Βασίλης Ζούλιας : Eπιτέλους με αγάπησα και η ζωή με αγάπησε πίσω…έτσι απλά…
Το υπέροχο μάθημα ζωής του αγαπημένου σχεδιαστή που κατάφερε να κερδίσει τη μάχη με τα ναρκωτικά και να αγαπήσει τον εαυτό του.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Βασίλης Ζούλιας. Ένας από τους κορυφαίους Έλληνες σχεδιαστές με σημαντική συμβολή στη δημιουργία της ελληνικής μόδας. Μaitre του chic στυλ, που έντυνε και ντύνει υπέροχα τις γυναίκες, δίνοντάς τους το προνόμιο της μοναδικότητας και της ανυπέρβλητης κομψότητας.
Χθες, 26 Ιουνίου, έκανε στο προφίλ του στο facebook, δύο συγκινητικές αναρτήσεις, μιλώντας για την εξάρτησή του από ουσίες στο παρελθόν, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, τα κρυμμένα δώρα της ζωής… Και το σπουδαιότερο… Μέσα από όλες αυτές τις δοκιμασίες, κατάφερε να αγαπήσει τον εαυτό του…
“Σημερα ξέρω ότι όλοι γνώριζαν ότι κάτω από τα μανικετόκουμπα υπήρχαν τρυπημένα χέρια…” γράφει και συγκλονίζει… Αυτό που έχει σημασία είναι ότι κέρδισε τη δύσκολη αυτή μάχη και σήμερα είναι καλά…
Αξίζει να διαβάσετε το υπέροχο μάθημα ζωής του αγαπημένου σχεδιαστή…
“παγκοσμια μερα κατα των ναρκωτικων σημερα…. ηταν 28 οκτ του 1992 οταν μετα απο χρονια ταλαιπωριας με αυτην την ανιατη ασθενεια του εθισμου αποφασισα να παραδοθω σε μια ομαδα 12 βηματων που υπηρχε στην Αθηνα τοτε… που ναξερα οτι μετα απο απλα μια επισκεψη μου εκει δεν θα ξαναακουμπουσα καμμια ουσια συμπεριλαμβανομενου και του αλκοολ που σαφως ειναι ναρκωτικο…εννοειται και η μαριχουανα…κοινως μαυρο…μονο ελαφρυ δεν ειναι…αυτο για οσους νομιζουν οτι η πρεζα ειναι το π…ροβλημα και πινουν μαυρο ολη μερα… 24 χρονια και 8 μηνες μετα σε πληρη αποχη ενα εχω να πω… ουτε που φανταζομουν ποσα δωρα ειχε κρυμμενα η ζωη…το μονο που επρεπε να κανω ηταν απλα να παραδοθω ανευ ορων σε εναν καινουργιο τροπο μιας και ο δικος μου αποδεδειγμενα δεν δουλευε… για σχεδον 10 χρονια προσπαθουσα με νυχια και με δοντια να κοψω χωρις καμμια επιτυχια…παντα ερχοταν η στιγμη που απλα δεν αντεχα και τοτε επρεπε να πιω…το κενο τεραστιο ..μια τρυπα που δεν γεμιζε ποτε… ατελειωτος εφιαλτης που ειχε πολυ πονο.. μοναξια …γιατι ακομη και σε ενα γεματο σταδιο μονος ενοιωθα…και παραφροσυνη κανοντας συνεχως τα ιδια και περιμενοντας διαφορετικα αποτελεσματα… κατα τα αλλα ημουν ενας ταλαντουχος στυλιστας που προσπαθουσε να κρυφτει πισω απο μια αξιοπρεπη εμφανιση… και να κρατησει τα προσχηματα μεσω της δουλειας του…σημερα ξερω οτι ολοι γνωριζαν οτι κατω απο τα μανικετοκουμπα υπηρχαν τρυπημενα χερια… φυσικα με συνελαβαν …δικαστηρια καταδικες … το πηδημα μου στο κενο…. ημουν 29 χρονων και ενοιωθα 80 οταν πηρα το σωμα μου και εφτασα σε αυτην την ομαδα που μου εσωσε την ζωη…4 συναντησεις την εβδομαδα ειχε στην αθηνα τοτε και σημερα εχει πανω απο 100 την εβδομαδα σε ολη την ελλαδα… Αν διαβαζεις αυτο το κειμενο και θες να μαθεις πως το εκανα ενα μηνυμα στο ινβοχ και θα σου πω… Σημερα ζω μια ζωη περα απο τα πιο τρελλα μου ονειρα που ειναι γεματη απο αγαπη… επιτελους με αγαπησα και η ζωη με αγαπησε πισω…ετσι απλα… Σιγουρα ο δρομος δεν ηταν στρωμενος με λουλουδια …. ειχε πονο δακρυα φοβο και πολυ υπομονη και επιμονη…… επρεπε να τα μαθω ολα απο την αρχη… δουλειες σχεσεις…ολα απ την αρχη… Καθομαι στο μπαλκονι μου απολαμβανοντας την θεα αυτη τη στιγμη … ο ηλιος που καποτε με ποναγε το φως του παιζει με τα συννεφα…το σκυλι μου φχαριστιεται ενα κοκκαλο… απλα πραγματα που δεν μπορουσα να χαρω…. η απλοτητα με τρομαζε… αναρωτιομουν για τις απλες χαρες της ζωης… ποιο ναρκωτικο χρειαζεται να παρω??? τελικα απλα χρειαζοταν να ζητησω βοηθεια για να μαθω πως να μην παρω τιποτα.. .ευγνωμων….γιατι η ζωη μου δεν ηταν δεδομενη….
“Σχεδόν 30 χρόνια μετά …με δυο αγαπημένες φίλες η Χριστίνα και η Καλλιόπη μου δίνουν κουράγιο μετά το πήδημα στο κενό..σήμερα σχεδόν 25 χρόνια σε αποχή λατρεύω τη ζωή…ναι μόνο εγώ θα μπορούσα να έχω τέτοιες φωτογραφίες από τον Χάρη Χριστόπουλο που όπου πήγαινε είχε κάμερα και τις βρήκε πρόσφατα σε ένα κουτί..πυτζαμες Χριστάκης …το κασετόφωνο prop…location ευαγγελισμος…όταν η ζωή κάνει styling…ευγνώμων γιατί αυτό το παιδί στο κρεββάτι δεν είμαι πια εγώ…παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών σήμερα…αν μπόρεσα εγώ μπορείς και εσύ….”
