Eurovision: Οι συνήθεις γκρίνιες, η μαμά του Akyla κι ένα Free Palestine στο mute
«Σου είπα: Ferto, Fertomou, Ferto» και έγινε!
Με βελτιωμένα τα ηχητικά, φωτιστικά και σκηνοθετικά λάθη των ημιτελικών, ο εθνικός τελικός της Eurovision, έσωσε τη τιμή αυτής της διαδικασίας, που για το ευρύτερο καλλιτεχνικό – life style ρεπορτάζ είναι κάτι σαν τη βραδιά των εκλογών όλων των υπολοίπων δημοσιογράφων. Οι συνήθεις γκρίνιες, που καθιερωμένα υπάρχουν στην υπόθεση Eurovision της χώρας, αυτή τη φορά περιορίστηκαν στη ξένη επιτροπή γιατί «τι ανάγκη έχουμε τους Γερμανούς, Γάλλους, Σέρβους, Μολδαβούς και Γεωργιανούς να πουν γνώμη για το τραγούδι που θα εκλέξουμε εμείς, αφού κουτοφράγκικα μπορεί απλά να θέλουν να βλάψουν την υπεροχή μας, ψηφίζοντας κακό τραγούδι»! Εξ όσων βέβαια φάνηκε, μια χαρά επέλεξαν οι επαγγελματίες, ξεχωρίζοντας τραγούδια αντίστοιχα με την ελληνική επιτροπή και το κοινό.
Υπήρξαν ακόμα μιζερό – μουρμούρες για το με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν τα μέλη της ελληνικής κριτικής επιτροπής, που ήταν οι Χαρά Κεφαλά, Μιχάλης Μαρίνος, Μαρία Ηλιάκη, Γιάννης Βασιλόπουλος και Μαρίνα Σπανού. Και ενώ τα συνήθη κριτήρια σε ότι έχει να κάνει με την δημόσια τηλεόραση και τα ραδιόφωνα της είναι πάντα μη εξαιρετέα και γνωστά, όπως φαβοριτισμός, νεποτισμός και κομματικά κριτήρια (να περνιέται και η γραμμή της εκάστοτε κυβέρνησης), στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν επιβεβαιώθηκαν και η γκρίνια ήταν περιττή. Όλοι οι άνθρωποι είναι κορυφαίοι επαγγελματίες και ξεχωριστοί στη μουσική και το θέαμα, ακόμη και η Ηλιάκη, που λόγω της ξεχασμένης πολύ πρωινής εκπομπής στην δημόσια τηλεόραση είχε κάνει συνεντεύξεις και από τους 28 καλλιτέχνες, που συμμετείχαν στο διαγωνισμό. Όμως για τον Akyla γκρίνια δεν υπήρξε! Άλλωστε, από την αρχή της διαδικασίας εμφανιζόταν ως το μεγάλο φαβορί και αναμενόμενα επικράτησε με 48 βαθμούς μετά τον συνδυασμό της ψήφου του κοινού και της βαθμολογίας της ελληνικής και της διεθνούς επιτροπής, ανάμεσα στις 14 υποψηφιότητες, που διεκδίκησαν τη νίκη στη βραδιά του Μεγάλου Τελικού.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Akylas, λοιπόν, κερδίζει εν τω μέσω ιαχών αγάπης, αλλά είχε το whole setup απ’ την αρχή. Μια εμφάνιση τρυφερή, κίνηση σαν ξωτικό, μελέτη στην αμεσότητα του που να μοιάζει αυθορμητισμός, πολύ δουλεμένη φωνή και ένα τραγούδι που είχε μια ιστορία να μας πει. Ο υπερκαταναλωτισμός μας, η υπαρξιακή μας εμμονή στα υλικά, κάποτε εντελώς περιττά, αγαθά και πως γίνονται υποκατάστατα εικόνων ευτυχίας και φευγαλέας ικανοποίησης. Όλο αυτό αφιερώνεται στην μάνα του, όπως και οι στίχοι «κοίτα μαμά, όσα στερηθήκαμε παλιά. Νιώθω πως θα καταφέρω να προσφέρω μη μας λείψει κάτι ξανά. Δες με μαμά, αγοράζω να κλείσω κενά. Θα σου πάρω κι εσένα πολλά, σπίτια, αμάξια και εξοχικά».
