, να αγαπάς όπως τα παιδιά και ίσως αυτό το κλουβί κάνει ένα παφ και εξαφανιστεί.
Γιατί είναι πολύ πιο απλό να αγαπάς από ότι εμείς το κάνουμε.
