Η μεγάλη Ύβρις στους νεκρούς
Η αντίδραση της Κυβέρνησης αποκάλυψε το κυνικό πρόσωπο μιας αδίστακτης παρέας που δεν σκέφτεται παρά μόνο το πως θα σώσει τον εαυτό της προσβάλοντας μια κοινωνία αλλά και τους νεκρούς της τραγωδίας. Αλλά οι νεκροί μιλάνε πιο δυνατά από τους ζωντανούς
“Αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη” ειπε με έμφαση ο Πρωθυπουργός, “φορώντας” το σοβαρό ύφος του και προσπαθώντας να αποδείξει πως αντιλαμβάνεται την ευθύνη του. Κούφια λόγια. Έχτισε μια ολόκληρη καριέρα με κούφια λόγια, δεν θα άλλαζε τώρα. Του πήρε τέσσερις μέρες μετά την τραγωδία και σχεδόν τέσσερα χρόνια για να αντιληφθεί το αυτονόητο. Όποιος εκλέγεται Πρωθυπουργός έχει αυτομάτως την πολιτική ευθύνη για όσα συμβαίνουν στο διάστημα που ηγείται. Η φράση “αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη” έχει κάποιο νόημα όταν κάποιος παραιτείται, χωρίς ούτε καν να σημαίνει πως αυτό είναι αρκετό. Διαθέτει όμως ένα κάποιο ΄πολιτικό ένστικτο. Κατάλαβε πως η εμφάνιση του Καμμένου στο Μάτι, να κουνάει το δάχτυλο στους πολίτες που είχαν επιβιώσει από την πυρκαγιά, όπως και η τραγική εμφάνιση του Τζανακόπουλου και του Τόσκα, είχαν κάνει μεγαλύτερη πολιτική ζημιά στην Κυβέρνηση του από ότι είχε κάνει η ίδια η πυρκαγιά. Γι αυτό προσπάθησε να ανατάξει κάπως το κλίμα. Μάταιο. Είναι αργά.
Για να καταλάβει κανείς γιατί συμβαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν, θα είναι καλό να προσωποποιήσει αυτήν την Κυβέρνηση των Συριζανέλ. Να φανταστεί πως είναι ένα πρόσωπο. Αν λοιπόν το έκανα εγώ αυτό με βάση όσα έχουν κάνει και όσα έχουν πει και αφότου έγιναν κυβέρνηση αλλά και πριν απ` αυτό, θα φανταζόμουν αυτήν την κυβέρνηση σαν ένα κακομαθημένο παλιόπαιδο με κακό χαρακτήρα. Από αυτά που έχουμε οι περισσότεροι συναντήσει στα παιδικά μας χρόνια. Από αυτά που θα έκαναν συνεχώς ζαβολιες, που θα έκλαιγαν με το παραμικρό, από αυτά που θα έριχναν πάντα την ευθύνη στους άλλους.
Έτσι όπως ξαφνικά “ανδρώθηκε” ο Σύριζα μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και έγινε τελικά κυβέρνηση, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά βγαίνουν τώρα στην επιφάνεια.
