Γιατί πεθαίνουν τρεις τρεις;

Το είχα πει στην Ευγενία να το προσέξει πριν δέκα-δεκα πέντε χρόνια, τοτε που ήμασταν παντρεμένοι ακόμη. Είχε θυμάμαι πέσει κάποιο μικρό αεροπλάνο στην θάλασσα. «Κοίτα που τις προσεχείς μέρες θα πέσουν κι άλλα δυο» της είχα πει. Και πράγματι τις δυο επόμενες μέρες έπεσαν κι άλλα δυο αεροπλάνα στην θάλασσα. Ήταν και τα τρία χωρίς θύματα. Μια επόμενη φορά είχε να κάνει με τραίνα. Θανατηφόρα δυστυχήματα με τραίνα. Όταν έγινε το πρώτο, μετά ακολούθησαν κι άλλα δυο.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Ήταν κάτι που το είχα προσέξει από πολύ μικρός. Ότι κάποια πράγματα πηγαίνουν με τριάδες. Πολύ συχνά πράγματα δυσοίωνα, αλλά χωρίς να είναι απαραίτητα δυσοίωνα. Αρκεί να έχουν εκείνο το κάτι ιδιαίτερο, που τραβάει την προσοχή με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο- και ίσως το να το προσέξεις απαιτεί κάποια ευαισθησία ιδιαίτερη σε κάποια πράγματα που δεν είναι και εύκολο να την εξηγήσεις με λόγια. Απλώς ξέρεις ότι κάποια γεγονότα ανήκουν σ’ αυτήν την συγκεκριμένη κατηγορία που πηγαίνει με τριάδες.

Αλλά ήταν κάποια χρόνια αργότερα που αποφάσισα ότι αυτό το φαινόμενο δεν ανήκε στις συμπτώσεις, αλλά ακολουθούσε κάποια λογική, που ναι μεν δεν ανήκει στην λογική των φαινομένων, που θα μπορούσε να πεις ότι είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα, αλλά ακολουθούσε κάποια «λογική» δική του, που η καθ’ εαυτό η λογική μου δεν μπορούσε να τα απορρίψει. Μια και κατά την άποψη μου-είναι προσωπική άποψη, ο καθ’ ένας έχει δικαίωμα να υποθέσει ότι κάποια φαινόμενα, είναι  το λιγότερο αξιοπερίεργα- ανήκε σε κάποια κατηγορία φαινομένων, που έχουν μια λογική δική τους, υπαρκτή μεν, αλλά όχι αποδείξιμη. Και η επιστήμη απαιτεί αποδείξεις για να υποθέσει ότι κάποιο φαινόμενο είναι άξιο παρατήρησης. Και είναι πράγματι. Αλλά η επιστήμη μελετά, μόνο τον υπαρκτό , υλικό κόσμο και πολύ καλά κάνει. Και αυτό είναι αρκετό αν κανείς δεχτεί ότι ο υπαρκτός –υλικός-κόσμος είναι το μόνο που υπάρχει. Αν κανείς δέχεται σαν αντικείμενο έρευνας, το να ερευνήσει ότι υπάρχει και κάτι που υπάρχει πέρα από τον υλικό κόσμο- αυτό που δέχονται σαν δόγμα όλες οι θρησκείες, αλλά είναι και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουν οι περισσότεροι φιλόσοφοι , αλλά και πολλοί επιστήμονες- τότε δεν χάνει κανείς τίποτα με το να υποθέσει ότι υπάρχει «κάτι» πέρα από τον κόσμο της ύλης και την επιστημονική απόδειξη που απαιτεί. Μάλλον ανήκω σ’ αυτήν την δεύτερη κατηγορία. Μου έχει μια απαραίτητη προϋπόθεση. Να αποφύγει κανείς τον πειρασμό του εύκολου αυτοπαραμυθιάσματος.

