Η Αθήνα τον Ιούλιο αρχόντισσα μοιάζει. 10 συν 2 λόγοι που απολαμβάνω τον εθιστικό πυρετό του θέρους.
Ολίγον έκπτωτη, ολίγον ντεφορμέ αλλά αιωνίως τιτλούχα και ελαφρώς αλκοολούχα, άρα μεθυστική. Κείμενο και φωτό: Έφη Αλεβίζου
10 συν 2 λόγοι που απολαμβάνω τον εθιστικό πυρετό του θέρους. Καταμεσής του κέντρου της πόλης.
1. Γιατί η αντανάκλαση από τα γυαλιά-καθρέφτες των περαστικών, μου θυμίζει ότι η πόλη γυρίζει σαν ζαλισμένο καρουζέλ. Ακόμα κι αν τις τελευταίες εβδομάδες μοιάζει περισσότερο με παγωμένο γιαούρτι. To topping παραμένει αγριοφράουλα.
2. Γιατί ο σουρεαλισμός, που συχνά πυκνά εμφανίζεται στα πιο απίθανα σημεία της Αθήνας, γράφει τη δική του ιστορία. Και όπως λένε και στο hysteria.gr «μόνο ο σουρεαλισμός δεν έχει αδιέξοδα».
3. Γιατί η βόλτα στην Πλάκα, την ώρα του κοβαλτίου, έχει πλάκα. Γιατί όλες οι βόλτες την ώρα του κοβαλτίου είναι λούπες ονείρου. Και το όνειρο συνδέεται με τον άνθρωπο με ένα διακαή πόθο.
4. Γιατί ακόμα φλερτάρει με τη ρουμπρίκα «η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ». Και αυτό δεν είναι κάτι που αντιπαρέρχεται κανείς εύκολα. Τουλάχιστον όχι κάποιος που θέλει να λέγεται καλοπερασάκιας της νευρωτικής υπερβολής.
5. Γιατί η ημέρα της Αθήνας μοιάζει να ξεπήδησε από διήγημα του Γούντι Άλεν και η νύχτα της από μυθιστόρημα του Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ. Παρανοϊκός ρεαλισμός που αγγίζει τα όρια της μυθοπλασίας και ασυγκράτητος ρομαντισμός που τσαλαβουτάει στη στυγνή σαγήνη. Αν κάποιος, βέβαια, είναι σε θέση να το αντιληφθεί. Δεν επιβάλλεται, είναι προαιρετικό. Σαν το ντιζέρτ στο δείπνο.
6. Γιατί μπορώ να κολυμπάω λίγο πιο έξω από την πόλη και η πόλη να είναι εκεί, πάνω από το κεφάλι μου, να ξεχύνεται πάνω από τον δρόμο, πολύβουη και παραστατική. Θεουργικές καταστάσεις.
7. Γιατί θα υπάρχει πάντα η Ακρόπολη. Όπως επίσης θα υπάρχουν πάντα η ρακή, η τεράστια παρέα, τα τσιγάρα μετά το φαγητό, ο ήλιος που καίει, τα θερινά σινεμά, τα τζιτζίκια το καταμεσήμερο, οι φτηνές ταβέρνες με το ακριβό φαγητό, τα κεφτεδάκια και τα γεμιστά, οι πολιτικές συζητήσεις με φιλοσοφικό περιεχόμενο και το ανάποδο, η εναπόθεση της τύχης μας στο καλό.
8. Γιατί οι Αθηναίοι μπορεί να είναι ελαφρώς αγενείς (έως πολύ σε μεμονωμένες περιπτώσεις) αλλά δεν είναι μπλαζέ, δεν είναι μπουχτισμένοι από τη ζωή. Αντικρίζουν καθετί σαν να το βλέπουν για πρώτη φορά. Με τον ίδιο ενθουσιασμό. Σαν τον Ζορμπά του Καζαντζάκη.
9. Γιατί η Αθήνα ξέρει τι σημαίνει καύσωνας και όποιος δεν έχει τσιτσιρίσει το δέρμα του στο λιοπύρι δεν έχει γλύκα. Είναι σαν το κρεμμυδάκι στη μαγειρική, αν δεν τσιγαριστεί δε νοστιμεύει.
10. Γιατί είναι ασχημόμορφη σαν το ασχημόπαπο, το παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Δεν σε απωθεί με την τελειότητά της, δεν σε ζαλίζει με τα κάλλη της. Είναι οικεία σαν παλιά γνώριμη. Σε προκαλεί να νιώσεις την τρυφερή της ανάσα.
11. Γιατί η κολλώδης και υγρή κατάσταση στην οποία περιέρχεται κάποιος περπατώντας στην Κολοκοτρώνη στις 3 το μεσημέρι, είναι μια ακόμα περίτρανη υπενθύμιση της ανθρώπινης ύπαρξης. Ατελής οκέι, αλλά σπουδαίας ύπαρξης.
12. Γιατί είναι η πόλη που μας φιλοξενεί, που ομιλεί κατ’ αποκλειστικότητα τη δύσκολη γλώσσα μας, που επωάζει τα όνειρά μας και φυλάσσει τα μυστικά μας.
