Η μεγάλη απάτη της δήθεν διαπραγμάτευσης με τα Σκόπια

Είναι μερικά πράγματα που με ξεπερνούν. Μερικά από αυτά είναι τα παιχνίδια και τα επικοινωνιακά τρυκ που μεταχειρίζεται η πολιτική, προκειμένου να πετύχει αυτά που θέλει.

Όπως είναι γνωστό από το σχετικό γνωμικό: η Δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα με πολλά με πολλά ελαττώματα, αλλά είναι καλύτερο από όλα τα άλλα.

Ένα από τα βασικά προβλήματα της Δημοκρατίας είναι ότι πρέπει να “περάσει” πολλές αποφάσεις από την έγκριση της κοινής γνώμης, η οποία κοινή γνώμη, δεν έχει ούτε την γνώση, ούτε τις πληροφορίες για να μπορεί να έχει γνώμη σε θέματα που μπορεί να είναι και κρίσιμα.

Επειδή όμως η κοινη γνώμη γενικά συμπεριφέρεται αγελαία, υπάρχουν μερικά βασικά τρυκ εξαπάτησης της, ώστε να ακολουθεί σαν κοπάδι τις αποφάσεις της πολιτικής.

Το πιο βασικό τρυκ της Δημοκρατίας είναι οι όροι “Δεξιά”-“Αριστερά”, που δεν σημαίνουν και πολλά πράγματα στην εποχή μας, αλλά εξακοιλουθούν να έχουν μεγάλη απήχηση στην μάζα, οι οποία “καταπίνει” πολύ εύκολα κάτι, όταν της το λένε οι “δικοί” της.

Είναι πολύ χαριτωμένο όμως και πολύ ενδιαφέρον από την μεριά της κοινωνιολογίας, το να παρακολουθείς με ποιο τρόπο γίνεται η εξαπάτηση της μάζας. Είναι ένα θέμα με το οποίο θα ασχοληθούμε και άλλη φορά.

Ας δούμε σήμερα ένα άλλο παράδειγμα, το οποίο είναι και λίγο κωμικό, αν και το θέμα δεν είναι καθόλου κωμικό. Η διαχείριση του είναι κωμική.

Όπως είναι γνωστό εδώ και κάποιο καιρό τόσο το ΝΑΤΟ όσο και η Ευρωπαΐκή Ένωση, θέλουν να συμπεριλάβουν στπυς κόλπους τους τα Σκόπια, προκειμένου να εμποδίσουν την διείσδυση της Ρωσίας στα δυτικά Βαλκάνια. Για το σκοπό αυτό έβγαλαν έξω από το παιχνίδι τον Γκρουέφσκι και τοποθέτησαν τον “χαμογελαστό” Ζάεφ. Στην Ελλάδα το θέμα το έχουν λύσει από καιρό μια και έβαλαν στην Κυβέρνηση τον επίσης “χαμογελαστό” Αλέξη Τσίπρα, που σε γενικές γραμμές είναι το “παιδί για όλες τις δουλειές” μια και υπογράφει ότι του φέρνουν μαζί με τον συνεταίρο του τον Πάνο Καμμένο, που ανήκει στο αντίεθτο μέρος του πολιτικού φάσματος “ιδεολογικά”. Αλέξης Τσίπρας , Πάνος Καμμένος και “ιδεολογία” είναι έννοιες όχι συμβατές.

Τέλος πάντω, εδώ και έξι μήνες Ο Ζάεφ και ο Τσίπρας υποτίθεται ότι διαπραγματεύονται προκειμένου να εξομαλύνουν τις διαφορές. Ως γνωστόν ο όρος ¨Μακεδονία”, αποτελεί ένα ευαίσθητο σημείο τριβής, ανάμεσα στις δυο χώρες, που μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα, ιδίως στην Ελλάδα.

Από τότε έχουμε μια διαπραγμάτευση όπου όπως μαθαίνουμε γίνονται βήματα προόδου και μετά γίνονται πισωγυρίσματα και ούτω καθέξής.

Όπως είναι γνωστό τα θέματα που διαπραγματεύονται είναι τρία. Η πρόθεση στον όρο Μακεδονία-αν θα λέγεται δηλαδή Άνω-Κάτω-Βόρεια ή κάτι σχετικό. Το λεγόμενο erga omnes, να ισχύει δηλαδή για κάθε χρήση εσωτερική και εξωτερική. Και τα “αλυτρωτικά” που περιέχει το Σύνταγμα τους, ανάμεσα στα οποία και το πως θα λέγεται η γλώσσα τους.

Προσπαθείστε τώρα να φανταστείτε τι μπορεί να κουβεντιάζουν αυτοί εδώ και έξι μήνες; Να βάλουμε Γκόρνα; Όχι να μην βάλουμε. Και τι να βάλουμε; Να βάλουμε Νόβα. Όχι να μην βάλουμε Νόβα. Και τι να βάλουμε; Να  βάλουμε Ιλιντέσκα. Όχι. Και τι να βάλουμε; Να βάλουμε… κλπ κλπ

Μετά ακολουθεί το άλλο. Να είναι erga omnes; `Όχι να μην είναι. Να είναι erga και όχι omnes.

Μπορείται να φανταστείτε αυτό να συνεχίζεται εδώ και έξι μήνες;

Η διαπραγμάτευση για τα Σκόπια είναι μια μεγάλη απάτη. Ο μόνος λόγος που συνεχίζεται αυτή η κωμωδία είναι μέχρι να κουραστεί και να ζαλιστεί η κοινή γνώμη και μέχρι να εξασφαλιστουν οι απαραίτητες ψήφοι στα Κονοβούλια των δυο χωρών. Υπήρχε ένα παλιό σχέδιο να εμφανιστεί την τελευταία στιγμή το Ιλιντέσκα, μια και ο Τσίπρας, που είναι και ο χειρότερος διαπραγματευτής του κόσμου, δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποια είναι η Λέσβος και ποια η Μυτιλήνη, αλλά το σχέδιο ναυάγησε.

Μέχρι λοιπόν την κρίσιμη ημερομηνία του Ιουλίου η κωμωδία θα συνεχίζεται με σκληρές “διαπραγματεύσεις” μέχρι να φτάσουμε στην λύση που έχει αποφασιστεί εδώ και καιρό.