Όποιος καταλαβαίνει τι είναι οι Συριζανέλ, ήξερε και πριν δει τις αντιδράσεις τους σ` αυτήν την καταστροφή, ότι αυτό που θα προσπαθούσαν να κάνουν, θα ήταν να απομακρύνουν την ευθύνη από πάνω τους. Για τους Συριζανέλ, που έφτασαν στην εξουσία πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, “πολιτική” δεν σημαίνει δράση κι αυτό γιατί δεν ξέρουν τι σημαίνει δράση. Έχουν μεγαλώσει αυτοί, του Σύριζα κυρίως, με μια τελείως ανεδαφική ερμηνεία της πραγματικότητας. Έτσι και για οτιδήποτε ανάποδο συμβαίνει στην δικιά τους αντίλήψη, δεν φταίνε οι ίδιοι, αλλά η πραγματικότητα. Μια και έχτισαν όλη την καριέρα τους κατηγορώντας τους πάντες και τα πάντα, αυτός ο τρόπος τους έχει γίνει βίωμα και πεποίθηση. Για την νοοτροπία των Συριζαίων, όπως και για οποιονδήποτε άλλον με παρόμοια ολοκληρωτική και εκτός πραγματικότητας νοοτροπία , όπως είναι οι Ανελ για παράδειγμα, οι ίδιοι δεν φταίνε ποτέ. Εξ άλλου αυτή η νοοτροπία τους “επιβράβευσε” με σχεδόν τέσσερα χρόνια στην κυβέρνηση, αν και αυτό που θα ήθελαν θα ήταν η “Εξουσία”. Και Εξουσία για την παρέα που κυβερνάει σημαίνει πως οι αντίθετες φωνές δεν επιτρέπονται. Γι αυτό άλλωσετ και αντί να ευχαριστούν τον Σκάι που με την συνεχή ενημέρωση από την αρχή της πρώτης πυρκαγιάς στην Κινέτα και αργότερα στην Πεντέλη, πιθανόν και να βοήθησε κάποιους να αντιληφθουν πως κινδύνευαν και ίσως ανέβαλαν κάποια επίσκεψη τους εκεί ή έφυγαν έγκαιρα, έκριναν καλό να επιβάλουν “εμπάργκο”.
Γι αυτήν την Κυβέρνηση πολιτική σημαίνει μόνο Επικοινωνία. Αυτό εξ άλλου τους έχει “βγει” ως τώρα.
Έτσι λοιπόν δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως και αυτήν την καταστροφή θα την αντιμετώπιζαν “επικοινωνιακά” και πάνω στο δόγμα πως “φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς”. Είναι στο DNA τους αυτό.
Γι αυτό και το πρώτο που έκαναν, δεν ήταν το τι ακόμη μπορεί να γίνει για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο, αλλά πως θα το “πλασάρουν” επικοινωνιακά, ώστε να βγουν ωφελημένοι. Αυτό φάνηκε και από την πρώτη εμφάνιση του Πρωθυπουργού όταν τον ειδοποίησαν στην Βοσνία που βρισκόταν για τις πυρκαγιές. Ήταν τότε που είπε για πρώτη φορά πως εκείνο που τους προβληματιζει είναι “οι πολλές παράλληλες εστίες”. Όταν γύρισε εσπευσμένα και έκαναν εκείνη η παρωδία-σώου ενημέρωσης μπροστά στις κάμερες, ώστε να δοθεί η εντύπωση της υπεθυνότητας. Και ενώ η καταστροφή είχε ήδη συνετελεστεί στο Μάτι και υπήρχαν φόβοι και πληροφορίες για νεκρούς εκεί, η ενημέρωση στράφηκε στην Κινέτα και στον Κάλαμο και στα Χανιά και μόνο στο τέλος η κουβέντα πήγε στο Μάτι με τον Πρωθυπουργό να ρωτάει αν το πρωί θα πετάξουν τα αεροπλάνα !
Πρέπει να την ξαναδείς αυτήν Την “ενημέρωση” του Πρωθυπουργού. Λέει πολλά.
Σε αλλεπάλληλες συσκέψεις, αποφασίστηκε πως η “δεύτερη γραμμή άμυνας” θα ήταν, όπως άλλωστε κάνουν για τα πάντα, η επίρριψη της ευθύνης στο παρελθόν και στις προγούμενες κυβερνήσεις, με βάση τον αυθαίρετο τρόπο που είχε χτιστεί το Μάτι.
Εν τω μεταξύ ολόκληρη η κοινωνία συγκλονιζόταν από τις τραγικές ιστορίες που έβλεπαν η μια μετά την άλλη το φως της δημοσιότητας.
Και από εκεί και πέρα αρχίζει να ξεπροβάλει το τρομακτικό και αποκρουστικό πρόσωπο αυτών των ανθρώπων που κυβερνούν εδώ και τρισήμισι χρόνια.
