Η Ποίηση πέθανε

 Μα ποιος διαβάζει ποίηση την σήμερον ημέρα? Δεν περιέχει ούτε μουσική, ούτε video clips, ούτε πρωτοεμφανιζόμενους ποιητές- πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα το σέξι στην ποίηση.

Μα τι ακριβώς ήταν εκείνο που την σκότωσε? Αναμφισβήτητα ο κύριος ένοχος είναι η βιομηχανία της  pop, αν και αυτή αποτελεί ένα μικρό μόνο κομμάτι στην ανάδυση μιας βιομηχανίας ψυχαγωγίας, η οποία επηρέασε τόσο βαθιά το κοινό και κατάφερε να διαβεβαιώσει πως κανείς πια δεν θα διέθετε αυτί ανεκτό και συμβατό με την ποίηση. 

Στις μέρες της, η ποίηση ήταν ζωντανή εξαιτίας μιας συγκεκριμένης ευαισθησίας που διέθεταν πολλοί άνθρωποι της μέσης και υψηλής κοινωνίας. Εκείνοι οι άνθρωποι είχαν την δυνατότητα να ταξιδεύουν στην εξοχή και την πολυτέλεια απλώς να κάθονται σιωπηλοί για ώρες ακούγοντας τα πουλιά να κελαηδούν και τον άνεμο να θροΐζει τις φυλλωσιές ή να παρατηρούν για ώρες την αέναη εναλλαγή των σχημάτων των σύννεφων. Ήταν εκείνη η κατηγορία των ανθρώπων που μπορούσαν εύκολα να γυρίσουν την πλάτη τους στην οχλοβοή της αστικής ζωής και να θαυμάσουν κάτι που φάνταζε σπουδαιότερο ή περισσότερο βαθύ- κάτι ποιητικό.

Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν με αυτόν τον τρόπο ήταν άτομα εξοικειωμένα  με την σιωπή. Εκατοντάδες χρόνια πριν, τα σπίτια ήταν ήσυχα μέρη, μέρη που ευνοούσαν το διαλογισμό στην θέα ενός σπουργιτιού στεκάμενο στο κλαδί ενός δέντρου κάποιο ζοφερό, χειμωνιάτικο απόγευμα. Άλλωστε τι άλλο μπορούσε κανείς να κάνει? Αν ήθελες να ακούσεις μουσική έπρεπε να ξέρεις να παίζεις κάποιο μουσικό όργανο. Αν ήθελες να συζητήσεις έπρεπε να καλέσεις κόσμο στο σπίτι σου. 

Στα παραπάνω  οφείλει να προστεθεί και η κουλτούρα της εποχής που περιστρεφόταν γύρω από τον κόσμο των βιβλίων. Πολύ πριν να καταστεί δυνατή η  φθηνή και μαζική παραγωγή και διανομή εικόνων και ήχων, ο τύπος έδωσε την δυνατότητα σε μια σε μια κουλτούρα που σχετιζόταν με τον γραπτό λόγο να ανθήσει. 

Τα πράγματα πια έχουν προφανώς αλλάξει. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν με την συνεχή τροφοδότηση μαζικά παραγόμενης μουσικής, φλυαρίας, τηλεοπτικών εικόνων και θορύβων- ένα τοίχο ήχων που δεν αφήνει τίποτα άλλο να εισχωρήσει. Αυτή η ακατάπαυστη έκθεση δημιουργεί σε πολλούς ανθρώπους την ψυχολογική ανάγκη να βρίσκονται συνέχεια υπό την επήρεια της μουσικής, της φλυαρίας, του θορύβου. Ο χώρος μοιάζει άδειος και ο χρόνος φαίνεται να μην περνά χωρίς αυτά. Όταν πια δεν υπήρχε κανείς να απολαμβάνει την ησυχία και την μοναξιά, τότε πια το κοινό της ποίησης χάθηκε μαζί με την ανάγκη δημιουργίας της. 

Από την στιγμή λοιπόν που η ποίηση πέθανε δε θα ήταν καλύτερο να την αφήσουμε ήσυχη να σαπίσει στον τάφο της? Και όμως, κάποιοι από εμάς θεωρούμε πως πρέπει τουλάχιστον να κρατήσουμε ζωντανή την μνήμη του τι αυτή πρέσβευε και ήταν. Μπορούμε και θέλουμε ακόμα να διαβάζουμε ποιήματα από τις κιτρινισμένες σελίδες των βιβλίων ακόμα και αν το κοινό για τους οποίους αυτά γράφτηκαν έχει εξαφανιστεί προ πολλού από το πρόσωπο της γης.