Ο Τόμμυ Σκλάβος γύρισε την cult ελληνική μαύρη κωμωδία του καλοκαιριού
Μιλήσαμε με το σκηνοθέτη της ταινίας «Η Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου» η οποία είναι φτιαγμένη για να γίνει αγαπημένη του κοινού.
Είναι πολύ πιθανό το ελληνικό σινεμά να απέκτησε ένα νέο cult διαμαντάκι. Ο σκηνοθέτης Τόμμυ Σκλάβος, από το πουθενά – όπως συνήθως συμβαίνει, συστήνεται στο ευρύ κοινό με μια μαύρη κωμωδία που περιλαμβάνει σπαρταριστές ατάκες, λαϊκό χιούμορ, αλλά και χειροπιαστή κοινωνική ευαισθησία. Όλα αυτά, σε ένα mockumentary που συνδυάζει το ανθρώπινο δράμα με το μεταμοντέρνο σαρκασμό και μια DIY νοοτροπία.
Ο λόγος για τη «Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου», όπου η δράση περιστρέφεται γύρω από ένα κινηματογραφικό συνεργείο που αποτελείται αποκλειστικά από ομοφυλόφιλες γυναίκες, το οποίο προσπαθεί να εξιχνιάσει τα αίτια γύρω από μια φονική έκρηξη που συνέβη στα Β’ ΚΑΠΗ του Αλίμου, όπως προδίδει ο τίτλος. Τα γυρίσματα, βέβαια, αποδεικνύονται επεισοδιακά και οι συμμετέχοντες απρόβλεπτοι, σε μια αφήγηση που, ουσιαστικά, αποθεώνει τις εκκεντρικότητες και τα ξεχωριστά στοιχεία όσων συνδέονται ουσιαστικά με τις γειτονίες τους. Όλα αυτά, τα κουβεντιάζουμε παρακάτω με τον σκηνοθέτη.
Η ταινία έχει μια πραγματικά απίθανη πλοκή, έτσι είναι από τις περιπτώσεις που νιώθω υποχρεωμένος να ρωτήσω πώς ξεκίνησε η όλη ιστορία;
Ο δήμαρχος μου ζήτησε να κάνουμε μία ταινία που θα γυριστεί στον Άλιμο και θα συμμετέχουν ερασιτέχνες δημότες ηθοποιοί. Ήταν ένα πειραματικό πρότζεκτ που ο σκοπός του δεν ήτανε να φύγει από τα όρια του Αλίμου. Η πλοκή της ταινίας δημιουργήθηκε μέσα από το υλικό που είχα να δουλέψω και τους περιορισμούς που σου βάζει ένα τέτοιο εγχείρημα. Το στοιχείο της εθνικής τραγωδίας ως εύρημα λειτούργησε σαν άξονας που γύρω του μπορούσαν να δημιουργηθούν πολλές ιστορίες. Από τους ανθρώπους που χάσανε τη ζωή τους, τους συγγενείς τους, που μείνανε πίσω, την δημοτική αρχή του τόπου και από ένα συνεργείο που ξεδιπλώνει και φανερώνει την πλοκή του σεναρίου μέσα από την έρευνά του. Αυτός ήταν ο σκοπός, να δημιουργήσω και να εντάξω όσο περισσότερους και διαφορετικούς χαρακτήρες μίας κοινωνίας μέσα σε μία ιστορία.
Ένα από τα ατού της είναι ο τρόπος που συμπεριλαμβάνει της κατοίκους της περιοχής στη δράση. Ενδεχομένως αυτό να ήταν αναπόφευκτο, δεδομένης της συμμετοχής του Δήμου, ωστόσο, ήταν ευχάριστη έκπληξη το πόσο ακομπλεξάριστοι ήταν όλοι. Πώς κινηθήκατε στην επιλογή των συμμετεχόντων;
Αυτό ήταν το σκεπτικό από την αρχή, να γυριστεί με ερασιτέχνες δημότες ηθοποιούς. Δημιουργήσαμε ένα μικρό workshop αυτοσχεδιασμού με το Δήμο και καλέσαμε όσους δημότες θέλανε να συμμετάσχουν στα μαθήματα. Χωρίς να το γνωρίζουν οι συμμετάσχοντες, αυτό λειτούργησε σαν κάστινγκ για την ταινία. Μέσα από τα περίπου δέκα μαθήματα που γίνανε, επέλεξα μία ομάδα τριάντα ανθρώπων. Η ύπαρξη της ταινίας έγινε γνωστή μετά το τέλος του σεμιναρίου και αφού είχα επιλέξει τα άτομα. Στην συνέχεια, με δεδομένο πως δέχτηκαν να συμμετάσχουν και δεσμεύτηκαν όσον αφορά τις απαιτήσεις του εγχειρήματος, εκπαίδευσα τα συγκεκριμένα άτομα για επτά μήνες σε εντατικούς ρυθμούς.
Αντίστοιχα, μεταξύ των πιο αστείων χαρακτήρων είναι αυτός του δημοτικού συμβούλου. Πόσο εύκολο ήταν να πειστεί ο Δήμος να συμμετάσχει σε κάτι, ομολογουμένως, ασυνήθιστο για τα δεδομένα του;
Ο αυτοσαρκασμός ήταν απαραίτητο στοιχείο για να λειτουργήσει η συγκεκριμένη παραγωγή. Δε θα μπορούσα ποτέ να κάνω κάτι αποστειρωμένο που θα λειτουργούσε σαν διαφήμιση και θα εκθείαζε τον Δήμο. Δε θα είχε κανένα ενδιαφέρον. Έπρεπε να «λερωθεί» και ο Δήμος όπως όλοι οι χαρακτήρες. Τους το εξήγησα από την αρχή και το δέχτηκαν με χιούμορ και ακομπλεξάριστα.
Μία από τις πυρηνικές θεματικές του σεναρίου έχει να κάνει με το queerness, το οποίο διατρέχει την αφήγηση από το συνεργείο που γυρίζει το ντοκιμαντέρ μέχρι την ενότητα που αφορά τον κρεοπώλη. Τι ήταν αυτό που σας έστρεψε πως αυτήν την κατεύθυνση;
Δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος, η ομοφυλοφιλία όπως και η ομοφοβία είναι στοιχεία της κοινωνίας. Το ενδιαφέρον για μένα είναι να φέρνεις αυτά τα αντίθετα στοιχεία σε επαφή και μέσα από την τριβή τους να προκύπτει, η άγνοια τους, τα τυφλά σημεία τους, η έλλειψη παιδείας και γενικότερα η ανάγκη εξέλιξης και γενικότερης συνειδητοποίησης ότι είμαστε όλοι διαφορετικοί, αλλά ταυτόχρονα και τόσο ίδιοι.
Το ύφος του mockumentary προέκυψε σαν αυτονόητη επιλογή ύφους; Διότι, ομολογουμένως, είναι ένα στιλ ιδιαίτερα διαδομένο τα τελευταία χρόνια, αλλά καταφέρνετε να το φρεσκάρετε με τρόπο που μοιάζει αυτονόητα ταιριαστός στη «Μεγάλη Σφαγή».
Λειτούργησε απλά σα μία αφηγηματική φόρμα. Μέσα από την έρευνα του ντοκιμαντέρ έβλεπε και ο θεατής τις ιστορίες να ξεδιπλώνονται και είχε τις ίδιες απορίες που είχε και το συνεργείο. Ήταν καθαρά θέμα δομής του σεναρίου. Το ότι ήταν το συγκεκριμένο κινηματογραφικό συνεργείο, ήταν απλά πιο αβανταδόρικο αν θέλετε, όσον αφορά το κωμικό στοιχείο της ταινίας. Θα μπορούσε παραδείγματος χάρη να ήτανε απλά η αστυνομική έρευνα που γινόταν για την έκρηξη.
Αντίστοιχα, μετά από καιρό είδαμε μια ταινία που δε φοβάται να κάνει απενοχοποιημένη κωμωδία με ανεπιτήδευτους όρους, ακόμα και εάν δεν ανήκει σε απόλυτο βαθμό στο είδος. Αν θέλετε, πείτε μας πώς αναπτύξατε αυτό το κομμάτι της ταινίας.
Η οποιαδήποτε τύπου ενοχή είναι τεράστιο βαρίδιο όσον αφορά την ελεύθερη έκφραση και την τέχνη γενικότερα. Εκτός αν αγκαλιάσεις την ενοχή και την δείξεις για να την εξαγνίσεις με κάποιον τρόπο. Γενικότερα λειτουργώ με το ένστικτο χωρίς λογοκρισία και χωρίς καμία πολιτικά ορθή τάση. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να κατατάξω την ταινία σε κάποιο είδος, για μένα είναι ένα δράμα μασκαρεμένο σε κωμωδία. Ή ίσως μία κωμωδία με κρίση ταυτότητας που έχει ανά διαστήματα κάποιες δραματικές εξάρσεις. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος που βγήκε έτσι η ταινία. Λειτούργησα κυτταρικά σε σχέση με το υλικό που είχα και προέκυψε αυτό το αποτέλεσμα.
Η ταινία «Η Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου» κυκλοφορεί από την Tanweer (25/6). Περισσότερες κινηματογραφικές συνεντεύξεις εδώ.
