Γρηγόρης Ψαριανός στο klik.gr: «Η διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ ως προς τα ΜΜΕ, είναι κολοκύθια με ρίγανη»

Ανάμεσα σε αυτά που θα διαβάσετε, χαρακτηρίζει «παπαριές» το «μακάρι να ήμασταν Αργεντινή» που ευχόταν ο πρωθυπουργός όταν ήταν στην αντιπολίτευση, ενώ αν και παραδέχεται ότι δεν έχει πρόβλημα με τις ενδυματολογικές επιλογές του Γιάνη Βαρουφάκη, θεωρεί ότι αυτά που λέει είναι «αούγκανα». Από την κριτική του δεν ξεφεύγει ούτε η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για τα ΜΜΕ αλλά και για το μεταναστευτικό. Ωστόσο ο Γρηγόρης Ψαριανός, δεν θα έλεγε όχι σε μια κυβερνητική συνεργασία του Ποταμιού με τον ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να συμμετείχαν και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, έχοντας ως κατεύθυνση να γίνει η Ελλάδα μια «κανονική ευρωπαϊκή χώρα». Άλλωστε και ο ίδιος δηλώνει «ευρωλιγούρης». Ακόμα όμως πιο αιχμηρός (αν και «τραβηγμένος» όπως παραδέχεται), είναι ο παραλληλισμός που κάνει ο Γρηγόρης Ψαριανός, της «αριστερής δημαγωγίας» με τον καιρό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.  

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται οι 100 πρώτες μέρες της κυβέρνησης που χαρακτηρίζονται πάντα ως το πρώτο όριο για να ασκηθεί μια εμπεριστατωμένη κριτική σε ένα νέο κυβερνητικό σχήμα. Στο μέχρι τώρα διάστημα υπήρξαν σημεία όπου ο ΣΥΡΙΖΑ σε εξέπληξε ή είχες προβλέψει ακριβώς τι θα γίνει;

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά είχα προβλέψει ακριβώς τί θα γίνει, δηλαδή ότι δεν θα γίνει τίποτα. Ότι θα πηγαίνουμε προς τα πίσω, ότι θα υπάρχει μια στροφή στο πελατειακό σύστημα. Η πρώτη μεγάλη έκπληξη για εμένα ήταν η συμφωνία του Τσίπρα με τον Καμμένο. Με δεδομένο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε την προηγούμενη κυβέρνηση ως μια ανίερη συμμαχία ΠΑΣΟΚ – Νέας Δημοκρατίας, εδώ είχαμε μία ανιερότερη, της αριστεράς  με μία σχεδόν άκρα δεξιά ή για να το πω καλύτερα, με μία ψεκασμένη δεξιά. Αυτή η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, είναι εντελώς εκτός λογικής και εκτός πολιτικής πραγματικότητας.  Το θέμα είναι ότι από τις 25 Γενάρη που γίνανε οι εκλογές, έχουν περάσει τρεις μήνες. Από τότε έχουμε πάει τρεις μήνες πίσω. Αν μάλιστα αθροίσουμε το διάστημα με αυτό της προηγούμενης κυβέρνησης μετά τον ανασχηματισμό που έκανε ο Σαμαράς σχεδόν πριν από έναν χρόνο- κυνηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε παραχολογία και σε λαϊκισμό και σε υποσχέσεις που δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν – έχουμε χάσει έναν χρόνο που δεν εξομαλύνθηκαν οι σχέσεις μας με την Ευρώπη, που δεν κάναμε τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να κάνουμε.

