Είναι αλήθεια ότι οι περήφανοι άνθρωποι αποτυγχάνουν πρώτοι ;
Στην ταινία `Κόκκινο Σπουργίτι`, με συγκλόνισαν τα ανύπαρκτα ιδανικά & αξίες, στις οδηγίες της `καθηγήτριας`...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Με χαρακτηρίζει η εξής συνήθεια όταν παρακολουθώ κάποια κινηματογραφική ταινία… Να παρατηρώ καταστάσεις και συμπεριφορές, να τις υπεραναλύω και να οδηγούμαι σε συμπεράσματα. Ξέρω καλά ότι οι περισσότεροι δε θα ασχοληθούν με αυτό που “βλέπω” εγώ, το πιο διεισδυτικό. Δε θα προβληματιστούν. Είναι πιο βολικό -ίσως- να παρακολουθήσεις κάτι για να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου…Έχω την πεποίθηση, όμως, ότι καλό είναι να κοιτάζουμε τα πράγματα πέρα από αυτό που μας παρουσιάζεται…
Πρόσφατα, λοιπόν, είδα την πολυσυζητημένη ταινία “Red Sparrow”, “Το κόκκινο σπουργίτι”- μια κατασκοπική περιπέτεια, τις αμερικανορωσικές προφορές, σε μια εύστοχη σκηνοθεσία του Φράνσις Λόρενς. Πρωταγωνίστριά του είναι η πιο ακριβοπληρωμένη ηθοποιός του Χόλλυγουντ. Η γυναίκα που το περιοδικό Rolling Stone ονομάζει την ”πιο ταλαντούχα νεαρή ηθοποιό στην Αμερική”.
Υποδύεται την Ντομινίκα, μια πρίμα μπαλαρίνα η οποία, μαζί με την άρρωστη μητέρα της αντιμετωπίζουν ένα δυσοίωνο μέλλον. Μετά από ένα τραγικό ατύχημα που είχε ενώ χόρευε, οδηγείται σε απόγνωση και αδιέξοδο. Εξαιτίας αυτής της ευάλωτης κατάστασης στην οποία βρίσκεται η νεαρή κοπέλα, πέφτει θύμα εκμετάλλευσης του αδελφού του πατέρα της και γίνεται η νέα “στρατιώτης” της σχολής “Σπουργίτι”. Πρόκειται για μια μυστική υπηρεσίας που εκπαιδεύει “ξεχωριστούς” νεαρούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν το σώμα και το μυαλό τους ως όπλο, ώστε να μπορέσουν να υπηρετήσουν σωστά την πατρίδα τους.
Η διαδικασία της εκπαίδευσης – η οποία μου φάνηκε άκρως διεστραμμένη και τραγικά σαδιστική– με συντάραξε. Υποχρέωνε τα κορίτσια να κάνουν σεξ -χωρίς δεύτερη σκέψη και φυσικά χωρίς αναστολές- με οποιονδήποτε, ώστε αργότερα να είναι έτοιμες για τις αποστολές τους… Τραγικό; Εγώ θα έλεγα τουλάχιστον απάνθρωπο…
Στο κείμενό μου, δε θα αναλύσω την πλοκή της ταινίας, τις φρικτές σκηνές βασανισμών – που δεν άντεξα να δω-. Θα αναφερθώ στις αξίες και τα ιδανικά που είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτα στις “οδηγίες” της “καθηγήτριάς” τις οποίες τα “σπουργίτια” θα έπρεπε να ακολουθούν πιστά. Η “κυρία” αυτή, λοιπόν, κατεύθυνε τις μαθήτριές της δίνοντάς τους εμπειρικά “μαθήματα ζωής”.
Ανάμεσα σε άλλα τους είπε:
“Από την εμπειρία μου, οι περήφανοι αποτυγχάνουν πρώτοι.”
“Να εξοικειωθείτε με αυτά που σας αηδιάζουν.”
Να μάθετε να αγαπάτε κατά παραγγελία.”
“Αγάπη είναι : να σε βλέπουν, να σε αναγνωρίζουν και να μην είσαι ποτέ ξανά μόνος.”
“Κάθε άνθρωπος είναι ένα παζλ με ανάγκες.
Αν γίνεις το χαμένο τους κομμάτι, σου δίνουν τα πάντα.”
Ισοπεδώνει, δηλαδή, το αληθινό συναίσθημα. Πώς είναι δυνατόν να αγαπάς κάποιον επειδή σου έχει ζητηθεί και όχι επειδή με τη συμπεριφορά του σε έχει κάνει να νιώσεις αγάπη; Πόσο τίμιο είναι να εκμεταλλεύεσαι την αδυναμία κάποιου για να επωφεληθείς;
Εάν χαθεί η περηφάνεια, τότε ποιός ο λόγος ύπαρξης; Γιατί να ζεις; Αναρωτιέμαι…
Εάν ήταν υπαρκτό πρόσωπο η “καθηγήτρια” της εν λόγω ταινίας και μου δινόταν η ευκαιρία να κάνω διάλογο μαζί της, θα της έλεγα ότι μπορεί ο κόσμος μας να έχει γίνει ζούγκλα, μπορεί η ανηθικότητα να κυριαρχεί, μπορεί να επιβιώνουν ευκολότερα οι υποκριτές, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να μην ντρέπεσαι. Θα μου πει, βέβαια, κανείς, ότι οι ανήθικοι “άνθρωποι”, δεν έχουν κανένα ίχνος ευσυνειδησίας και αξιοπρέπειας, οπότε ντροπή δε γνωρίζουν…
Ωστόσο, για όλους μας, έρχεται η στιγμή της “κρίσης”. Η ώρα που θα πρέπει να απολογηθούμε στον εαυτό μας για όλες μας τις πράξεις.
“Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνεια το άξιζε…” έλεγε ο Οδυσσέας Ελύτης... Για την υπερηφάνεια… Που ό,τι κι αν γίνει, πρέπει να δεσπόζει μέσα μας… Από τις πρώτες έννοιες που επιθυμώ να διδάξω στα παιδιά μου…
Κατά τα άλλα η ταινία είναι ένα “όχημα” για την Τζένιφερ Λώρενς που εκτός από σταρ πρώτου μεγέθους, αναβαθμίζεται και σε “σέξ σύμβολο” της εποχής, καθώς η προηγούμενη γενιά -Νικόλ Κίντμαν, Σαρλίζ Θέρον κλπ-έχει ήδη σαρανταρίσει. Και αν κρίνουμε από τα εντυπωσιακά γυμνά της, διεκπεραιώνει επάξια τον καινούργιο ρόλο της.
Η ταινία από άλλη μεριά είναι αφιερωμένη στο καινούργιο Ψυχρό Πόλεμο, ανάμεσα στην Δύση και την Ρωσία του Πούτιν, που σύμφωνα με τους παραγωγούς, δεν διαφέρει και πολύ από την Σοβιετική Ένωση, την οποία διαδέχτηκε. Και καθώς βρισκόμαστε σε άλλη εποχή πια, όπου οι γυναίκες καταλαμβάνουν ανδρικούς “ρόλους” ο καινούργιος Τζέημς Μποντ, είναι γυναίκα. Παρά τις μέτριες κριτικές η ταινία πήγε πολύ καλά στα ταμεία, οπότε είναι πολύ πιθανόν να γίνει και franchise.
