Η 14ωρη επική ταινία που οι Jodorowsky, Pink Floyd, Dali, Moebius, Orson Welles και Mick Jagger, δεν έκαναν ποτέ

Οι Frank Herbert, David Lynch, και Alejandro Jodorowsky κατατάσσονται σίγουρα μεταξύ των πιο ευρηματικών δημιουργών του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Θα είχε νόημα για παραγωγούς ταινιών να γυρίσουν το Dune του Herbert σε μια ταινία, αλλά πάντα υπήρχε μια δυσκολία να βρεθεί ο κατάλληλος σκηνοθέτης για να μεταφέρει στην οθόνη αυτό το επικό μυθιστόρημα του φεουδαρχικού διαστρικού μέλλοντος. Ο Lynch, όπως όλοι οι θαυμαστές του γνωρίζουν και οι περισσότεροι θα εύχονταν να μην είχε συμβεί, ανέλαβε το δύσκολο έργο, και λίγο αφού το κακότεχνο αποτέλεσμα βγήκε στους κινηματογράφους, το 1984, έμεινε στην ιστορία ως μια από τις all-time classic και ιδιαίτερα δαπανηρές (40 εκατομμύρια δολάρια ήταν το budget) αναντιστοιχίες μεταξύ σκηνοθέτη και έργου. Δίδαγμα: είναι λάθος να προσλαμβάνετε τον σκηνοθέτη του Eraserhead για να αναλάβει το μεγάλου προϋπολογισμού sci-fi blockbuster σας.

Αλλά η ιστορία του κινηματογραφικού Dune δεν άρχισε τη δεκαετία του 80.  Το 1975, σχεδόν μια δεκαετία πριν το Dune του Lynch, ο Alejandro Jodorowsky, ο σκηνοθέτης του παράξενου και φιλόδοξου The Holy Mountain,  ανακοίνωσε τη δική του προσαρμογή στο Dune.

 H παραγωγή που χρηματοδοτήθηκε από μια γαλλική κοινοπραξία με την υπογραφή καλλιτεχνών όπως οι Chris Foss, HR Giger, και Moebius, ο συγγραφέας και σχεδιαστής ειδικών εφέ Dan O`Bannon (ο οποίος μόλις είχε κάνει τη χαμηλού προϋπολογισμού διαστημική κωμωδία Dark Star με τον John Carpenter), και ηθοποιοί όπως οι Orson Welles, Gloria Swanson, και David Carradine. 

Επίσης ο σκηνοθέτης είχε κάνει συζητήσεις και είχε συμφωνήσει με καλλιτέχνες που δεν ήταν φημισμένοι για τις υποκριτικές τους ικανότητες όπως ο Mick Jagger και ο Salvador Dali ο οποίος είχε ζητήσει για τη συμμετοχή του 100.000 δολάρια την ώρα.

 «Το μεταμεσονύχτιο κοινό του Jodorowsky ήταν διαβόητο για τη συνήθεια του να “φτιάχνεται”», γράφει το Hollywood Reporter,  «αλλά με το Dune ο σκηνοθέτης έθεσε ως στόχο να κάνει μια ταινία που θα μετέφερε τις επιπτώσεις του LSD σε ένα νηφάλιο ακροατήριο,  με ένα soundtrack από τους Pink Floyd».

Ή όπως ο Dali  είχε κάποτε δηλώσει, «δεν κάνω ναρκωτικά. Είμαι τα ναρκωτικά». Αυτή η κινηματογραφική εμπειρία της διευρυμένης συνείδησης  επρόκειτο να έχει ​​διάρκεια περίπου δεκατεσσάρων ωρών, όπως ο Herbert ανακάλυψε όταν διαπίστωσε ότι μόνο στο pre production είχαν δαπανηθεί 2 εκατομμύρια δολάρια από τον συνολικό προϋπολογισμό των 9,5 εκατομμυρίων της ταινίας ενώ το σενάριο είχε το μέγεθος ενός τηλεφωνικού καταλόγου. Τελικά οι επενδυτές έκαναν πίσω.

 Ανήμπορος να βρει ένα στούντιο για να χρηματοδοτήσει το Dune όπως ο ίδιος και οι συνεργάτες του είχαν οραματιστεί, ο Jodorowsky εγκατέλειψε τελικά το έργο, αλλά και το υλικό που είχε προλάβει να δημιουργήσει – αλλά και το εντυπωσιακό εύρος, καθώς και το βάθος του οράματός του – αποτέλεσαν τη βάση για το ντοκιμαντέρ του 2014, Jodorowsky’s Dune, του οποίου το τρέιλερ μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω.

 «Σχεδόν όλοι οι μάχες κερδήθηκαν, αλλά ο πόλεμος είχε χαθεί» έγραψε ο Jodorowsky  σε ένα δοκίμιο σχετικά με την εμπειρία του με το έργο. «Το έργο σαμποταρίστηκε από το Χόλιγουντ. Ήταν γαλλικό και όχι  αμερικανικό. Το μήνυμά του δεν ήταν “αρκετά Χόλιγουντ”. Υπήρχαν ίντριγκες, λεηλασίες. Το σενάριο κυκλοφόρησε ανάμεσα σε όλα τα μεγάλα στούντιο. Αργότερα, η οπτική πλευρά του Star Wars έμοιαζε με το στυλ μας. Για να κάνουν το Alien, κάλεσαν τους Moebius, Foss, Giger, O`Bannon, κλπ».

 Ενώ ο 87χρονος Jodorowsky έχει κάνει μια επιστροφή στον κινηματογράφο τα τελευταία χρόνια ( πιο πρόσφατο το φετινό Poetia Sin Fin), το Dune του θα παραμείνει πιθανότατα στις λίστες  με τις μεγαλύτερες ταινίες που δεν έγιναν ποτέ. 

Αλλά η επιρροή της, αν όχι το μέγεθος της, αναμφίβολα θα συνεχίσει να υφίσταται στις γενιές του sci-fi κινηματογράφου του μέλλοντος.