Εφαρμόστηκαν πολιτικές πολύ άγριες για τον κόσμο με περικοπές μισθών, συντάξεων και υπερφορολόγηση. Αυτά θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν είχε μπει μια σειρά για να γίνουν κάποιες αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και να γίνει η Ελλάδα μια κανονική Ευρωπαϊκή χώρα.  Όχι μόνο δεν το καταφέραμε αλλά πηγαίνουμε πιο πίσω και από το σημείο που είχε φτάσει η προηγούμενη κυβέρνηση με την οποία εγώ δεν συμφωνούσα αλλά εν πάση περιπτώσει είχε εξασφαλίσει την βιωσιμότητα , κατά κάποιον τρόπο. Ναι μεν με τρόπο επώδυνο αλλά είχε μπει κάπως σε μια σειρά. Αυτή η σειρά τώρα διαλύθηκε.

Βλέπεις να έχει ένα μυστικό σχέδιο ο Βαρουφάκης ή η αύρα του εξαντλήθηκε στην πλάκα που μας έκαναν οι γερμανικές εκπομπές;

Δεν είναι μόνο οι γερμανικές εκπομπές, είναι κακό να βάζουμε απέναντί μας τους Γερμανούς. Αυτή η κυβέρνηση σκαλίζει, ποντάρει και επενδύει σε ένα αντιγερμανικό σύνδρομο και προσπαθεί να πει στον κόσμο ότι απέναντί μας είναι οι κακοί Γερμανοί της Μέρκελ, οι Μερκελιστές και οι νεοφιλελεύθερες δεξιές πολιτικές της Ευρώπης με επικεφαλής τη Γερμανία. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι σαφώς νεοφιλελεύθερες και δεξιές πολιτικές της Ευρώπης και θα θέλαμε μια καλύτερη Ευρώπη αλλά απέναντι μας τώρα δεν είναι μόνο οι Γερμανοί αλλά είναι 19 χώρες. Απέναντί μας είναι οι Φινλανδοί, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι, οι Γάλλοι και οι Βέλγοι. Όλες οι χώρες της Ευρωζώνης είναι απέναντι μας. Με τις αντιφατικές δηλώσεις του Βαρουφάκη αλλά και τα ευφυολογήματα που χρησιμοποιούνται, αυτοί γελάνε. Για εμάς αυτό δεν είναι καθόλου καλό, γιατί θα έπρεπε να έχουμε εξασφαλίσει την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και αντί για αυτό, εκδηλώνουμε έναν αντιευρωπαϊσμό. Αυτό είναι καταστροφικό για τη χώρα και αν συνεχιστεί αυτή η διαδικασία θα έχουμε πολύ άσχημες εξελίξεις. Τώρα δεν είναι θέμα του Βαρουφάκη γιατί άλλος Βαρουφάκης είναι το πρωί άλλος το βράδυ, άλλος την προηγούμενη Δευτέρα, άλλος το Σάββατο, άλλος με την Μέρκελ, άλλος Βαρουφάκης με τον Σόιμπλε, άλλος με την Λαγκάρντ, άλλος με τον Τσίπρα. Ας αποφασίσει ποιος Βαρουφάκης είναι και ας αποφασίσει και η κυβέρνηση τί ακριβώς θέλει να κάνει.

Η μισή κυβέρνηση θέλει να φύγουμε από την Ευρώπη και από την Ευρωζώνη και από το ευρώ, να γυρίσουμε στη δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα -έχει ειπωθεί και αυτό- ενώ η υπόλοιπη κυβέρνηση είναι πιο φιλοευρωπαϊκής λογικής. Η ίδια αυτή κυβέρνηση δεν έχει αποφασίσει αν πρέπει να σταματήσει τις καταλήψεις, αν πρέπει να προχωρήσει σε εξανθρωπισμό των συνθηκών στις φυλακές ή να αφήσει έξω να κυκλοφορούν διάφοροι τρομοκράτες, βαρυποινίτες, ναρκέμποροι κλπ. Είναι μια κυβέρνηση που δεν έχει αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει. Και στη μεταναστευτική πολιτική βλέπουμε τι γίνεται με την αρμόδια υπουργό την Χριστοδουλοπούλου. Άλλα λέει ο Πανούσης, άλλα λέει εκείνη, αλλά λέει ο Παρασκευόπουλος του Δικαιοσύνης, άλλα λέει η  θεια μου, άλλα ακούν τα αυτιά μου. Είμαστε σε μια κατάσταση που δεν ξέρουμε ακριβώς τι μας ξημερώνει και όχι μόνο δεν ξέρουμε εμείς αλλά δεν ξέρουν και οι ίδιοι.

