Ήταν η Νοέλια Καστίγιο Ράμος, 25 ετών, και πλέον νεκρή από ευθανασία
Στην καθολική Ισπανία η ευθανασία νομιμοποιήθηκε, αλλά ποτέ δεν έγινε αυτονόητο δικαίωμα.
«Θέλω να πεθάνω όμορφη. Πάντα πίστευα ότι θέλω να πεθάνω όμορφη. Θα φορέσω το πιο όμορφο φόρεμά μου και θα βαφτώ. Θα είναι κάτι απλό». Έτσι θέλησε, με τους όρους της, να τελειώσει μια βασανισμένη ζωή και τους αβάσταχτους πόνους της, η Νοέλια Καστίγιο Ράμος, η 25χρόνη παραπληγική γυναίκα, που συγκλόνισε τον πλανήτη. Στις 26 Μαρτίου, νωρίς το βράδυ, υποβλήθηκε, τελικά, σε ευθανασία σε ένα νοσοκομείο του Σαντ Πέρε δε Ρίμπες, 40 χιλιόμετρα από τη Βαρκελώνη, ύστερα από δύο χρόνια, δικαστικών συγκρούσεων με τον πατέρα της, που διαφωνούσε με την απόφασή της. Όμως, ήταν εκεί και της κρατούσε το χέρι μέχρι το τέλος, η μητέρα της, μισή πέτρα, μισή δάκρυ, σαν την τραγική Νιόβη που έθαβε τα παιδιά της, μην χωρώντας τον πόνο της στο κόσμο όλο.
Η ζωή έδειξε από νωρίς στη Νοέλια το σκληρό, χωρίς τρυφερότητα πρόσωπο της. Οι γονείς ήταν βυθισμένοι σε εξαρτήσεις και η ίδια είχε τις πρώτες εικόνες της σε μπαρ να περιμένει να μεθύσει ο πατέρας της για να φύγουν. Βρέθηκε, μικρό κοριτσάκι, υπό κρατική προστασία μεγαλώνοντας σε ιδρύματα και ειδικές δομές ανηλίκων, αφού το Ισπανικό κράτος είχε κρίνει πως δεν υπήρχε σταθερό οικογενειακό περιβάλλον. Στη ζωή της είχε υποστεί σεξουαλικές επιθέσεις με αποκορύφωμα ένα ομαδικό βιασμό το 2022, που τη βύθισε σε ακραία απόγνωση και σε κατάσταση έντονης ψυχικής κατάρρευσης, επιχείρησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο. Επέζησε, αλλά το σώμα της πλήρωσε το τίμημα, με σοβαρή και μη αναστρέψιμη κάκωση του νωτιαίου μυελού, που την άφησε παραπληγική από τη μέση και κάτω. Πόνος, νοσηλεία, πλήρη εξάρτηση από τους άλλους.
Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο άνοιξε ξανά ένα ρήγμα βαθύ στον δημόσιο λόγο, παγκόσμια, εκεί όπου συγκρούονται η ζωή, η αξιοπρέπεια και το δικαίωμα της επιλογής. Στην καθολική Ισπανία όπου η ευθανασία νομιμοποιήθηκε, αλλά ποτέ δεν έγινε αυτονόητο δικαίωμα, η δική της φωνή ακούστηκε σαν ψίθυρος και κραυγή μαζί. Όταν ο πόνος γίνεται μόνιμος τόπος κατοικίας, η αυτοδιάθεση δεν είναι ιδέα, αλλά ανάγκη. Κι όμως, αυτή η ελευθερία απαιτεί άγρυπνη προστασία με καθαρή βούληση, ανεξάρτητη κρίση, θεσμική εγγύηση. Για να μη γίνει το δικαίωμα κίνδυνος για τους ευάλωτους, εκείνους που κάποτε κουράζονται πολύ, όλους μας.
