Ο Γκασπάρ Νοέ για τη νέα του ταινία: «Το Love θα κάνει τα αγόρια να καυλώσουν και τα κορίτσια να δακρύσουν»

Δεκατρία χρόνια μετά την αλήστου μνήμης στα χρονικά της κινηματογραφίας αφόρητα ρεαλιστική εννιάλεπτη single-take (!) σκηνή του  πρωκτικού βιασμού της Μόνικα Μπελούτσι και της τελικής, μανιασμένης πολτοποίησης του κρανίου της στο βρομερό πάτωμα κάποιας υπόγειας διάβασης του Παρισιού από εκτός ελέγχου εγκληματικό πρεζόνι και νταβατζή (σκηνή που συνόψιζε με τον πιο βίαιο και απόλυτο τρόπο τον τίτλο της ταινίας: Μη αναστρέψιμο), ο 52χρονος αργεντίνικης καταγωγής Γάλλος σκηνοθέτης της, Γκασπάρ Νοέ, επιστρέφει με νέα ταινία, την τέταρτη μόλις τα τελευταία 17 χρόνια.

Μετά τα εμβληματικά Μόνος εναντίον όλων (1998), Μη αναστρέψιμο (2002) και Βυθίσου στο κενό (2009), μέσα από τα οποία σφυρηλάτησε και αποκρυστάλλωσε το τόσο αναγνωρίσιμο μεν, μη αφομοιώσιμο δε, ανοίκειο, ωμό, μηδενιστικό, παραισθησιογόνο, ασφυκτικό αισθητικό ύφος του –το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να παρομοιαστεί με τα αφόρητα συμπτώματα της οξείας ναυτίας που σου γυρίζει τα μέσα έξω για να σε καθηλώσει στο πάτωμα, μέσα σε μία λίμνη φρέσκων ξερατών και σάλιων– ο δημιουργός επανήλθε στις Κάννες με τη νέα του ταινία Love.

Και ο Νοέ, όταν λέει Love, το εννοεί… Φτάνει στο μεδούλι της λέξης, το οποίο και ρουφάει λαίμαργα για να μας το «φτύσει» στην οθόνη, στην πιο πραγματική, ωμή, αδηφάγα και δίχως όρια εκδοχή της.

Στην επιφάνεια μιας οθόνης πλημμυρισμένης από γεννητικά όργανα και ερωτογενείς ζώνες (πέη, αιδοία, οπίσθια, μαστοί, υγρά στόματα, γλώσσες, δάκτυλα) λαμβάνει χώρα το Love στόρι: συγχρονικοί αυνανισμοί, σκληρές διεισδύσεις, τρίο με ανήλικη κορασίδα, συνεύρεση με εκδιδόμενη τρανσέξουαλ και η 3D εικόνα ενός πέους το οποίο βολτάρει στην οθόνη για να εκσπερματίσει εν τέλει σε close-up πάνω στα κεφάλια, τις τουαλέτες και τα φράκα του σινεφίλ κοινού που, εκστασιασμένο από τη ζωογόνο «βροχή», έσπευσε να αποθεώσει το δημιουργό. Ακατανόητο το γιατί…

Εξίσου ακατανόητη όμως υπήρξε και η αντίδραση εκείνων που αποκήρυξαν το φιλμ ως κοινή πορνογραφία, καθόλου διαφορετική ως προς το περιεχόμενο, από εκείνη που βρίσκει κανείς αφειδώς στις «υπερλεωφόρους» του διαδικτύου. Μάλλον οι τελευταίοι γνωρίζουν πολύ καλά τα ιντερνετικά κατατόπια για να μπορούν τόσο εύκολα να κρίνουν.

Ως προς το θεματικό πλαίσιο, αυτό δεν έχει καμία σημασία. Διαδραματίζει απλά ρόλο χαλαρού αφηγηματικού ιστού: ο φακός καταγράφει τη ζωή ενός ζεύγους, του Μέρφι, Αμερικανού στο Παρίσι που φιλοδοξεί να γίνει σκηνοθέτης του βεληνεκούς του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, και της σεξουαλικά αδηφάγου συντρόφου του Ηλέκτρας. Μη γραμμική αφήγηση, ατέρμονα φλας μπακ και… αυτά.

Δεν αποτελεί νέο φαινόμενο το γεγονός ότι ολοένα και περισσότερα κινηματογραφικά έργα μεγάλων δημιουργών (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Τρίερ με τον Αντίχριστο και το Nymphomaniac) στρέφονται προς το σώμα, τις χρήσεις του, τον πολιτισμό του, τις δυνάμεις του, τις διαστροφές του, την ωραιότητά του, την ασχήμια του, τα εκ-κρίματά του…

Το σώμα: αυτό ήταν και είναι το ΘΕΜΑ. Το έδειξαν με τον πιο εμφαντικό τρόπο, πολλές δεκαετίες πριν το Νοέ, μεγάλοι δημιουργοί, όπως ο Παζολίνι (Σαλό), ο Μπερτολούτσι (Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι), ο Ναγκίσα Όσιμα (Αυτοκρατορία των αισθήσεων)…

Μπροστά σε αυτά τα παραδείγματα διαμετρήματος, ο Νοέ χάνει…

Σε σχέση όμως με τη γελοία πληθώρα λάιτ κινηματογραφικών προϊόντων, κερδίζει κατά κράτος…