Μην γελάτε – το γέλιο βλάπτει σοβαρά την ευαισθησία της εξουσίας!

Ο υπουργός Υγείας κ. Άδωνις Γεωργιάδης γνωστοποίησε εδώ και μέρες, πως προχωρά σε μήνυση, αγωγή και προσφυγή στο ΕΣΡ, κατά του Λάκη Λαζόπουλου, διότι δέχθηκε «για πολλοστή φορά σφοδρή και χυδαία επίθεση» από αυτόν, κάνοντας λόγο για «ύβρεις, συκοφαντίες, υπονοούμενα και προτροπή σε βία». Δήλωσε επίσης, ότι πέρα από τη μήνυση και την αγωγή κατά του Λάκη Λαζόπουλου, καταθέτει αγωγή και κατά του υπευθύνου για τη μετάδοση από τον τηλεοπτικό σταθμό. Όμως «λυπάται ειλικρινά διότι «σέβεται την ελευθερία του λόγου και της κριτικής», πράγμα που δεν του φαίνεται βέβαια, αλλά αφού το δηλώνει κοτζάμ υπουργός, που έχει την εξουσία, ποιες είμαστε εμείς να ψελλίσουμε καμία αντίρρηση! Να του γυρίσει το μάτι, το περιποιημένο με τις κρέμες La Vie en Rose by Dimitra Katsafadou και άντε εμείς να βρούμε λεφτά για δικαστήρια, που όλη μας η περιουσία είναι σα τα κέρματα που κυλάνε απ τις τσέπες του Λαζόπουλου, ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ.

Για αυτό διευκρινίζουμε εγκαίρως, πως ‘κάνα κειμενάκι γράφουμε για να περνάει, να, εδώ η ώρα, σε περίπτωση που σκάσει μύτη η κυβερνητική αρκούδα, πλησιάσει αθόρυβα από πίσω, ρίξει μια σκιά βουνό και βρυχηθεί «τι έλεγες πάλι για μένα, ρε μικρή;». Μα, ξεσηκώνοντας κόλπα απ’ τον Τραμπ, οι υπερευαίσθητοι κυβερνητικοί άρχοντες και ξιφουλκούν κατά της σάτιρας, του χιούμορ και της κριτικής, έχοντας την εξουσία στα χέρια τους και αισθανόμενοι πως όποιος δεν τους υμνεί, δεν συμφωνεί μαζί τους και δεν επιδιώκει τον φαβοριτισμό τους, τους επιτίθεται και κινδυνεύουν γιατί είναι και λεπτεπίλεπτες υπάρξεις.

Σεβασμός ελευθερίας του λόγου και της κριτικής, κανένα πρόβλημα με τη σάτιρα και άλλες άγνωστες λέξεις

Και όπως «σέβεται την ελευθερία του λόγου και της κριτικής» ο κ. Γεωργιάδης, έτσι ακριβώς και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, κ. Παύλος Μαρινάκης σε συνέντευξη του δήλωσε πως «δεν έχω πρόβλημα με τη σάτιρα, με τη σάτιρα μεγαλώσαμε». Και περιμένοντας το «αλλά» ακούσαμε πως «εγώ δεν κρύβω τα λόγια μου, υπάρχει μία συγκεκριμένη τηλεοπτική εκπομπή, η οποία με το μανδύα της σάτιρας, μία, δύο, τρεις φορές κάθε απόγευμα, δολοφονεί χαρακτήρες σε δημόσια μετάδοση με κοπτοραπτική. Προχθές, προ ημερών, έβαλαν μια απάντηση που έδωσα, οι συγκεκριμένοι κύριοι. Αναφέρομαι στο Ράδιο Αρβύλα, έτσι για να μη κρυβόμαστε». Που δεν κρυβόμαστε! Και εμείς εδώ είμαστε και οι Ράδιο Αρβύλα επίσης και μόλις μας είπε ο κ. Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και το πρόγραμμα τους και μόνο δελτίο τύπου με τις ώρες προβολής δεν μας έδωσε.