Το «πρώτη φορά Αριστερά» έχει δεχθεί έντονη κριτική. Σίγουρα σε οικονομικό επίπεδο επικρατεί μια απογοήτευση γιατί ούτως ή άλλως είναι δύσκολο σε τέτοιο περιβάλλον να εφαρμοστεί αριστερό πρόγραμμα. Η δική σου γνώμη ποια είναι; Βλέπεις κάποια αριστερή στροφή σε άλλα επίπεδα της κοινωνίας;

Αριστερό δεν είναι κάτι που λέγεται στα λόγια. Η αριστερή πολιτική είναι πράξη και σημαίνει καλύτερες συνθήκες για όλους, όχι για επιλεγμένες ομάδες που μπορούν να πιέζουν ή να έχουν συνδικαλιστική δύναμη ή μια συντεχνιακή λογική εκβιασμών, που μπορούν να αποκομίσουν οφέλη, όπως για παράδειγμα οι νοσοκόμες για την οργάνωση νοσοκόμων ή οι δάσκαλοι για την οργάνωση δασκάλων. Το θέμα είναι πως όλα αυτά μαζί θα είναι καλύτερα για το κοινωνικό σύνολο.

Η αριστερή πολιτική, δηλαδή ότι είμαστε με τα συμφέροντα μεταλλουργών ή των διερμηνέων ή των ηθοποιών, δεν λέει τίποτα. Δεν βλέπω καμία αριστερή στροφή σε κανένα επίπεδο. Βλέπω  μια αριστερή δημαγωγία, ή καλύτερα μια δήθεν φιλολαϊκή δημαγωγία, έναν λαϊκισμό αλλά αυτός ο λαϊκισμός δεν είναι αριστερός. Είναι λίγο χοντρό και τραβηγμένο το παράδειγμα αλλά και σε μια κρίσιμη ιστορική περίοδο της Γερμανίας, τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης λίγο πριν ανέβει στην εξουσία με εκλογές ο Χίτλερ, τα συνθήματα ήταν εξαιρετικά φιλολαϊκά και «αριστερά», όπως και τα αιτήματα της εποχής εκείνης και ένα μεγάλο τμήμα του Γερμανικού λαού πίστεψε σε αυτή την «αριστερόστροφη» δημαγωγία για μια καλύτερη  εργατική τάξη. Τέτοια συνθήματα είχαν στην αρχή οι Νεοναζί μετά άρχισε να αναπτύσσεται ο αντισημιτισμός και έγιναν αυτά τα τέρατα που είδαμε. Ο στόχος μιας πραγματικής αριστεράς είναι πως θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα αλλά για το σύνολο όχι για επιμέρους συντεχνίες. Εδώ τώρα μπορεί μια αριστερά να δώσει σάντουιτς στη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και να επαναφέρει τα προνόμια και τα επιδόματα που έχασαν. Αυτό δεν αριστερή πολιτική. Άλλο ένα θέμα που έχει αυτή η αριστερά που προβάλλεται ή προπαγανδίζεται ως αριστερά από την  ίδια την κυβέρνηση, είναι το πρόβλημα του κρατισμού. Η κυβέρνηση υπόσχεται πράγματα και εφαρμόζει πολιτικές  για μισθούς και συντάξεις και επιδόματα που αφορούν το δημόσιο τομέα. Το ενάμιση εκατομμύριο ανέργους  και τις κλειστές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, που αυτός είναι που παράγει πλούτο- για να πληρώνονται όλα τα άλλα- τον αγνοεί. Χρησιμοποιεί το νούμερο των ανέργων ως πολιτικό επιχείρημα ενώ δεν ενδιαφέρεται για τους άνεργους του ιδιωτικού τομέα, ενδιαφέρεται όμως για τις διακόσιες τηλεφωνήτριες ενός ορόφου του υπουργείου δημιουργικής ασάφειας.

