Στο «Αποστολή Χαίρε Μαρία» ο Ράιαν Γκόσλινγκ περνάει καλά κι εμείς καλύτερα

Πραγματικά λίγα πράγματα είναι λιγότερο απολαυστικά στο μοντέρνο εμπορικό σινεμά, από το να βλέπεις τον Ράιαν Γκόσλινγκ σε κωμικούς ρόλους. Ο Καναδός ηθοποιός μια χαρά ικανοποιητικός είναι παίζοντας σε δράματα, δεν του χαρίστηκαν οι οσκαρικές υποψηφιότητες για «Half Nelson» (2006) και «La La Land» (2016), ωστόσο από τις εποχές του «The Nice Guys» (2016) έχει αποδείξει πως είναι γεννημένος για παραγωγές που συνδυάζουν περιπέτεια και κωμωδία. Δεν είναι τυχαίο, ας πούμε, ότι ως Κεν στο «Barbie» (2023) οριακά επισκίασε την συμπρωταγωνίστρια Μάργκο Ρόμπι και μάλιστα, για όποιο κρατάει λογαριασμό, διεκδίκησε για τρίτη φορά Όσκαρ στην καριέρα του. Τώρα, το διαστημικό «Αποστολή Χαίρε Μαρία» (Φιλ Λορντ & Κρίστοφερ Μίλερ) του δίνει την ευκαιρία να εδραιωθεί ακόμα περισσότερο στο συγκεκριμένο στιλ ταινιών, αφού ο χολιγουντιανός σταρ «κουβαλά» τη δράση και κλέβει την παράσταση.

Ένα ξεκαρδιστικό βήμα για τον Ράιαν

Το εν λόγω sci-fi βασίζεται στο ομώνυμο και εξαιρετικά επιτυχημένο βιβλίο του Άντι Γουέιρ, το οποίο θέλει τον Γκόσλινγκ στο ρόλο του Ράιλαντ, ενός άσημου καθηγητή σχολείου, με τρομερές γνώσεις μοριακής βιολογίας ωστόσο, ο οποίος ηγείται μιας έρευνας στις παρυφές του γαλαξία, με στόχο την εξαγωγή πόρων που θα αποτρέψουν τον αφανισμό της ανθρωπότητας. Βλέπετε, ο Ήλιος αργοσβήνει και η σωτηρία του πολιτισμού μας βρίσκεται εκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Μέχρι εδώ τίποτα αληθινά πρωτότυπο δε συμβαίνει στην «Αποστολή», όμως, η γοητεία του δεν οφείλεται στην πλοκή, όσο στις ποιότητες του κεντρικού χαρακτήρα. Στην ουσία πρόκειται για έναν αντι-ήρωα, αφού δε διαθέτει καμία γενναιότητα, είναι ευθυνόφοβος, αδέξιος και δεν τον διαπνέει καμία ανάγκη αυτοθυσίας. Με έναν παράδοξο τρόπο, άρα, γίνεται οικείος και παντελώς ανθρώπινος.

Η άμεση συμπάθεια που εκπέμπει ο Ράιλανς, έρχεται να συμπληρωθεί από μια εξίσου αξιαγάπητη γνωριμία που προκύπτει στο πιο ανέλπιδο μέρος του σύμπαντος. Δε λέμε περισσότερα προς αποφυγή spoilers. Σε αυτό το σημείο και έπειτα, η «Αποστολή» παύει να είναι μια περιπέτεια καταστροφής τύπου «Αρμαγεδδών» και μετατρέπεται σε ένα buddy movie όπου οι «Φύλακες του Γαλαξία» συναντούν το «Interstellar». Με άλλα λόγια, η μελοδραματική σοβαροφάνεια του έπους του Κρίστοφερ Νόλαν δίνει τη θέση της στην απενοχοποιημένη διασκέδαση συνοδεία καλής ρετρό μουσικής.

Ένα συγκινητικό άλμα για τον Γκόσλινγκ

Κατ’ επέκταση, το απρόσμενο με την «Αποστολή» είναι το πώς θυμίζει νοσταλγικά τον μέινστριμ αμερικάνικο κινηματογράφο του παρελθόντος. Μεταξύ άλλων, βλέπουμε τις ΗΠΑ να αποτελούν ενοποιητική δύναμη καλού που επιδιώκει την προστασία του καθολικού συμφέροντος και οι ειδικοί επιστήμονες να εισακούγονται… τελεία. Έπειτα, ο χαρακτήρας του Γκόσλινγκ βιώνει μια εμπειρία που αντιστοιχεί σε μια ουμανιστική παραβολή και η οποία μπορεί να ερμηνευτεί πολύ απλά ως εξής. Εάν θες να επιβιώσεις σε έναν εντελώς εχθρικό κόσμο, οφείλεις να έρθεις σε επαφή με το ξένο, να το αποδεχθείς, να επικοινωνήσεις και να συνεργαστείς μαζί του. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια χολιγουντιανή περιπέτεια προάγει τη φιλία και την αλληλεγγύη ως αυτοσκοπό της αγαθοσύνης, αλλά σε αυτές τις εποχές τείνουμε να το ξεχνάμε.

Από την άλλη, κακά τα ψέματα, το σκηνοθετικό δίδυμο των Λορντ και Μιλερ («Spider-Man: Μέσα στο Αραχνο-σύμπαν», «Η Ταινία Lego») δε χρειάζεται να κάνει τίποτα παραπάνω από το να αθροίσει συστατικά κλασικών χολιγουντιανών ταινιών και να εκτελέσει σε υπερθετικό βαθμό. Είναι ενδεικτικό, για παράδειγμα, το πόσο φλύαρη είναι η «Αποστολή» αλλά και χειριστική, ακόμα και σε σκηνές όπου η συγκινησιακή φόρτιση έχει επιτευχθεί και με το παραπάνω. Ή το πόσο τετριμμένο είναι, στα αλήθεια, το καλοκάγαθο μήνυμα που εκφέρει στον πυρήνα της αυτή η ιστορία και ξεχειλώνεται σε έναν επίλογο με δύο και τρεις(!) εκδοχές. Ωστόσο, το γεγονός παραμένει πως η «Αποστολή» ως σινεμά μαζικό και φτιαγμένο για τη μεγάλη οθόνη αποτελεί εγγύηση για διαφυγή στη σκοτεινή αίθουσα, ακόμα και εάν ο τελικός προορισμός είναι κομματάκι γνώριμος.

Η ταινία «Αποστολή Χαίρε Μαρία» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την Feelgood Entertainment (19/3). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.