Με ύφος Ξανθόπουλου από το παλιό καλό ελληνικό μελό, συνέχισε λέγοντας πως πίσω από τον ίδιο, πίσω από έναν άλλον υπουργό, πίσω από έναν δημοσιογράφο υπάρχουν οικογένειες, σύζυγοι, φίλοι, παιδιά που πάνε στο σχολείο και τον ειρωνεύονται ακόμα και γιατί εκείνος ψάχνει τα χαρτιά του και αυτό όσο να ναι, είναι ασήκωτα πληγωτικό και δύσκολο να το ξεπεράσεις. Ως καθηγητής Θεατρολογίας, τουλάχιστον, με ειδίκευση στη Κωμωδία και ίσως το Σατυρικό Δράμα, για το οποίο λίγες πληροφορίες έχουμε, αν εξαιρέσεις το μοναδικό σωζόμενο έργο «Άλκηστις», αφόρισε δε πως «αυτό δεν είναι σάτιρα».

Πλήρως ενημερωμένος δε, για την πορεία των Αρβύλα προχώρησε λέγοντας πως «η αλήθεια αυτών των ανθρώπων είναι αυτή η κενή τέταρτη καρέκλα», εννοώντας τον Στάθη Παναγιωτόπουλο, που καταδικάστηκε για revenge porn, ενώ θυμήθηκε και πως έχουν «κοροϊδέψει καρκινοπαθή», βρίσκοντας αυτά τα δύο να τους προσάψει στα 35 χρόνια, που κάνουν τηλεόραση. Τέλειωσε δε, τονίζοντας πως οι πολιτικοί είναι ενεργοί για όσο θέλουν οι πολίτες -ο αρχηγός, το κόμμα, οι μηχανισμοί του, ακόμα- που αν είναι καλοί, θα τους ψηφίζουν, αν όχι θα πάνε σπίτι τους -που μάλλον είναι καμία βίλα και όχι πανάκριβη γκαρσονιέρα – στούντιο στο Βύρωνα. Και κατέληξε πως «ευτυχώς εγώ έχω δουλειά» για να φανταστούμε εκείνον με το πηλοφόρι και το μυστρί στις σκαλωσιές διότι η δουλειά κάνει τους άντρες και τον Κανάκη να βροντοχτυπά τις χάντρες, καθιστός σε καρέκλες κομψού εκσυγχρονισμένου καφενέ να παραγγέλνει τσίπουρα με σούσι.

Κάν’ το όπως ο Ντόναλντ, οι MAGA, η alt-right δεξιά και σίγουρα όχι όπως ο Καραμανλής, ο Αβέρωφ, ο Ράλλης, ή ο μπαμπάς Μητσοτάκης

Μόλις δυο εκπομπές του Λαζόπουλου και των Ράδιο Αρβύλα, υπάρχουν στην ελληνική τηλεόραση που τολμούν να κάνουν κριτική, χιούμορ, σάτιρα στη κυβέρνηση. Όλη η υπόλοιπη τηλεόραση, που βυθίζεται στην πρωτόγνωρη αδιαφορία του κοινού, ή μοιάζει σαν συνέχεια του πρωθυπουργικού γραφείου τύπου, ή ασχολείται με εγκλήματα ή στη ψυχαγωγία σχολιάζει με σφοδρότητα, η μια εκπομπή τα νούμερα της άλλης. Και αυτές τρων επιθέσεις ή μηνύσεις. Και δεν θυμόμαστε παλαιότερα πολιτικοί όπως ο Κωσταντίνος Καραμανλής ή ο Ανδρέας Παπανδρέου, για παράδειγμα, ο Κωσταντίνος Μητσοτάκης ή ο Ευάγγελος Αβέρωφ, που είχαν γίνει στόχοι ανελέητης σάτιρας από την βλάχικη εκφορά λόγου, τις προσωπικές επιλογές συντρόφου, τις ανεπιβεβαίωτες συνήθειες για αλκοόλ και τις επιβεβαιωμένες για αδυναμία στα μπουζούκια και στη Ρίτα Σακελλάριου, τα τικ στην ομιλία, τις γκλίτσες, έως τη στάση τους στη Κατοχή και στην ειλικρίνεια τους στον ελληνικό λαό, να προχωρούν σε επιθέσεις ή μηνύσεις στον Χάρρυ Κλυνν ή στον Τζίμη Πανούση, για παράδειγμα.