Για να θυμηθούμε τον σύντροφο Βαρουφάκη, με τον μαύρο γιακά και την κόκκινη μοναδική ταινία, με τα ωραία πουκάμισα που φοράει και πραγματικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με το τι φοράει, αλλά αυτά που λέει είναι «αούγκανα». Μέχρι στιγμής δεν έχει πείσει κανέναν. Και στις διαπραγματεύσεις που κάνει δεν έχει μιλήσει καθόλου με αριθμούς. Να πει ας πούμε ότι έχουμε τόσα, θέλουμε τόσα, θα επιδιώξουμε τόσα από εδώ και τόσα από εκεί. Δεν έχει πει ούτε ένα νούμερο. Έστω να πει τον αριθμό της ημερομηνίας της γέννησής του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν τουλάχιστον συνεπής με τα όσα είχε εξαγγείλει, όσον αφορά στην πολιτική του με τα Μέσα Ενημέρωσης. Ή μάλλον με τις ιδιοκτησίες τους. Πιστεύεις ότι αυτή η πολιτική θα είναι τελικά αποδοτική;  Δηλαδή θα γεμίσουν τελικά τα ταμεία του κράτους από τα χρήματα από τον φόρο τηλεόρασης ή τη χρήση των συχνοτήτων;

Με καμία Παναγία! Όλα αυτά είναι παραμύθια. Η διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ ως προς τα ΜΜΕ, ιδιωτικά και δημόσια ραδιοτηλεοπτικά κανάλια, τη ΝΕΡΙΤ, είναι κολοκύθια με  ρίγανη. Είναι φούμαρα. Τώρα λέει θα ανοίξει την ΕΡΤ όπως ήταν. Μπορεί να ζήσει η ΕΡΤ όπως ήταν; Δεν υπάρχει περίπτωση. Άμα είναι τότε να ξανανοίξει την Ολυμπιακή όπως ήταν και την Πειραϊκή-Πατραϊκή όπως ήταν και όλες τις άλλες εταιρείες , δημόσιες και ιδιωτικές , όπως πάλι ήταν  για να φαλιρίσουμε μία ώρα αρχύτερα.

Αν θες να κάνεις μια ραδιο-τηλεόραση πραγματικά ακομμάτιστη έξω από την κυβερνητική κηδεμονία , μια πραγματικά ελεύθερη και ανοιχτή δημόσια ραδιο-τηλεόραση, δεν μπορεί να επαναφέρεις το μοντέλο της παλιάς ΕΡΤ, ούτε της τωρινής ΝΕΡΙΤ γιατί και η ΝΕΡΙΤ που έκανε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είναι μια μικρογραφία της ΕΡΤ . Μπορεί να είναι και προς το χειρότερο, απλώς είναι μικρότερου κόστους και μικρότερου αριθμού ανθρώπων που τακτοποιεί και βολεύει. Εδώ ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι λύση.

