Ζωγραφίζοντας την ελπίδα!

Η Girijaπάσχει από συγγενή αγενεσία των οστών, η οποία έχει σταματήσει την ανάπτυξη του σώματός της από πολύ νωρίς . Είναι μόνο 70 πόντους σε ύψος και ζυγίζει 12 κιλά, λίγο πολύ το ίδιο με το μέσο όρο των παιδιών 2 χρονών.

Είναι μέσα σε καρότσι. Δε μπορεί να καθίσει ή να περπατήσει. Δε μπορεί να φάει μόνη της. Δε μπορεί να κάνει μπάνιο. Και τίποτα από όλα αυτά δε θα αλλάξει στο προσεχές μέλλον. “Θλιβερό“, θα σκεφτεί κανείς.

Κι όμως δεν είναι. Γιατί δε το βάζει κάτω. Δεν τα παρατάει. Αγωνίζεται για να βοηθήσει την οικογένειά της. Και τα καταφέρνει. Ζωγραφίζει και το κάνει μόνη της. Εντελώς, χωρίς καμία βοήθεια. Κι όχι μόνο ζωγραφίζει και σχεδιάζει υπέροχα αλλά χρησιμοποιεί κι αυτή της την ικανότητα για να βγάλει λεφτά και να ενισχύσει οικονομικά τους δικούς της.

“Το κεφάλι μου είναι τόσο βαρύ που δεν μπορώ ούτε να κουνήσω το λαιμό μου. Καμιά πιθανότητα βελτίωσης, είναι μόνιμο. Η μαμά μου με βοηθάει να ντύνομαι και να τρώω. Πολλοί με κοροϊδεύουν και γελούν μαζί μου. Δεν είναι όμως δυσαρεστημένη που δε μπορώ να περπατήσω ή να κινηθώ σαν ένα φυσιολογικό άνθρωπο. Έχω πολλούς φίλους στην ηλικία μου και δε με κοροϊδεύουν. Μου αρέσει να ζωγραφίζω και το κάνω μόνη μου. Πουλάω πέντε με έξι πίνακες το μήνα“, τονίζει η Girija Srinivas.

Ο γιατρός της έδωσε τόσα όχι κι εκείνη έκανε τόσα ναι. Είναι σήμερα μια καλλιτέχνιδα παγιδευμένη στο σώμα ενός νηπίου αλλά το ίδιο ελεύθερη με όλους μας.