Όταν φοβάσαι να ερωτευτείς ξανά
Ο έρωτας και η λογική μοιάζουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ανατέλλει το ένα, δύει το άλλο, είπε ο Κικέρων.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“Η γυναίκα μόνο στο πρώτο πάθος “αγαπάει” πραγματικά τον εραστή της, κι από εκεί κι ύστερα είναι απλώς ερωτευμένη με τον έρωτα. Της γίνεται συνήθεια, δεν το ξεπερνάει ποτέ και της ταιριάζει ‘σαν βολικό γάντι.’ έγραψε σε κάποια ανάλαφρη στιγμή της ζωής του ο Λόρδος Βύρων. Αυτή τη νοσταλγία, την ανάγκη για έρωτα που υπάρχει μέσα στο κεφάλι της κάθε γυναίκας, φαίνεται πως “έπιασε” εκείνος και κατάφερε να περιγράψει μέσα σε λίγες λέξεις.
Αλήθεια, εσύ πόσο καιρό έχεις να νοιώσεις αυτό το καρδιοχτύπι, την υπερδραστηριότητα του μυαλού, την “ηλεκτρική εκκένωση”, τη ζωντάνια του σώματος; Πόσο καιρό έχεις να βιώσεις τη διαφορετική ποιότητα που δίνει στην καθημερινότητα εκείνο το συγκλονιστικό συναίσθημα που είναι ικανό να σε κάνει να ανέβεις με τη “μαγική σου σκούπα” μέχρι τον παράδεισο και την επόμενη κιόλας στιγμή να πέσεις με κάθετη βουτιά στα τάρταρα;
Κατεβαίνεις τρέχοντας στα σκαλοπάτια για να τον συναντήσεις. Είσαι ανεπαίσθητα ιδρωμένη από τη λαχτάρα, σχεδόν ξέπνοη, αφού μέχρι την τελευταία στιγμή σου ήταν αδύνατο να αποφασίσεις αν το μικρό μαύρο φόρεμα στρώνει καλύτερα από τη φούστα με το σκίσιμο στο πλάι. Πήγες κομμωτήριο αλλά στην πορεία σου φάνηκαν τα μαλλιά σου αρκετά στημένα και τα ίσιωσες με τη βούρτσα. “Μήπως είναι πολύ έντονο το μακιγιάζ;” αναρωτιέσαι. Ένα ρίγος σε διαπερνά καθώς τον ανταμώνεις. Γλείφεις τα χείλη σου νευρικά και του χαμογελάς. Έντρομη με τη σκέψη ότι μπορεί να έχεις κραγιόν στα δόντια, κλείνεις το στόμα. Εκείνος στητός μπροστά στην πόρτα ψάχνει μια φράση ειδική να σου πει. Κάτι που να διαφέρει από κοινοτοπίες. Του ξεφεύγει ένα αμήχανο “ήρθες;” και σου δίνει ένα παρατεταμένο φιλί στο μάγουλο. Αισθάνεσαι τη ζεστασιά και το Hermes άρωμα που αναδίνει από το καλογυμνασμένο κορμί του. Ανταποκρίνεσαι με ένα“Καλησπέρα” και εικόνες η μία μετά την άλλη, αρχίζουν να ταξιδεύουν στο κεφάλι σου. Σου ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου κι εσύ ισιώνεις διακριτικά το φόρεμα στέλνοντας ένα ακαριαίο χαμόγελο στο καθρεφτάκι του συνοδηγού για να ελέγξεις για πολλοστή φορά το κατακόκκινο κραγιόν σου. Ναι! Όλες οι κινήσεις σου έχουν τη μαεστρία που μόνο μια γυναίκα ερωτευμένη μπορεί να επιδείξει.
