Στράτος Διονυσίου: Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος…
Το φαινόμενο Στράτος Διονυσιού, ο εραστής της μουσικής & του πάλκου, ερμήνευσε ιδανικά, τραγούδια που όλοι αγαπήσαμε.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“Ό,τι έκανα στην ζωή μου δεν το μετάνιωσα και τα λάθη μου μπορεί να έβλαψαν εμένα και να τα πλήρωσα ακριβά, αλλά δεν έβλαψα ποτέ κανένα, παρά μόνο τον εαυτό μου” είπε κάποτε ο ανεπανάληπτος Στράτος Διονυσίου, που 27 χρόνια πριν -στις 11 Μαίου του 1990-ξαφνικά, τα πήρε όλα και έφυγε.
Άφησε , όμως, πίσω του νότες, τραγούδια και εκπληκτικές ερμηνείες που ακούγονται μέχρι σήμερα. Μαζί με αυτά, και ένα μεγάλο κενό στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι….
Έζησε σχεδόν μυθιστορηματικά. Πέρασε από την επιτυχία, την αναγνώριση, την καταξίωση και τα studio ηχογράφησης στις φυλακές…
Ήταν ένας εραστής της ελληνικής μουσικής και του πάλκου…
Το φαινόμενο Διονυσίου αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Η φωνή του ήταν πραγματικά ανεπανάληπτη. Η μεγάλη της έκταση, η βραχνάδα, αλλά και η δυνατότητα αλλαγής έκφρασης και ύφους ανάλογα σύμφωνα με το θέμα του τραγουδιού, εντυπωσιάζουν. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ο Στράτος Διονυσίου είχε την ικανότητα να ηχογραφεί πολύ γρήγορα τα τραγούδια. Ξεκινούσε την ηχογράφηση το μεσημέρι και μέχρι το απόγευμα είχε τελειώσει όλον το δίσκο-μαζί με τα σιγόντα.
Ο Τάκης Σούκας, που έχει γράψει τραγούδια για πολλούς κορυφαίους τραγουδιστές, έχει πει «Ο Διονυσίου είναι ο μόνος τραγουδιστής που δεν έχασε ποτέ, ούτε για μια φορά στα τόσα χρόνια τον τόνο του!» Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, επίσης, έχει μιλήσει για τη στιβαρότητα της φωνής του.
Ανάμεσα στα καλύτερα τραγούδια του, είναι: «Και τι δεν κάνω», «Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Του κόσμου το περίγελο», «Άστη να φύγει», «Εγώ καλά σου τα `λεγα», «Στο σταθμό του Μονάχου», «Θα ρίξω ροδοζάχαρη», «Ήταν ψεύτικα», «Μια γυναίκα», «Φέρτε το παιδί του χάρου»,«Αποκοιμήθηκα»,«Ο παλιατζής», «Μπαγλαμάδες και μπουζούκια», «Ένας αητός γκρεμίστηκε», «Αγάπη μου επικίνδυνη», «Αφιλότιμη»,«Βρέχει φωτιά στη στράτα μου».
Το τραγούδι «Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος» σε στίχους Σπύρου Γιατρά και μουσική Αλέκου Χρυσοβέργη έχει αγαπηθεί από πολύ κόσμο.
Ο στιχουργός του έχει πει γι`αυτό:
«Ενα βροχερό χειμωνιάτικο βράδυ κι ενώ είχαν ανοίξει οι πύλες του ουρανού, ένας άνθρωπος περπατούσε μέσα στη βροχή παραπατώντας. Εικόνα που θύμιζε κάποιον ο οποίος είχε προδοθεί από έναν έρωτα. Αυτή η εικόνα ήταν η έμπνευση, την οποία μελοποίησε και μεγαλούργησε με νότες ο συνθέτης».
Ίσως είναι αλήθεια τελικά, ότι της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος…
Πώς θα ήταν όμως η ζωή για τους άνδρες χωρίς εμάς, τις γυναίκες; Σίγουρα όχι παράδεισος…
Της γυναίκας η καρδιά…
Σκυφτέ διαβάτη της βροχής
και ταξιδιώτη της ζωής
η προδοσία μιας γυναίκας σε βαραίνει.
Μην πίνεις άλλο και μεθάς
και τη ζωή σου μη χαλάς,
είναι γραφτό ότι αρχίζει να πεθαίνει.
Της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος
πότε κόλαση και πότε ο παράδεισος,
της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος.
Σκυφτέ διαβάτη της βροχής
και ταξιδιώτη της ζωής
με την αλήθεια δεν μπορείς ποτέ να παίξεις.
Κι αν την αγάπησες πολύ
σου δίνω μία συμβουλή:
ποτέ γυναίκα στη ζωή να μην πιστέψεις.