Αποφάσισα ότι αυτό το φαινόμενο είναι- το λιγότερο- αρκετά περίεργο στις 10 Οκτωβρίου 1963, όταν πέθανε η Έντιθ Πιαφ. Ή για να είμαι πιο ακριβής, την επόμενη μέρα στις 11 Οκτωβρίου 1963, όταν πέθανε και ο Ζαν Κοκτώ. Τότε ήμουν σίγουρος ότι και κάποιος άλλος, με κάποια σχετικότητα με αυτούς του δυο θα πέθαινε τις επόμενες μέρες. Όπως και πράγματι έγινε. Αλλά όσο και να σπάω το κεφάλι μου τώρα, είναι αδύνατον να θυμηθώ ποιος είναι. Κάποια στιγμή θα το θυμηθώ όμως. Αλλά ήταν η πρώτη φορά που υπέθεσα βάσιμα, ότι οι θάνατοι αυτοί είχαν κάποια σχετικότητα. Αν αυτό δεν ήταν αρκετό ένα μήνα αργότερα, υπήρξε ένα άλλο ερέθισμα. Ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της γενιάς του, ο Άλντους Χάξλεϋ πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 1963. Το πιο γνωστό ίσως μυθιστόρημα του ήταν ο Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος, που περιέγραφε έναν κόσμος του μέλλοντος κάνοντας μια κριτική στο παρόν και στο επερχόμενο μέλλον. Ήταν και ένα από τα αγαπημένα βιβλία του Τζον Κέννεντυ. Που βέβαια δολοφονήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1963. Ενώ δυο μέρες αργότερα δολοφονήθηκε και ο Χάρβεϋ Όσβαλντ που είχε δολοφονήσει τον Κέννεντυ.

Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν υπάρξει αναρίθμητα τέτοια «τριπλά» γεγονότα, με κάθε είδους «δυσοίωνα» γεγονότα ή περίπου δυσοίωνα. Η λαϊκή σοφία το έχει καταγράψει αυτό με την γνωστή παρατήρηση «τρίτωσε το κακό».

Αλλά ίσως το πιο περίεργο απ’ όλα είναι ο πρόσφατος θάνατος του Νταίηβιντ Μπόουι. Λϊγες μέρες πριν είχε πεθάνει ο ΛέμμυΚιλμίστερ των Motorhead. OΛέμμυ είχε τα γενέθλιά του στις 24 Δεκεμβρίου συμπληρώνοντας τα 70 χρόνια του. Πέθανε 4 μέρες αργότερα στις 28 Δεκεμβρίου. O Νταίηβιντ Μπόουι είχε τα γενέθλιά του στις 8 Ιανουαρίου συμπληρώνοντας τα 69 χρόνια του. Πέθανε στις 10 Ιανουαρίου χτυπημένος από καρκίνο. Έγραψα την επόμενη μέρα στην σελίδα μου στο Facebook, “Theygointriads”, το οποίον σημαίνει χοντρικά «Φεύγουν σε τριάδες» περιμένοντας να δω ποιος θα ακολουθούσε. Ήταν ο Βρετανός ηθοποιός Άλαν Ρίκμαν που πέθανε κι αυτός στα 69 του χρόνια, επίσης χτυπημένος από καρκίνο. Σχετίζονται αυτοί οι τρεις θάνατοι ή πρόκειται για μια σύμπτωση;

Ο αριθμός 3 θεωρείται σημαντικός από διάφορες απόψεις. Και στην Χριστιανική θρησκεία ιδιαίτερα. Η Αγία Τριάδα. Οι τρεις μέρες που έμεινε ο Χριστός στο μνήμα πριν αναστηθεί και πολλά ακόμη. Στην Βίβλο μόνο ο αριθμός 3 αναφέρεται 467 φορές. Ο αριθμός 3 έχει κι αυτός την σημασία του για την αριθμολογία και υποτίθεται ότι συμβολίζει θετικά πράγματα και κάποια κλίση προς τις τέχνες.

Σύμφωνα με τον Πυθαγόρα ο αριθμός 3 είναι σημαντικός γιατί όπως έλεγε και ο ίδιος « To Όλον και ότι υπάρχει μέσα σε αυτό περιλαμβάνονται στον αριθμό τρία, γιατί το τέλος, το μέσον και η αρχή έχουν τον αριθμό του όλου, που είναι η τριάδα» .

Αν υποθέσουμε ότι αυτό έχει κάποια βάση, τότε ίσως υπάρχει κάποιο νόημα στο να υποθέσουμε ότι όσοι φεύγουν, φεύγουν ανά τριάδες. Θα μπορούσε ας πούμε, αν όλα αυτά βγάζουν κάποιο νόημα, να υποθέσουμε ότι ο αριθμός 3 αποτελεί κάποιον «κωδικό» κάπoιου είδους, που ίσως έχει χρησιμότητα για το Επέκεινα.

Ο θάνατος του Νταίηβιντ Μπόουι ήταν ένα περίεργο όσο και «επικό» γεγονός από μόνος του. Παρ’ όλο που εδώ και δέκα χρόνια δεν είχε δώσει καμία συναυλία και η ασχολία του με την δισκογραφία ήταν κι αυτή περιορισμένη, είχε κατά κάποιον τρόπο «ξεχαστεί» κάπως αν και κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ το μεγάλο ταλέντο του, ο θάνατος του υπήρξε το πιο συνταρακτικό ίσως γεγονός της αρχής της χρονιάς. Τα Μέσα Ενημέρωσης σε όλον τον κόσμο αλλά και τα socialmediaκατακλύστηκαν από άρθρα για την ζωή και τον θάνατό του ενώ κανείς δεν μπορεί να πει πόσες φορές ακούστηκαν μέσα σε λίγες μέρες τα πραγματικά υπέροχα κομμάτια του. Η ιδιόρρυθμη παρουσία του σε όλα τα χρόνια της δράσης του, το κάπως απόκοσμο παρουσιαστικό του, που τονιζόταν και από την διεσταλμένη κόρη του ενός ματιού, εξ αιτίας ενός ατυχήματος. Αλλά και το τελευταίο άλμπουμ του που κυκλοφόρησε δυο μέρες πριν από τα γενέθλιά του, συνέτεινε σ’ αυτήν την περίεργη «αύρα» που συνόδευσε τον θάνατο του. Ακόμη και ο τίτλος BlackStar, είναι ένας κατ’ ευθείαν  συμβολισμός θανάτου. Και ίσως δεν υπάρχει πιο κυριολεκτική έκφραση για το «Κύκνειο Άσμα» από όσο το BlackStar. Ένα αφιέρωμα από τον ίδιο τον Μπόουι στον θάνατό του.

Ο σκηνοθέτης Ivo Van Hove που σκηνοθέτησε τα δυο βίντεο κλιπ για το τραγούδι Lazarus και για το BlackStar, σε μια συνέντευξη που έδωσε, μετά τον θάνατο του καλλιτέχνη λέει πως ο Μπόουι στην τελευταία αυτή φάση της ζωής του και όσο διαρκούσαν τα γυρίσματα ο Μπόουι ήταν πάνω κάτω «κανονικός» και σε καλή φόρμα διανοητικά και φωνητικά, αλλά όπως το είδε ο ίδιος δεν ήθελε με κανένα τρόπο να πεθάνει, ήθελε να ζήσει και σε γενικές γραμμές ήταν ευαίσθητος και ευάλωτος εξ αιτίας της περιπέτειας που περνούσε. Αυτό πιθανόν και να ισχύει. Όταν ο θάνατος είναι κοντά το συχνότερο είναι να φοβηθεί και το σώμα μας και το μυαλό μας. Η ψυχή μας –αν υπάρχει κάτι τέτοιο- δεν θα δίνει δεκάρα μια και έχει την επίγνωση της αθανασίας της. Είναι ωστόσο ασυνήθιστο για κάποιον που πάσχει από καρκίνο και υπόκειται στην αρκετά βαριά βιολογικά θεραπεία για την ασθένεια, να γράφει μουσική, να τραγουδάει και να φτιάχνει βίντεο κλιπς. Αυτό προϋποθέτει μια δύναμη και μια ενέργεια, που δεν είναι και πολύ συμβατή για κάποιον που βρίσκεται στις τελευταίες μέρες της ζωής του. Είναι όμως συμβατή με κάποιον που ίσως βιώνει εν ζωή το μεταφυσικό μέρος της ζωής του. Η μεταφυσική επίγνωση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι πέντε αισθήσεις και οι τρεις διαστάσεις που ζούμε είναι τόσο λαμπερές και «εκκωφαντικές», που κάνουν πολύ δύσκολο το να διατηρήσουμε την μεταφυσική επίγνωση μας. Ένας απλός πονόδοντος, ή ένα άλλο πρόβλημα είναι συνήθως αρκετό για να μας «προσγειώσει» ανώμαλα στην συμβατική πραγματικότητα που ζούμε.

