Άρης Τερζόπουλος | Να φτιάξουμε τη σχέση με τον εαυτό μας & την προσωπική μας σχέση με τα φαινόμενα της ζωής.

Καθώς η κύρια έννοια μας αυτήν την εποχή είναι ο κορωνοιός, βρήκαμε ενδιαφέρον να ζητήσουμε από διάφορα πρόσωπα που έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν στο klik, να μας μιλήσουν για τη νέα πραγματικότητα… Ο εκδότης κ. Άρης Τερζόπουλος, ο άνθρωπος που έχει ένα μοναδικό τρόπο να γράφει διεισδυτικά και με ευαισθησία, με ποιητικές, σουρεαλιστικές πινελιές, αλλά και με μεταφυσικές αναζητήσεις. Να επιχειρηματολογεί, να αναλύει άψογα, να προβληματίζει, δίχως όμως να κουράζει. Να δίνει τη δυνατότητα να σου εξηγήσει το πιο δύσκολο θέμα, με τον πιο προσιτό τρόπο. Με λεξιλόγιο  απλό, αλλά και “βαρύ” συνάμα, “προκαλώντας” να αναζητήσεις κείμενά του, χωρίς να το “απαιτήσει”, απαντά σε τέσσερις επίκαιρες ερωτήσεις…

Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας αυτές τις μέρες της καραντίνας & του κορωνοιού;

Δεν έχει αλλάξει και πάρα πολύ η ζωή μου. Είχα πάντα πολλά να κάνω στο σπίτι και συνήθως δεν μου έφτανε ο χρόνος. Τώρα μάλιστα που σε λίγο πρόκειται να αλλάξω σπίτι, είχα πολλά περισσότερα να τακτοποιήσω, οπότε βρήκα την ευκαιρία να κάνω αυτά που χρειάζονται. Και η δουλειά μου στο Κλικ απαιτούσε να κάθομαι πολλές ώρες μπροστά στο κομπιούτερ, οπότε η καραντίνα αυτή καθ` εαυτή δεν με έχει ενοχλήσει καθόλου. Αν εξαιρέσουμε τα δυσάρεστα νέα γι αυτούς που υποφέρουν στις κλινικές και για αυτούς που αγωνίζονται βάζοντας καθημερινά τα χέρια τους στην φωτιά για να τους σώσουν και να κρατήσουν εμάς ασφαλείς, κατά τ` άλλα η καραντίνα δεν με έχει απασχολήσει. Και θα έλεγα πως από από σεβασμό σ` αυτούς τους ανθρώπους, είναι μάλλον ντροπή να γκρινιαζουμε εμείς, που το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να κάτσουμε στον καναπέ και να βλέπουμε τηλεόραση. Βρίσκω υπερβολικό και ανάρμοστο το άγχος, τον πανικό και την γκρίνια που έχει προκαλέσει η καραντίνα και δεν μπορώ να καταλάβω πότε προλάβαμε να αγχωθούμε μετά από δυόμισι βδομάδες καραντίνας και ενώ όποτε θέλουμε μπορούμε να πάμε μια βόλτα κοντά στο σπίτι μας. Άλλο αυτοί που εξ αιτίας της καραντίνας έχουν οικονομικά ή άλλα συγκεκριμένα προβλήματα.

Τί είναι αυτό που σας έχει λείψει περισσότερο από την προηγούμενη ζωή σας;

Αυτό που μου έχει λείψει είναι τρία συγκεκριμένα πρόσωπα στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι δυο κόρες μου. Κατά τ` άλλα μια από τις αγαπημένες μου διασκεδάσεις ήταν να πίνω έναν καφέ κάπου έξω το πρωί και να βλέπω τον κόσμο να περνάει. Μόλις αρχίσει να ξαναπερνάει θα είμαι κι εγώ έξω να χαζεύω. Η βασική “διασκέδαση” μου είναι εσωτερικού τύπου, αυτά που αισθάνεται και βιώνει η ψυχή μου και αυτό δεν έχει σε τίποτα να κάνει με το αν είμαι μέσα ή έξω από το σπίτι. Στο τένις που ήταν μια ευχάριστη δραστηριότητα της π. Κ εποχής, όποτε έπαιζα συνήθως έχανα, οπότε ούτε και αυτό μου έχει λείψει.

Τί προτροπή θα θέλατε να κάνετε στο κοινό για τις μέρες που θα ακολουθήσουν;

Δεν νομίζω ότι είμαι σε θέση να δώσω συμβουλές σε κανέναν. Νομίζω όμως πως το καλύτερο που θα είχαμε να κάνουμε αυτόν τον καιρό, ώστε να μην πάει χαμένη αυτή η κοσμογονική περίοδος, θα ήταν να κάνουμε αυτό που είναι και το δυσκολότερο. Να φτιάξουμε τη σχέση με τον εαυτό μας και την προσωπική μας σχέση με τα φαινόμενα της ζωής.