Αν θες, δες τι κάνει το Βέλγιο, τι κάνει η Ολλανδία, τι κάνει η Ισπανία πώς είναι η δημόσια ραδιο-τηλεόραση στο εξωτερικό και κάνε το ίδιο. Αντέγραψε την. Πάρε την ιδέα. Πού είναι καλύτερη για παράδειγμα η παιδεία; Στην Φινλανδία; Ωραία, δες πως δουλεύει το υπουργείο Παιδείας εκεί τα τελευταία 40 χρόνια κα εφάρμοσε το. Είναι απλό. Σε όλα αυτά τα πράγματα αν δεν μπορείς ή αν δεν υπάρχει ένα σχέδιο για να κάνεις κάτι, δημιουργικό, μεταρρυθμιστικό και αποδοτικό  -για το κοινωνικό σύνολο πάντα, όχι για να τακτοποιείς κόσμο- πάρε μια πετυχημένη περίπτωση χώρας και εφάρμοσε την εδώ. Και επαναλαμβάνω μιλάω για χώρες ευρωπαϊκές. Ο Τσίπρας και κατά καιρούς διάφοροι τωρινοί υπουργοί προπαγάνδιζαν την Βενεζουέλα, τη Βολιβία, την Κολομβία ή την Αργεντινή. Ο ίδιος ο τωρινός πρωθυπουργός πριν από ενάμιση χρόνο έλεγε «μακάρι να ήμασταν Αργεντινή». Κανονικά τώρα έπρεπε να βαράει το κεφάλι του στον τοίχο για αυτά που έλεγε. Ήταν χοντρές παπαριές και πρέπει να ζητήσει συγγνώμη γιατί άμα θέλει τη χώρα να την κάνει Αργεντινή καλύτερα να σηκωθεί να φύγει.

Για εμένα δεν υπάρχει ασφαλέστερο και πιο πολιτισμένο, πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα μπορούσε το Ποτάμι να τα βρει με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια ενδεχόμενη ανακατανομή των κυβερνητικών συμμαχιών; 

Όχι, όχι, καθόλου. Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο ζήτημα. Δεν είναι ότι έχω πρόβλημα σε μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Τσίπρα, απλώς θέλω η κυβέρνηση αυτή να είναι εθνικής συναίνεσης και συνεννόησης, για να καταφέρουμε να κάνουμε την Ελλάδα μια πραγματικά Ευρωπαϊκή χώρα. Το έχει πει και ο ίδιος ο Τσίπρας, όμως είναι εκτός λογικής του Ποταμιού και της δικής μου λογικής και του Θεοδωράκη αλλά και όλων μας. Δηλαδή τι; «Να φύγει ο Καμμένος και να μπει ο Ψημένος»;

 Αν είναι να γίνει μια συγκυβέρνηση εθνικής συναίνεσης και συνεννόησης με στόχο τη διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας να το δούμε. Όχι ΣΥΡΙΖΑ-Ποτάμι αλλά ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, φιλελεύθερη κεντροδεξία, ευρωπαϊκή κεντροδεξιά κ.ο.κ.

Δεν με ενδιαφέρουν τα σήματα, τα σχήματα και τα ονόματα. Με ενδιαφέρει να υπάρξει μια εθνική συναίνεση για να γίνει η Ελλάδα μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα και να πάψει να είναι κατσαπιαδιστάν, αυτό το γνωστό – σχεδόν σοβιετικό- τριτοκοσμικό ανοσιούργημα που έχουμε φτιάξει. Για εμένα αυτός είναι ο μόνος στόχος , προς αυτό ελπίζω και προς αυτό θα αγωνίζομαι μαζί με όποιους άλλους. 

Όλα τα άλλα, οι δημαγωγίες του τύπου ότι υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία κατά της Ελλάδας, ότι μας ψεκάζουν, ότι θέλουν να μας πάρουν την Ακρόπολη να φτιάξουν μεσοτοιχία πολυκατοικίες, ότι θέλουν τα λιμάνια μας και τα αεροδρόμια, όλα αυτά είναι παπαριές.

 Στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν προχωρήσει μπροστά γιατί οι άνθρωποι είναι πολιτισμένοι, δεν πουλάνε παραμύθια στον κόσμο. Από τη στιγμή που ‘σφίξαν οι κώλοι, προσπαθούν να βρουν λύση για να ξεπεράσουν τα αδιέξοδα, οικονομικά και κοινωνικά και άλλα. Εμείς όσο δυσκολεύουν τα πράγματα τόσο εντείνεται η δημαγωγία και ο λαϊκισμός. Μια παπαρολογία ας πούμε του στυλ «είσαι μαζί μας, είσαι με τον λαό» ή «είσαι με τους ξένους, είσαι  με τους νεοναζί και τους μερκελιστές»

 Εν τω μεταξύ, λέμε τους Γερμανούς ναζί αλλά εμείς έχουμε ναζιστικό κόμμα. 