Αυτά είναι νέα ήθη, που απέχουν από το πολιτικό ήθος πλέον, των παλαιότερων πολιτικών και της ίδιας της συντηρητικής παράταξης. Αυτά όλα είναι επιθετικές στρατηγικές τύπου MAGA και Ντόναλντ Τραμπ, alt-right δεξιάς πια. Όπως οι late-night, κριτικοί με χιούμορ ή σατιρικοί παρουσιαστές στις ΗΠΑ έχουν καταντήσει για τον Τραμπ κάτι σαν καθρέφτης που δεν αντέχει να κοιτάξει. Κάθε βράδυ ο Τζίμι Κίμελ, ο Στίβεν Κόλμπερτ, ο Σεθ Μέγιερς και ο Τζίμι Φάλον του επιστρέφουν μια γελοιογραφία του εαυτού του, κι εκείνος απαντά σαν θυμωμένος βασιλιάς που απειλεί τον γελωτοποιό επειδή λέει την αλήθεια πιο δυνατά απ’ όσο αντέχει η αυλή. Αντί να τους αγνοήσει, τους ταΐζει με την ίδια του την οργή, μετατρέποντάς τους σε πιο κοφτερούς σχολιαστές, ενώ ο ίδιος μοιάζει να πιστεύει πως η σάτιρα είναι παράνομη πράξη.

Έτσι, κάθε επίθεσή του δεν τους φιμώνει, αλλά τους δίνει νέο υλικό, και κάπως έτσι το late-night γίνεται το nightly reminder ότι η εξουσία χωρίς αυτοσαρκασμό καταλήγει απλώς καρικατούρα. Όχι πως οι δικοί μας πολιτικοί, απασχολημένοι να ξεπατικώνουν MAGA κόλπα και να τα διανθίζουν με λεβεντοπαιδίαση Ξανθόπουλου, θα καταλάβουν ότι έτσι δίνουν υλικό πιο πολύ και σε ακόμα πιο πολλούς -καλή ώρα- άλλα λέμε τώρα.

«Ό,τι κι αν είναι, εγώ είμαι αντίθετος» – Γκρούτσο Μαρξ

Υπάρχει αδελφική ομοιότητα ανάμεσα στην κριτική και τη σάτιρα, που είναι ένα είδος πιο άμεσης και εκκεντρικής κριτικής. Αυτή η ομοιότητα αντανακλάται στον καθρέφτη της κάθε εξουσίας, όπου κριτική και σάτιρα είναι το ίδιο μισητές. Πάντα συνέβαινε έτσι, αλλά κάποιοι φορείς της εξουσίας ήταν πιο έξυπνοι απ τους ευαίσθητους σημερινούς. Η κριτική και η αδελφή της σάτιρα, το χιούμορ και κάποτε και η πλάκα, υποστηρίζουν την αντίθεση των διανοουμένων ενάντια σε μια κοινωνία που καταπιέζει την ελεύθερη σκέψη και τα ανθρώπινα δικαιώματα. «Ότι κι αν είναι, εγώ είμαι αντίθετος» έλεγε ο Αμερικανός κωμικός Γκρούτσο Μαρξ, της ράτσας εκείνων που, χωρίς μια διαφορετική μέθοδο από εκείνη εμπνευσμένη από τον χαρακτήρα τους ή το πεπρωμένο τους, ξέρουν να λένε όχι. Και στα δικά μας, αυτό ακριβώς κάνουν οι Αρβύλα και Λαζόπουλος, αυτή τη στιγμή. Λένε στην εξουσία ΟΧΙ, κατάμουτρα.