Αν είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε με τον κ. Τσιόδρα, τι θα του λέγατε;

Θα του έλεγα ότι του οφείλουμε πολλά. Όχι μόνο στον ίδιο, αλλά σε όλη την επιστημονική ομάδα που χειρίζεται το πρόβλημα. Και ακόμη σε όλους τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που βάζουν καθημερινά την ζωή τους σε κίνδυνο για να είμαστε εμείς καλά. Αλλά και σε εκείνους που βρίσκονται στον δρόμο για να συμμαζέψουν τους πιο ασυμμάζευτους από εμάς. Σε όλους αυτούς οφείλουμε πολλά και γι`αυτό πρέπει να τους τιμήσουμε με τον σεβασμό μας.

Μπορείτε να διαβάσετε, επίσης:

Κατερίνα Μπέη | Είχαμε πάρα πολλά χρόνια να επικοινωνήσουμε δημόσια, με έναν άνθρωπο με τόση τρυφερότητα & τόσο πολιτισμό, όσο ο Σωτήρης Τσιόδρας

Στέφανος Δάνδολος | Στον κ. Τσιόδρα θα έδινα συγχαρητηρια για την υπευθυνότητα & την ευαισθησία με την οποία διαχειρίζεται την πρωτοφανή αυτή κρίση.

Μαρία Παναγοπούλου | Όταν μας πούνε «είστε ελεύθεροι να βγείτε έξω», μόνο όσοι έχουν καταφέρει να κρατήσουν την ψυχή τους δυνατή θα τα καταφέρουν

Αϊνόλα Τερζοπούλου | Να βρίσκουμε τη χαρά, την ομορφιά και την ικανοποίηση στα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα.

Νέλλη Γκίνη | Πάνω απ` όλα μου έχει λείψει η στιγμή που θ `ανοίξει η αυλαία, αυτή η σχέση η επικοινωνία με τον θεατή.

#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ

***Εννιά χρόνια πριν, παρακολούθησα την ταινία Contagion, του Στίβεν Σόντερμπεργκ. Ένας μολυσματικός ιός προκαλεί παγκόσμια φονική πανδημία, διάφοροι φορείς υγείας προσπαθούν να τη σταματήσουν και να βρουν το εμβόλιο, ενώ ο πανικός και τα θύματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Στο τέλος του εν λόγω έργου που παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα, πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ευτυχώς που όλα αυτά είναι απλώς ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας και “Thank God!” που ζούμε όλοι ελεύθεροι από τέτοιες απειλές…

Εδώ και κάποιους μήνες στην – όχι και τόσο μακρινή  τελικά- Κίνα και πολύ πρόσφατα στην Ευρώπη, στην Ελλάδα μας αλλά και σταδιακά σε όλον τον κόσμο, ένας απειλητικός για τη ζωή ιός, έχει κυριεύσει την καθημερινότητά μας. Οι άλλοτε απλές, καθημερινές κινήσεις, έξοδοι στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε όλες τις δραστηριότητές μας, έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Ο “κορωνοιός” κρύβεται πίσω από ό,τι κι αν κάνουμε, από κάθε σκέψη ή προγραμματισμό μας. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει προγραμματισμός, καθώς ποιος ξέρει τί θα συμβεί την επόμενη στιγμή σε εμάς, στους δικούς μας ανθρώπους ή σε όσους συναναστρεφόμαστε. Κάποιοι μέχρι προσφάτως διακωμωδούσαν την κατάσταση, αρνούνταν να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητά της, ή να ακολουθήσουν τα πολύ σωστά προληπτικά μέτρα της κυβέρνησης.  `Ολοι οφείλουν να συνετιστούν, να δείξουν ωριμότητα και σεβασμό στους υπόλοιπους. Η επιπολαιότητα  πληρώνεται αργά ή γρήγορα. Στην προκειμένη περίπτωση, οι λανθασμένες κινήσεις κάποιων, θα στοιχίσουν στη ζωή των συνανθρώπων τους, αλλά και των ίδιων. Άλλωστε, αυτός ο ιός, ο αόρατος εχθρός που μας έχει αναστατώσει και προβληματίσει τόσο πολύ, παραμένει ακόμα κάτι “άγνωστο”… Μέρα με τη μέρα οι επιστήμονες τον γνωρίζουν, τον “συστήνουν” μέσα από νοσούντες σε όσους δεν έχουν νοσήσει και τον πολεμούν… 

Είναι η  πρώτη φορά, που η δική μου γενιά – και όχι μόνο- έχει μια καθημερινότητα που λίγο ή πολύ είναι παρόμοια κι έναν κοινό στόχο. #Μένουμε_σπίτι και με τη δική μας συνετή στάση βοηθάμε να έρθει πιο κοντά η μέρα που όλα θα είναι όπως πριν. Ή σχεδόν όλα… Γιατί κάποια σπίτια μετρούν απώλειες… Όλοι μας όμως, μετά από αυτόν τον πόλεμο, νομίζω ότι δεν θα βγούμε ίδιοι όπως πριν… Φοβία, ανησυχία μήπως έρθουμε και πάλι αντιμέτωποι με τον covid19 θα παραμείνει για καιρό μέσα μας… Αλλά κι ευγνωμοσύνη ίσως, για τις στιγμές που μέσα στην παλιά κανονικότητα θεωρούσαμε δεδομένες και στην απαγόρευσή τους συνειδητοποιήσαμε πόσο πολύτιμες είναι… ***

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή