Είσαι 33 ετών ή μεγαλύτερος; Μήπως δεν ακούς πια νέα μουσική;
Δεν ακούς πια νέα μουσική, αν είσαι 33 ετών και πάνω! Σε αυτό το ‘συμπέρασμα’, καταλήγει μια νέα μελέτη –σχετική με τη μουσική, αλλά είναι όμως έτσι ;
Λαμβάνοντας υπ’ όψη στοιχεία τόσο από την πλατφόρμα διάθεσης μουσικού περιεχομένου Spotify σε συνδυασμό και συνεργασία με την υπηρεσία The Echo Nest, υπηρεσία που μετρά τη δημοφιλία των καλλιτεχνών παγκοσμίως, εξήχθη το συμπέρασμα ότι ο μέσος ηλικιακός όρος κατά τον οποίο σταματάμε να ακούμε ‘νέα’ μουσική και να ακολουθούμε τις νέες τάσης σ’ αυτή, είναι τα 33 χρόνια. Μέχρι τότε δηλαδή, ψάχνομε κατά μέσο όρο οτιδήποτε νέο κυκλοφορεί στη μουσική. Από εκεί και μετά, σύμφωνα με την ως άνω μελέτη, ξεφεύγουμε από την pop (λαϊκή, ελληνιστί) μουσική και τα hits που πλασάρει μαζικά το ραδιόφωνο, ενώ μεγαλώνοντας υπάρχει πάντα η τάση επιστροφής στις μουσικές μας ρίζες και καταβολές. Αυτές που καθορίζουν τα ακούσματά μας και εν τέλει τις μουσικές μας προτιμήσεις.
Η μελέτη αιτιολογεί όλα τα παραπάνω στη λογική ότι οι έφηβοι ακούν λίγο-πολύ ότι να ‘ναι, με έμφαση στα πιο εμπορικά και «πουλημένα» με άρτιο εμπορικά τρόπο μουσικά προϊόντα. Φτάνοντας και διανύοντας τη δεκαετία των 20, το γούστο τους στη μουσική κατασταλάζει και επικεντρώνεται σε πιο «ανεξάρτητα ακούσματα», σύμφωνα πάντα με την έρευνα. Από τα 33 χρόνια και μετά, και όσο προχωράμε ηλικιακά, σταματάμε να ακούμε ‘νέα’ μουσική.
Διαβάζοντας προσεκτικά τα ποιοτικά στοιχεία της συγκεκριμένης έρευνας, και με την πολυετή εμπειρία τόσο στο ραδιόφωνο (σαν ραδιοφωνικός παραγωγός), όσο και στην τηλεόραση (σαν διευθυντής σύνταξης σε μουσικό κανάλι), διαφωνώ ξεκάθαρα. Και η διαφωνία έγκειται στα εξής στοιχεία : κατ’ αρχήν πλέον οι νέοι στο δυτικό κόσμο ξεκινούν να ακούν μουσική και να διαμορφώνουν –εξ απαλών ονύχων- άποψη για το τι τους αρέσει και τι όχι. Δηλαδή, παιδιά από την προεφηβική ηλικία των 8-11 ετών έρχονται σε επαφή με την pop μουσική και διαμορφώνουν γούστα και άποψη για αυτή. Αποτελούν μάλιστα μαζί με τους εφήβους, το ‘δυναμικό κοινό’ της μουσικής βιομηχανίας.
Μπαίνοντας στην εφηβεία, και συν τω χρόνω, οι προτιμήσεις τους εστιάζονται σε συγκεκριμένα και πιο στοχευμένα είδη μουσικής και ανάλογους καλλιτέχνες βάσει της μόδας της εποχής (trend) , ενώ βάσει αυτής διαμορφώνονται εν πολλοίς οι παρέες και οι φίλοι τους.
Μεγαλώνοντας και βαδίζοντας πια στη δεκαετία των 20, οι εν δυνάμει ακροατές χωρίζονται σε δυο μέρη. Αυτούς που συνεχίζουν να ακούν φανατικά, να αγοράζουν και να ψάχνουν νέες μουσικές, διαδικασία στην οποία βοηθούν και πλατφόρμες σαν το Spotify, αφού βάσει των μέχρις ώρας επιλογών μας, μας προτείνουν αναλόγου ύφους μουσική, αλλά και γενικότερα το διαδίκτυο. Είναι και οι άλλοι, οι λιγότερο φανατικοί, οι οποίοι αρκούνται να ακούν περιστασιακά-σχεδόν τυχαία- νέα μουσική, έχοντας ωστόσο υπάρξει σε παρελθόντα χρόνο, μέρος ενός πιο δυναμικού μουσικά κοινού. Τέλος υπάρχουν κι εκείνοι οι οποίοι μετά από κάποια αποτυχημένη προσπάθεια στα εφηβικά τους (ίσως;) χρόνια να αποκτήσουν μουσική ταυτότητα, τα παράτησαν και δεν ασχολούνται διόλου με το ‘άθλημα’ πέρα ίσως από τυχαία επαφή τους με τη μουσική, π.χ. στο αυτοκίνητο.
Το ίδιο λίγο-πολύ επαναλαμβάνεται στα 30, με τα ποσοστά των δυο ενεργών κατηγοριών να μειώνεται κατά τι, την ίδια στιγμή που ο τρίτος (ο ανενεργός ή αδιάφορος για οτιδήποτε αφορά στη μουσική-και δει την καινούργια) να αυξάνεται εκθετικά. Από εκεί και μετά και όσο οι ηλικίες προχωρούν, όντως τα μουσικά γούστα παγιώνονται, εξειδικεύονται και τρόπον τινά αποστειρώνονται.