Ο Πάνος Καμμένος επισκέπτεται το Μάτι, με την συνοδεία στρατιωτικών, υπό τύπον δικτάτορα της Λατινικής Αμερικής και μπροστά στους εμβρόντητους κατοίκους της περιοχής και στους τηλεθεατές, κουνάει το δάχτυλο στους σαστισμένους κατοίκους και λίγο-πολύ τους λέει πως αυτοί φταίνε που κάηκαν γιατί το Μάτι έχει πολεοδομικές αυθαιρεσίες και όταν μια άλλη γυναίκα με δάκρυα στα μάτια του λέει “μας αφήσατε να καούμε” και κάποιος άλλος του λέει ότι άργησε να φτάσει η βοήθεια από την θάλασσα και έβγαζαν μόνοι τους τους ανθρώπους από την θάλασσα, όχι μόνο τον αμφισβητεί αλλά του λέει ” Μόνο εσύ και ο Πορτοσάλτε τα λέτε αυτά”.
Πρέπει να σταθείς λίγο σ` αυτή την σκηνή και να την ξαναδείς. Ανεξάρτητα από ευθύνες λάθη ή παραλήψεις. Τι είδος ανθρώπου πάει σε άλλους συνανθρώπους του, που έχουν πριν δυο μέρες χάσει αγαπημένους φίλους, που κάηκαν οι περιουσίες τους και βρίσκονται σε σοκ γιατί έζησαν μια ανείπωτη τραγωδία. Τι είδος ανθρώπου είναι αυτό, που πάει σ` αυτούς τους ανθρώπους και τους κουνάει το δάχτυλο; Είναι ότι κοντινότερο σε Νταχάου έχει βγάλει ποτέ η ελληνική πολιτική σκηνή.
Το ίδιο απόγευμα και ενώ η ελληνική κοινή γνώμη είναι συγκλονισμένη και σοκαρισμένη από την τραγωδία, στήνεται ένα άλλο σκηνικό. Ο Δημήτρης Τζανακόπουλος και ο Νίκος Τόσκας μαζί με τον αρχηγό της πυροσβεστικής και της ΕΛΑΣ δίνουν συνέντευξη Τύπου. Ο Τζανακόπουλος προσέχει συνέχεια μήπως κάποιος πει κατά λάθος κάτι “στραβό”. Και πάλι καμία συναίσθηση της τραγωδίας και του σεβασμού απέναντι στους νεκρούς. Ο Νίκος Τόσκας λέει πως έλεγξε την συνείδηση του και αποφάσισε πως δεν έχει γίνει κανένα σπουδαίο λάθος.
Κι αυτήν την σκηνή πρέπει να την ξαναδείς. Οι νεκροί έχουν ήδη φτάσει τους 80. Ένα ερώτημα προκύπτει μόνο. Στους πόσους νεκρούς ο Νίκος Τόσκας αρχίζει να έχει προβλήματα με την συνείδηση του.
Και μετά την επομένη ακολουθεί το υπουργικό συμβούλιο, όπου ο Τσίπρας λέει πως αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη, χωρίς νόημα.
Έχουν γίνει μεγάλα λάθη σ` αυτήν την υπόθεση. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Αυτό που είναι πιο σημαντικό από άλλη μεριά είναι η στάση αυτών των ανθρώπων που μας κυβερνούν, απέναντι σε τρομακτική ανθρώπινη τραγωδία, γεμάτη με σπαρακτικές ιστορίες, με μάνες που χάσαν τα παιδιά τους, με πατεράδες και γιους καμένους, μια ανείπωτη καταστροφή, που δεν έχει προηγούμενο.
Και να δεις την στάση των ανθρώπων που κυβερνούν απέναντι στο ανθρώπινο μέρος της τραγωδίας.
Την τεράστια Ύβρη απέναντι στους νεκρούς.
Είναι αυτό πέρα από κόμματα και πολιτικές αντιπαραθέσεις.
Είναι το τερατώδες μέρος της ανθρώπινης φύσης που ξεπροβάλει. Και είναι τρομακτικό.
Τα λάθη, οι ευθύνες και οι παραλήψεις, είναι ανθρώπινα. Εκείνο που μας ξεχωρίζει από το τέρας που κατοικεί μέσα μας, είναι η συμπόνοια στους πάσχοντες και ο σεβασμός στους νεκρούς.
Και κάτι ακόμη που πρέπει να γνωρίζεις:
Οι νεκροί είχαν πάντα πιο δυνατή φωνή από τους ζωντανούς.