Τόσο οι στίχοι όσο και η εικόνα στα δυο αυτά βίντεο κλιπς, είναι γεμάτα από την επίγνωση του θανάτου. Και όσο κι αν ακούγεται περίεργο, μοιάζουν σαν να μεταφέρουν εμπειρίες και μηνύματα από το επέκεινα. Οι στίχοι στο Lazarusαρχίζουν με την φράση « Κοίταξε εδώ τώρα, βρίσκομαι στον ουρανό». Άλλοι στίχοι εδώ κι εκεί διάσπαρτα , που μοιάζουν χωρίς να έχουν συνοχή, μοιάζουν με χρησμούς ή μηνύματα, όπως εκείνοι στο BlackStarπου λένε για το «μοναχικό καντήλι που βρίσκεται στην βίλα του Όρμεν». Ο αστροναύτης στο BlackStarείναι μια αναφορά στο Starman, μια από τις πιο γνωστές περσόνες του Μπόουι, που είχε κάνει πολλούς από την αρχή της καριέρας του να τον αποκαλούν Alien δηλαδή Εξωγήινο. Η κοπέλα όμως που ανοίγει το σκάφανδρο του αστροναύτη βρίσκει μια νεκροκεφαλή στολισμένη με διαμάντια, την οποία στη  συνέχεια μεταφέρει στον χώρο κάποιας περίεργης τελετουργίας. Και αν ο τίτλος Black Star προαναγγέλλει τον θάνατο του, ίσως το Lazarus να εκεφράζει την επιθυμία του για κάποια αιώνια ζωή… ή την πεποίθηση του…

Οι στίχοι και η εικόνα σ’ αυτά τα δυο βίντεο κλιπς είναι πιθανόν μηνύματα του Μπόουι, μεταθανάτια για όσους θέλουν και μπορούν να τα αποκωδικοποιήσουν. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι όλα για όλους…Και τα δυο αυτά βίντεο είναι γεμάτα μηνύματα του λεγόμενου Ocult, αυτό που εμείς θα αποκαλούσαμε περίπου Μεταφυσικό. Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαμε και να τα πούμε γραφικά όλα αυτά, αλλά όταν έχουν γίνει από κάποιον που πρόκειται να πεθάνει σύντομα, ίσως και να μην είναι τόσο γραφικά. Είναι ένα περίεργο παιχνίδι αυτή η ζωή και δεν μοιάζει να είναι αυτό που μπορούμε να δούμε με τις περιορισμένες πέντε αισθήσεις, σ’ ένα σύμπαν μόνο τριών διαστάσεων. Σύμφωνα με την Κβαντική Φυσική τόσο χώρος όσο και ο χρόνος είναι αρκετά διαφορετικές διαστάσεις από όσο μπορούμε να κατανοήσουμε.

Στην εποχή που ζούμε οι «προφήτες» δεν ζουν στις ερημιές όπως παλιότερα. Αν υπάρχουν εκφράζονται μέσα από τα Μέσα της εποχής και ο καλύτερος τρόπος για να το κάνουν αυτό είναι μέσα από τον κινηματογράφο, την μουσική, τους πίνακες , τα γραπτά τους η όποιο άλλο Μέσον μπορεί να χρησιμοποιεί ο καθ’ ένας. Η αλήθεια είναι κάπου εκεί έξω, όπως θα το έθετε και ο Πράκτορας Μώλντερ στο Xfiles…

H κάπου εκεί μέσα…