Καθώς τον ακούς να σου μιλά, να σου εκμυστηρεύεται και τα πιο μύχια μυστικά του, σκέφτεσαι “είναι σαν να γνωρίζομαστε χρόνια”. Ο δυναμισμός και η σιγουριά που αποπνέει είναι αρκετά για να διώξουν μακριά όλα σου τα άγχη. Οι ευαίσθητες κεραίες του τον κάνουν να δείχνει κατανόηση απέναντι σε κάθε μικρό ή μεγάλο προβληματισμό σου. Νοιώθεις πως η ύπαρξή του στη ζωή σου, έχει γίνει πια απαραίτητη. Κρυφοκοιτάς το κινητό σου όπου κι αν βρίσκεσαι περιμένοντας μήνυμα ή κλήση του. Χαμογελάς και μόνο που τον σκέφτεσαι. Ζεις κάτω από ένα χαριτωμένο ροζ συννεφάκι. Ξέρεις όμως πολύ καλά πως δεν είναι το μόνο που σε ακολουθεί… Οι μπόρες, οι καταιγίδες, οι κυκλώνες είναι συχνό φαινόμενο στο μετεωρολογικό χάρτη της καρδιάς. Την αγωνία και το καρδιοχτύπι δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Άλλωστε ο έρωτας και ο φόβος πάνε μαζί! Γιατί άραγε; Απλούστατα επειδή φοβάσαι μήπως χάσεις εκείνον που αφέθηκες να ερωτευτείς…
Κάτι συμβαίνει στην πορεία της σχέσης και ο πρίγκιπάς σου μεταμορφώνεται σε βάτραχο. Το ροζ σου συννεφάκι που ήταν παρκαρισμένο πάνω από το κεφάλι σου σκάει και προσγειώνεται ανώμαλα. Σαν σε ταινία, βλέπεις για ακόμα μια φορά τα όνειρα και τις προσδοκίες σου για τον κύριο Τέλειο να βουλιάζουν στη ματαιότητα της σκληρής πραγματικότητας.
Και τότε είναι που αποφασίζεις να σκέφτεσαι περισσότερο και να αισθάνεσαι λιγότερο. Ο φόβος της απώλειας σε έχει κατακλύσει. Σκέφτεσαι πως αν ερωτευτείς ξανά ενδέχεται πάλι να τον χάσεις και να πονέσεις, οπότε αποφεύγεις να το ξανακάνεις. Υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως δεν θα επιτρέψεις στο συναίσθημά σου να λειτουργήσει ξανά τόσο δυνατά. Προσπαθείς να αποκλείσεις τον έρωτα, με λίγα λόγια…
Θα παρομοίαζα τον έρωτα σαν το τρενάκι στο λούνα παρκ. Ανεβαίνει στο δόξα πατρί και κατεβαίνει με φόρα, ανεβαίνει ξανά και κατεβαίνει πάλι με την ίδια φόρα… Φοβάσαι και προτιμάς να βάλεις άλλες “διαδρομές” στο πρόγραμμα…Κάνεις παζάρια με τον εαυτό σου, “αρκετά με τους έρωτες” σκέφτεσαι… “Τα έζησα αυτά και τώρα φτάνει! Δεν αντέχω άλλους καημούς και δάκρυα…”
Μόνο που δεν έχεις καταλάβει κάτι βασικό. Όσες δικαιολογίες και να σερβίρεις στον εαυτό σου πως θα αντισταθείς, είναι αδύνατο να τον κοροιδέψεις.
Οι αρχαίοι Έλληνες, τον έβλεπαν σαν φτερωτό θεό, με τόξα και βέλη, που τα πετούσε ανεξέλεγκτα… “Ο έρωτας και η λογική μοιάζουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ανατέλλει το ένα, δύει το άλλο.” είπε ο Κικέρων. Είναι μια από τις εκπλήξεις της ζωής. Ένας αστάθμητος παράγων. Έρχεται όταν τον έχουμε ανάγκη κι επίσης όταν είμαστε σίγουροι πως δεν τον έχουμε ανάγκη. Έρχεται κι όταν τον έχουμε ξεπεράσει, όταν αισθανόμαστε πως έχουμε παραμεγαλώσει ή ωριμάσει, όταν είμαστε πολυάσχολες ή πηγμένες για έρωτα. Όσο και να αντιστέκεσαι , πάντα υπάρχει η πιθανότητα να ερωτευτείς ξανά. Να σου κοπούν τα γόνατα για άλλη μια φορά, να σε αγγίξει ένας άντρας “τυχαία” και να κοκκινήσεις ως τις ρίζες των μαλλιών σου, να χάσεις τα λόγια σου…
“Οι άνθρωποι ονόμασαν τον έρωτα φτερωτό επειδή έχει φτερά. Οι Θεοί τον ονόμασαν έτσι επειδή έχει τη δύναμη να δίνει φτερά.” γράφει ο Πλάτων. Το ζήτημα είναι να καταφέρεις να βγαίνεις αλώβητη από κάθε νέα δοκιμασία. Να ζεις τη σχέση σου χωρίς να θεωρείς πως πρέπει οπωσδήποτε να είναι η τελευταία και να κρατήσει παντοτινά. Κάποιος σπουδαίος με συμβούλεψε πως “το ‘ποτέ’ και το ‘πάντα’, είναι δύσκολες λέξεις και καλό είναι να προσέχουμε πότε τις χρησιμοποιούμε.”
Οι εμπειρίες σου έμαθανπως όλα κάποτε τελειώνουν. Έχεις μάθει να μην πληγώνεσαι εύκολα πια και να προχωράς. Άλλωστε η ζωή κάνει κύκλους και κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή…