Σε μια ενδεχόμενη τέτοια συνεργασία θα υπήρχαν για σένα κόκκινες γραμμές; Όπως για παράδειγμα η συμβίωση σου στο ίδιο κόμμα με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για την οποία, πρόσφατα μάλιστα, μίλησες με σκληρούς χαρακτηρισμούς.

Δεν είναι θέμα προσώπων. Είναι θέμα πολιτικών. Δεν έχει σημασία με ποιους αλλά για ποιο πράγμα. Αν συμφωνήσουμε στο ότι η χώρα αυτή χρειάζεται τη διασφάλιση της Ευρωπαϊκής πορείας, τη παραμονή στο ευρώ και στην Ευρωζώνη και τον εκσυγχρονισμό για να γίνει μια κανονική ευρωπαϊκή χώρα δεν πάει να είναι η Ζωή, η Τζένη και η Βαγγελιώ. Τώρα για το θέμα της Ζωής, δεν έχω τίποτα με την κοπέλα απλώς δεν κάνει για πρόεδρος της Βουλής και δεν μπορεί να συμπεριφέρεται ως να είναι πρόεδρος στο κοτέτσι της, γιατί είναι πρόεδρος όλης της Βουλής και όχι μιας συγκεκριμένης ομάδας.

Γράφτηκε ένα σενάριο περί προεκλογικής συνεργασίας φιλοευρωπαϊκών κομμάτων σε περίπτωση εκλογών με θέμα την παραμονή μας ή όχι στο ευρώ. Πρόκειται για επιστημονική φαντασία;

Για εμένα είναι απόλυτη ανάγκη κάποια στιγμή αυτό να γίνει. Το λένε πολλοί άνθρωποι και εκτός κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Το έχουν πει στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη της ΝΔ, στελέχη του ΠΑΣΟΚ, άνθρωποι από το Ποτάμι, ο Καμίνης, ο Μπουτάρης, ο Κώστας ο Μπακογιάννης κ.α. Για εμένα αυτό είναι που πρέπει να επιδιώξουμε. Είναι η μόνη αναγκαία και ικανή συνθήκη για να πάει η χώρα  μπροστά. Και επαναλαμβάνω ο μόνος χώρος και ο μόνος δρόμος είναι η Ευρώπη. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη Ευρώπη αλλά ούτε η Ελλάδα είναι η καλύτερη Ελλάδα. Το καλύτερο πολιτικό περιβάλλον είναι η Ευρώπη, ας την κάνουμε καλύτερη. Δεν έχω διαφωνίες στον αγώνα αυτόν αλλά δεν μπορεί ύπουλα, να επιδιώκουμε την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ε.Ε. για να γίνουμε Βόρεια Κορέα, Βενεζουέλα, Αργεντινή… Η θέση της Ελλάδας πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτη. Δεν έχουμε άλλο δρόμο. Το ΚΚΕ έχει μια αξιοθαύμαστη σταθερότητα στις ιδεοληψίες και στις εμμονές του αλλά είναι ξεκάθαρο. Το ΚΚΕ όπως όλα τα κόμματα έχουν ένα συγκεκριμένο μενού, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπουφέ. Έχει και ψάρι και κρέας και γλυκά και όποιος θέλει να πάρει ότι θέλει. Το ΚΚΕ λοιπόν που έχει μόνο μπακαλιάρο , αν και εμένα δεν μ’ αρέσει ο σοβιετικός μπακαλιάρος, είναι ξεκάθαρο. Το ΚΚΕ έχει μια σταθερότητα σε αυτό που προτείνει και κατηγορεί κάποιους άλλους και εμένα εν προκειμένω ότι είμαστε οπαδοί του ευρωμονόδρομου και ευρωλιγούρηδες. Το δέχομαι. Είμαι ευρωλιγούρης και οπαδός του ευρωμονόδρομου.