Επιστροφή στο Μέλλον

‘Εξι χρόνια μετά, στο sequel του “Back to the Future” το μέλλον του 2015 φάνταζε μια πολύχρωμη τσιχλόφουσκα με ολογράμματα, video chat, drones, αυτο-αεριζόμενα ρούχα, hoverboards και ιπτάμενα αυτοκίνητα.

Η ημερομηνία στο Delorean αναγραφόταν “21 Οκτωβρίου 2015”, που σημαίνει ότι δύο ημέρες μετά από αυτό, (οι δύο ημέρες παραμονής του Marty McFly) όλα τα γεγονότα της τριλογίας, θα διαδραματίζονται πλέον αποκλειστικά στο παρελθόν.

Αμέτρητες αναρτήσεις σε social media, άρθρα, ψεύτικα εξώφυλλα από την USA Today, αφιερώματα bloggers, youtube vloggers, τα πάντα για να μας υπενθυμίσουν ότι το μέλλον είναι εδώ, στο παρόν.

Εν τω μεταξύ, στη δική μας επικράτεια, την ένδοξη Ελλάδα, ζούμε την απαράμιλλη πρωτοτυπία του όπισθεν, fast rewind, νοσταλγία του “αχ τι ωραία που ήτο”, “εμπρός της γης οι κολασμένοι”, “στ’ άρματα, στ’ άρματα”.  Όχι, δεν είναι εκπομπή “Σαν Σήμερα”, είναι ένα διαρκές χρονοντούλαπο που ανοιγοκλείνει από τα αγκυλωμένα από την αρθρίτιδα χέρια και μυαλά ενός μάτσου γέρων που τρέχουν αυτή τη χώρα. Και διευκρινίζοντας, η αρθρίτιδα δεν έχει να κάνει με την ηλικία.

“Ωχ ου ρε παιδί μου, πάλι λογύδρια για το πόσο σκατά είναι τα πράγματα;” θα πει όποιος δε γουστάρει να αυνανίζεται με τη μιζέρια και έχει πράγματι τη βούληση και το κουράγιο να δημιουργεί. Σωστά. Γι αυτό και περιορίζομαι στην απλή επισήμανση του προβλήματος και προχωράω παρακάτω.

Στο Άρη βρέθηκε νερό, στη Σουηδία καταργούνται τα μετρητά, ένα φάρμακο για την ελονοσία πιθανότατα να κρύβει τη θεραπεία για τον καρκίνο, κάπου πήρε το μάτι μου ένα άρθρο για την πιθανότητα η τηλεμεταφορά να είναι εφικτή. Δές τα και κλάψε, παπούτσι που δένεσαι μόνο του και πίτσα που γίνεσαι από μονόευρω, τεράστια στο microwave.

Όχι, δεν είναι ο υπόλοιπος κόσμος παραδεισένιος και όσο εμείς καταρρέουμε, οι άλλοι ξεχειλίζουν από φρουτόγευση. Η Μέση Ανατολή φλέγεται, ο κόσμος τρεχει να σωθεί, η Ευρώπη προβάρει ακροδεξιές ζαρτιέρες περίτεχνα κρυμμένες μέσα από προοδευτικό και ενωτικό μπουρνούζι, η Αμερική  φλερτάρει με υστερικούς ευαγγελιστές και ανεγκέφαλους CEO σαλτιμπάγκους φασίστες.

Ούτε κι εμείς είμαστε ακόμα Ουγκάντα ή μια χώρα που η Κένυα χρησιμοποιεί ως φόβητρο αν οι υπεύθυνοι που την κυβερνούν δεν τρώνε τα λαχανικά τους.

Η απάντηση κρύβεται στην εικόνα που είδα μια ωραία Κυριακή, όταν ένα μπαρ που έκλεινε ένα χρόνο λειτουργίας και η Φαλήρου δειγμάτιζε  αγόρια και κορίτσια σε δημιουργικό οργασμό, με το 90% των συζητήσεων να αφορούν κάποιο νέο project, startup, “κάτι δημιουργικό”. Γιατί πολύ απλά, στην πραγματικότητα, πέρα από τα παράθυρα πολιτικών, κομματομπεγλεριών και κολλημένων σε μια χρονοδίνη χαμένων επαναστάσεων που δεν πρόλαβαν ή θα ήθελαν να ζήσουν και ζουν στο μυαλό τους, κανένας δεν ενδιαφέρεται για την “πάλη των τάξεων”, την ιστορική αριστερά, δεξιά, κέντρο, πάνω, κάτω ή ελαφρώς πλαγίως. Τους νοιάζει τι θα γίνει από εδώ και πέρα, το παρόν και το μέλλον. Είναι ώρα να επιστρέφουμε.