Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος μιλά για το ΠΑΣΟΚ, το σινεμά και την «Ελλάδα 3.0»
Συζητάμε με το δραστήριο ηθοποιό που πρωταγωνιστεί στο «100 Χρόνια Μπροστά» μία από τις μικρού μήκους που προβάλλονται μαζί στο πλαίσιο μιας σπάνιας ανθολογίας.
Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος δεν είναι ένας ηθοποιός που τον ξεχνάς εύκολα. Η επιβλητική παρουσία του, σε συνδυασμό με μια στεντόρεια χροιά φωνής που είναι αδύνατο να μπερδέψεις με κάποιου άλλου, την τελευταία δεκαετία και κάτι τον έχουν φέρει στο προσκήνιο του ελληνικού σινεμά και του θεάτρου. Ειδικά στη μεγάλη οθόνη έχει δώσει ουκ ολίγες αξέχαστες ερμηνείες, όπως ενδεικτικά εκείνη στα «Μαγνητικά Πεδία» (Γιώργος Γούσης, 2021) που συνοδεύτηκε από υποψηφιότητα για βραβείο Ίρις, με σημαντική μερίδα της φιλμογραφίας του να είναι αφιερωμένη στις μικρού μήκους.
Μια από τις πιο πρόσφατες δουλειές του στο συγκεκριμένο και πάντα δυναμικό εν Ελλάδι φορμά, είναι το «100 Χρόνια Μπροστά» του Μιχάλη Γιγιντή, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στην ανθολογική ταινία «Ελλάδα 3.0» μαζί με τα «Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει» (Δημήτρης Παπαθανάσης) και «Planet Balcony» (Ιωάννα Κρυωνά). Μάλιστα, η ταινία του Γιγιντή βασίζεται σε παλαιότερο μονόπρακτο του Τσιοτσιόπουλου («Δε variete»), το οποίο περιστρέφεται γύρω από έναν ιδιωτικό ερευνητή που πιστεύει ακράδαντα ότι η ζωή του είναι συνδεδεμένη μεταφυσικά με το ΠΑΣΟΚ και αναπόφευκτα, με τον ηγέτη του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα ρεσιτάλ υποκριτικής από τον ηθοποιό, ο οποίος ισορροπεί με άνεση μεταξύ νοσταλγίας, μαύρης κωμωδίας και γνήσιας ευαισθησίας. Περισσότερα για το «100 Χρόνια Μπροστά» στην κουβέντα που ακολουθεί.
Η τόσο στενή σχέση σου με τις μικρού μήκους ταινίες πώς ξεκίνησε;
Μου αρέσει πάρα πολύ το σινεμά. Αλλά, για να μάθω να το κάνω, έπρεπε να εξασκηθώ σε αυτό όσο περισσότερο γίνεται. Η μικρού μήκους είναι ο πιο άμεσος τρόπος για να το πετύχεις. Έτσι, ξεκίνησα να συμμετέχω σε παραγωγές, αλλά και όπου αλλού μου δινόταν η ευκαιρία. Για παράδειγμα, έχω βοηθήσει παιδιά της Σχολής Σταυράκου σε ασκήσεις τους. Σταδιακά, μέσα από αυτήν την τριβή, άρχισα να αγαπάω τρομερά την ορμή, την καύλα, τον ενθουσιασμό, ακόμα και την απειρία που συνοδεύει τη διαδικασία μιας μικρού μήκους. Επιπλέον, αυτό το φορμά σου προσφέρει τη δυνατότητα να πεις περισσότερες ιστορίες συγκριτικά με τις μεγάλου, κάτι που με εμπνέει ιδιαίτερα.
Και η αφετηρία του «100 Χρόνια Μπροστά» ποια ήταν; Γιατί δεν βλέπουμε συχνά έναν πωρωμένο ΠΑΣΟΚο στη μεγάλη οθόνη…
Η πηγή ήταν το μονόπρακτο από το δεύτερο «Δε variete» που κάναμε μαζί με τον Μάκη Παπαδημητράτο, το οποίο συνοδευόταν από μουσικούς, ζογκλέρ, μάγους και πολλά άλλα. Οφείλω να ομολογήσω, βέβαια, πως το συγκεκριμένο κείμενο δεν το είχα ετοιμάσει για την παράσταση. Προέκυψε ένα καλοκαίρι που ήμουν μόνος στο σπίτι και μου ήρθε η ιδέα να γράψω για ένα μονομανή άνθρωπο που έχει κόλλημα με κάτι. Αρχικά οδηγήθηκα στη θρησκεία, αλλά μετά μου φάνηκε πολύ αστείο να την αντικαταστήσω με το ΠΑΣΟΚ.
Διαβάστε επίσης
Δε διαφέρουν και πάρα πολύ σα συναισθηματικές καταστάσεις στην Ελλάδα, εδώ που τα λέμε… Αλλά, το ατού του σεναρίου είναι το πηγαίο χιούμορ και η έφεση στην ατάκα. Το οποίο είναι και αρκετά απαιτητικό να συμβεί σωστά, για να είμαστε ειλικρινείς.
Όλη αυτή η βλακεία που συνοδεύει το ΠΑΣΟΚ έχει δημιουργήσει ένα ανοιχτό πεδίο τόσο ευρύ που αφήνει πολλά περιθώρια για κωμωδία. Οπότε, το γράψιμο προέκυψε αβίαστα. Από εκεί και πέρα, ο κεντρικός ήρωας είναι βασισμένος σε προσωπικότητες που υπάρχουν εκεί έξω, ορισμένες τις έχω γνωρίσει. Επειδή, λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος είναι αληθινός, με το Μιχάλη ξέραμε πως δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον χειριστούμε σωστά. Σε διαφορετική περίπτωση, αν δηλαδή τον μετατρέπαμε σε καρικατούρα, θα το χάναμε το παιχνίδι. Πιστεύω γενικά, παρεμπιπτόντως, ότι δεν πρέπει να υπονομεύεις κανένα ρόλο που παίζεις.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τελευταία, αναπτύσσεις μία ακόμα δουλειά όπου βρίσκεσαι μπροστά και πίσω από την κάμερα, τη μεταφορά του πετυχημένου θεατρικού έργου «Εθνικός Ελληνορώσων». Με δεδομένη την έφεση που έχεις στο καθαρά δημιουργικό κομμάτι, αναρωτιέμαι, θα σε βλέπουμε άραγε συχνότερα σε τέτοιους ρόλους στο μέλλον;
Ξέρεις, στο μυαλό μου δεν τα διαχωρίζω ακριβώς, γιατί με ενδιαφέρει συνολικά η καλλιτεχνική διαδικασία. Είτε συμμετέχω αποκλειστικά ως ηθοποιός σε μια παραγωγή είτε όχι. Επειδή αγαπώ βαθιά κάθε σκέλος της δημιουργίας, δε με βλέπω ποτέ ως έναν εκτελεστή ηθοποιό, το βαριέμαι πάρα πολύ. Τώρα, αν έμμεσα θες να σου πω εάν μελλοντικά θα σκηνοθετούσα μια ταινία, η απάντηση είναι πιθανότατα όχι. Έχω δει τι τραβάνε οι σκηνοθέτες και το φοβάμαι αρκετά. (γέλια)
Η ταινία «Ελλάδα 3.0» κυκλοφορεί από την Tanweer (4/6). Περισσότερες κινηματογραφικές συνεντεύξεις εδώ.
