Μπορεί η κατάσχεση μερικών πανάκριβων θαλαμηγών να οδηγήσει τους Ρώσους ολιγάρχες σε ανταρσία
Οι Ρώσοι ολιγάρχες χρειάζονται πολλά παραπάνω από μερικές κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό για να αλλάξουν στάση έναντι του Πούτιν
Ένα αγαπημένο θέμα στα media όλου του πλανήτη είναι οι κυρώσεις που επιβάλλονται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ προς γνωστούς ή και λιγότερο γνωστούς στο πολύ κόσμο Ρώσους δισεκατομμυριούχους επιχειρηματίες, Ολιγάρχες όπως τείνουν να ονομάζονται. Οι πράγματι εντυπωσιακές σαν άκουσμα κυρώσεις συνήθως συνοδεύονται από φωτογραφίες και συμπληρωματικές ενημερώσεις για τα πανάκριβα γιοτ που διαθέτουν και αφορούν το κόστος κατασκευής, τον αριθμό των καμπινών, τις πισίνες, τα ελικόπτερα και ότι άλλο φαντασμένο μπορεί να προσθέσει ένα πολυεκατομμυριούχος σε ένα πλεούμενο. Κάποιες ακόμη περιλαμβάνουν αν και όχι βέβαιο ακόμη, την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων σε ευρωπαϊκές πόλεις ή ακόμη και καταθέσεις, αν και εκεί το τοπίο είναι ακόμη θολό νομικά.
Το σκεπτικό πίσω από όλα αυτά είναι να οδηγήσουν την μικρή αριθμητικά ομάδα των ολιγαρχών που βρίσκονται στο στενό περιβάλλον του Πούτιν σε οικονομική ασφυξία που θα τους οδηγήσει σε αύξηση της πίεσης προς τον Πούτιν για τον τερματισμό της εισβολής στην Ουκρανία ή ακόμη πιο φιλόδοξα την αμφισβήτηση της εξουσίας του Πούτιν στην ίδια την Ρωσία.
Καταρχήν η θεωρία αυτή έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα στην βάση της και δεν είναι άλλο από την ανάδειξη της πηγής της οικονομικής ευμάρειας όλων αυτών των ολιγαρχών. Η βασική πηγή πλούτου τους δεν προέρχεται στην συντριπτική πλειοψηφία τους από οικονομικές δραστηριότητες εκτός Ρωσίας όπου θα μπορούσαν να έχουν άμεσο αντίκτυπο οι κυρώσεις. Προέρχονται από τον διαμερισμό και την εκμετάλλευση του αστείρευτου παραγωγικού δυναμικού πρώτων υλών της Ρωσίας. Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση οι κατάλληλοι άνθρωποι την κατάλληλη στιγμή με τις κατάλληλες διασυνδέσεις στο νέο καθεστώς πήραν μέσα από μία μορφή ληστρικού ρωσικού τύπου ιδιωτικοποιήσεων όλο το παραγωγικό δυναμικό των φυσικών πόρων της Ρωσίας, είτε αυτό αφορούσε πετρέλαιο, είτε φυσικό αέριο, είτε μεταλλεύματα και γενικότερα πρώτες ύλες.
Όταν άρχισε να εδραιώνεται η εξουσία του Πούτιν όλοι αυτοί και κάποιο νέοι από το στενό περιβάλλον του Πούτιν διαμοίρασαν κάτω από την κεντρική επίβλεψή του αυτό το μοναδικό πλούτο της Ρωσίας σε αγαστή συμφωνία με το καθεστώς.
Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και η τεράστια ζήτηση σε πρώτες ύλες από την Δύση και την Ασία και το άνοιγμα της Ρωσικής οικονομίας έδωσε αμύθητα έσοδα και κέρδη σε αυτή την μικρή ομάδα που είχε στα χέρια όλες τις πλουτοπαραγωγικές δομές της Ρωσίας υπό τις ευλογίες του Κρεμλίνου. Εκεί βρίσκεται η πηγή του πλούτου των ολιγαρχών και μόνο οι κυρώσεις που θα αποφασίσει να κάνει η Ευρώπη για μακρύ χρονικό διάστημα στις εισαγωγές φυσικού αερίου, ορυκτών, μετάλλων κλπ θα μπορούσε να φέρει κάποιο αποτέλεσμα.
Κάποιοι από αυτούς όπως ο γνωστός μας Αμπράμοβιτς όπως και πολλοί άλλοι αποτελούν το πυρήνα της εξουσίας του Πούτιν όποτε το να πιστεύει κανείς ότι θα αλλάξουν στάση απέναντι στο σύστημα στο όποιο ανήκουν και καθοδηγούν είναι μάλλον απίθανο.
Όπως δήλωσε ένας κεντρικός τραπεζίτης το να ήσουν παλαιότερα στην λίστα των κυρώσεων των ΗΠΑ ήταν πράξη πατριωτισμού, τώρα όμως είναι απαίτηση. Αν δεν είσαι, είναι ύποπτο.