Με το που έχει αναγορευτεί ως ο νικητής, η Μπέττυ Μαγγίρα καλει την μαμά του Akyla στη σκήνη και ο ίδιος την προτρέπει να μην ντρέπεται. Η γυναίκα πλησιάζει κλαίγοντας. Μάνα και γιος αγκαλιάζονται κλαίγοντας. Οι άλλοι διαγωνιζόμενοι, που βρίσκονται στη σκηνή και οι παρουσιαστές, παρακολουθούν κλαίγοντας. Εμείς στο σπίτι βλέπουμε τις οθόνες μας, φυσικά κλαίγοντας. Πιο πριν όλοι μαζί χορεύαμε, μες στη καλή χαρά, σε ένα συναισθηματικό ξέσπασμα εναλλαγών των εκφράσεων του, εντελώς μεσογειακό, εθνικής παραφοράς. Στα social κόσμο σχολιάζει πως το Sing For Greece, η όλη διαδικασία για την εκλογή του του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision του 2026 έκανε την διαφορά. Οι νέοι καλλιτέχνες και οι μουσικές τους προτάσεις είχαν κάτι διαφορετικό να πουν, σε σχέση με όλα τα ακριβά μουσικά σόου, που παίζονται στη μικρή οθόνη και είναι βουτηγμένα στη νοοτροπία μπουζούκι – αμανετζίδικο μεράκι – γαρύφαλλο – τακούνι και παγιέτα. Όλο παλιό, βαρετό και εντελώς πια λάθος!
Κατά τα άλλα, οι Καπουτζίδης, Μαγγίρα με το χιούμορ και ευστροφία τους και πάντα η Κατερίνα Βρανά με την «υπερδύναμη της στα σεξουαλικά αστεία», όπου φλέρταρε τους νεαρούς διαγωνιζόμενους και στέναζε ερωτικά για έναν αόρατο ηχολήπτη! Με το γέλιο να μας έρχεται σαν δώρο ανεκτίμητο, ανέλπιστα και αβίαστα, νέα παιδιά όλο ταλέντο και όμορφες εικόνες, θα μπορούσαμε να έχουμε περάσει μια από τις ευχάριστες τηλεοπτικά βραδιές, μόνο με τραγούδια και όχι παρατράγουδα. Μόνο που, έξω από το κτήριο, που πραγματοποιούταν ο Ελληνικός Τελικός, στην Πειραιώς 260, στο περιθώριο της ευχάριστης και μετρημένα λαμπερής βραδιάς, στη σκοτεινιά, την αφρικανική σκόνη που ανακατεύεται με τον αέρα και τον άνεμο που φυσάει λυσσαλέα αυτές τις μέρες, η διαμαρτυρία έχει τον δικό της ήχο.
Συλλογικότητες και οργανώσεις, μεταξύ των οποίων οι BDS Greece, March to Gaza Greece, το Πολιτιστικό Δίκτυο για την Παλαιστίνη και η Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας ζητούν αν δεν αποκλειστεί το Ισραήλ από τη Eurovision, η ΕΡΤ να αποχωρήσει από τη διοργάνωση, ο καλλιτεχνικός κόσμος να τοποθετηθεί δημόσια και οι πολίτες να προχωρήσουν σε μποϊκοτάζ. Οι φωνές και τα συνθήματα δεν φτάνουν ποτέ μέσα στην φωτεινή αίθουσα. Η Κλαυδία έχει ανακηρύξει νικητή, που τώρα ερμηνεύει άλλη μια φορά το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει αυτή τη χώρα στον 70ο Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. «… Πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο! Mi ambicion es fuego, nunca fracaso. No hay limite, todo lo arraso…». Φέρτο…
