Μια μικρή βόλτα στο κέντρο
Τα ανάκατα δείγματα ενός λαϊκού εξπρεσιονισμού στις βιτρίνες και τους τοίχους του κέντρου
Άρχισα να κατεβαίνω και πάλι στο κέντρο εδώ και τρία χρόνια περίπου, μετά από μια περίοδο πολλών ετών. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτό που όλο και συχνότερα άρχισε να με τραβάει προς το κέντρο. Υποθέτω η ενέργεια, που κυκλοφορεί διάχυτα, σε όλους τους χώρους που τριγυρίζουν περιμετρικά την Ακρόπολη. Η Πλάκα, το Μοναστηράκι, του Ψυρρή, λίγο πάρα πέρα το Μεταξουργείο, το Θησείο τα Πετράλωνα, η περιοχή γύρω από το Μουσείο της Ακρόπολης, είναι οι περιοχές, που “κάτι τρέχει”.Έτσι δεν μετάνιωσα καθόλου για το ότι φτιάξαμε τα γραφεία του Κλικ στο κέντρο, παρ` όλο που θεωρητικά και πρακτικά δεν ήταν τόσο βολικό, μια και μένω έξω από το κέντρο. Κάθε πρωί καθώς ερχόμαστε στο γραφείο, χαζεύω τις διάφορες γωνιές, όπου όλα μοιάζουν ανακατεμένα. Παλιότερα κτίρια σε ανακαίνιση ή παρατημένα, άλλα δείγματα μιας μάλλον φρικτής αρχιτεκτονικής, βιτρίνες με το κάθε τι που μπορεί να φανταστείς, γκράφιτι στους τοίχους. Όλα μαζί όμως συνθέτουν ένα σύνολο, που βγάζει νόημα. Στην σημερινή διαδρομή από εκεί που παρκάραμε, μέχρι το γραφεία,τράβηξα με το κινητό κάποιες φωτογραφίες , που δίνουν μια μικρή ιδέα γι αυτά που συναντάει το μάτι εδώ κι εκεί και που συνθέτουν ένα αυθόρμητο και τυχαίο, λαϊκό εξπρεσιονισμό -Α.Τ
