Οι Φυλές της Παραλίας (Vol 2): Τάκης Ρακετάκης

Who is who Τάκης Ρακετάκης; Πρόκειται σίγουρα για το πιο οχληρό παραθαλάσσιο είδος. Πρωτοεμφανίστηκε τη δεκαετία του ’70, τότε που το μόνο γνωστό θαλάσσιο σπορ -μετά το φουσκωτό στρώμα- ήταν το σκι, ένεκα η Finos Film και οι δεινοί της σκιέρ Βλαχοπούλου και Κωνσταντάρας. Μετρημένοι τότε στα δάχτυλα οι Τάκηδες που μπορούσαν να πληρώσουν για μαθήματα σκι, Βουλιαγμένες και Πόρτο Ύδρες. Έτσι κάπως γεννήθηκε το λαϊκό σπορ της τεράστιας ξύλινης «παλάμης», που αγαπήθηκε από τους Τάκηδες της παραλίας όσο και το ποδόσφαιρο από τους Γιάννηδες του καναπέ. Τι κι αν πέρασε μισός αιώνας από τότε; Τι κι αν τα κεφτεδάκια στο τάπερ αντικαταστάθηκαν από σάντουιτς, η ψάθα στην άμμο από το «σαν bed», το πλαστικό σκουφάκι στα μαλλιά από την μπαντάνα, το τρανζιστοράκι από το τάμπλετ. Μέσα σε όλη αυτήν τη λαίλαπα προόδου, που έσβησε κάθε παιδική μνήμη, μόνο οι ρακέτες αποδείχτηκαν αναντικατάστατες. Τιμή και δόξα λοιπόν στον Τάκη Ρακετάκη, που συμβάλλει στη διατήρηση της ελληνικής ενάλιας παράδοσης και μας ταξιδεύει στα χρόνια της χαμένης αθωότητας.

Τι κάνει το χειμώνα; Μετά από ενδελεχή έρευνα, η επιστήμη κατέληξε πως το σπάνιο αυτό είδος το χειμώνα εξαφανίζεται όχι μόνο από προσώπου παραλίας, αλλά από προσώπου γης, γενικότερα. Κατά έναν μυστηριώδη τρόπο, εμφανίζεται ξαφνικά στην εαρινή ισημερία ενώ τα ίχνη του χάνονται εξίσου ξαφνικά περί τα τέλη Σεπτεμβρίου. Γι’ αυτό ακριβώς και λόγω των εξαιρετικών πτητικών δυνατοτήτων του, οι επιστήμονες τον έχουν εντάξει στα Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Είδη (ΑΤΙΕ) και καλούν τους Έλληνες να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για τη διατήρηση του είδους. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα συναντήσετε τον Τάκη Ρακετάκη και την αδέσποτη μπαλίτσα του, μην δυσανασχετήσετε, μη διαμαρτυρηθείτε, μην ανταποδώσετε το χτύπημα. Σκύψτε ευλαβικά, πιάστε το μπαλάκι και προσφέρετέ το με ένα τεράστιο χαμόγελο. Ο Τάκης Ρακετάκης τρέφεται με άμμο και συμπάθεια.

Πού απαντάται; Χμμμ… δυστυχώς όχι παντού. Το σπορ είναι δύσκολο και οι συνθήκες δεν είναι πάντα πρόσφορες για να σπάσει ο Τάκης το προσωπικό ρεκόρ των χαμένων μπαλιών. Γι’ αυτό, αν ψάχνετε απεγνωσμένα το beat του ρυθμού «τάκα-τάκα», αποκλείστε από το καλοκαιρινό σας οδοιπορικό τα βράχια, τα βότσαλα, τις κροκάλες και τα νερά που βαθαίνουν απότομα. Ο Τάκης Ρακετάκης αρέσκεται πάντα να δροσίζει τα πόδια του, την μπάλα του και -κάπου κάπου- τους λουόμενους με την αλμύρα της θάλασσας. Γι’ αυτό, όπου άμμος και ρηχά, ο Τάκης έχει τη χαρά. Η χρυσαφένια καυτή αμμουδιά για τον Τάκη δεν είναι μία ακόμη φυσική ομορφιά. Είναι θρησκεία: ό,τι το Καραϊσκάκη για τον Ολυμπιακό, ό,τι η Τούμπα για τον ΠΑΟΚ, ό,τι η «Αγια-Σοφιά» για την ΑΕΚ.

Πότε απαντάται; Ευτυχώς για εμάς που είμαστε εθισμένοι στα ακροβατικά του, το πιο σπορτίβ παραθαλάσσιο είδος δεν περιμένει το κατακαλόκαιρο για να εμφανιστεί στο κοινό. Ξεκινά παραστάσεις από τον πρώτο μήνα της άνοιξης, με μία βέβαια προϋπόθεση: την παρουσία κοινού. Σε περίπτωση που η πλατεία (συγγνώμη, η παραλία) είναι άδεια, ο Τάκης αποσύρεται στα παρασκήνια (βλ. πλησιέστερο καφέ-μπαρ). Ο γενναίος Τάκης Ρακετάκης αψηφά τη συννεφιά και τους ανέμους (στους τελευταίους μάλιστα αποδίδει και τις τυχόν -θεός φυλάξοι- αστοχίες), ενώ λατρεύει να τσαλαβουτάει τα γυμνά του πέλματα εκεί που σκάει το κύμα – είπαμε γενναίος, όχι αναστενάρης. 

Βασική εξάρτυση Σε αντίθεση με τον Γιάννη Φραπεδάκη (δες εδώ), ο Τάκης διάγει βίον λιτό και απέριττο (όχι επειδή το λέει ο έτερος Γιάνης, αλλά επειδή έτσι προστάζει η αθλητική του φύση). Στο back pack του ή στην sea bag του (ή σε μια σακούλα σούπερ μάρκετ, βρε αδερφέ), θα βρείτε: μία πετσέτα, ένα αντιηλιακό, δύο ρακέτες και δύο χνουδωτά μπαλάκια. Γιατί δύο κι όχι τρία; Έτσι, για τη σημειολογία. Γιατί ο Ρακετάκης, πέρα από πρωταθλητής των παραθαλάσσιων σπορ, είναι πάνω απ’ όλα Άντρας.  Απαραίτητο αξεσουάρ: ο κολλητός του, Μάκης Ρακετάκης (it takes two to racket, baby). Προαιρετικά αξεσουάρ: ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά, αν έχει μαλλιά, γιατί, ως γνωστόν, αποτελούν εμπόδιο στο δύσκολο δρόμο του πρωταθλητισμού. Πάνινο καπέλο τζόκεϊ (ενίοτε με διαφημιστικό logo εταιρείας λιπαντικών αυτοκινήτου), για την αποφυγή ηλίασης.

Αγαπημένο χόμπι Οι ρακέτες;;; Ε όχι βέβαια. Τον υποτιμάτε. Οι ρακέτες για τον Τάκη δεν είναι χόμπι, είναι επάγγελμα. Εποχικό μεν, επάγγελμα δε. Άλλα είναι τα χόμπι του, το εξής ένα: η παρενόχληση των λουομένων και δη των καλλίγραμμων αδέσποτων κορασίδων, διά μέσου της μονίμως αδέσποτης μπάλας, που καμία διάθεση δεν έχει να συντονιστεί με την απέναντι ρακέτα. «Ω, χίλια συγγνώμη, δεσποινίς. Ήταν τυχαίο» λέει ο Τάκης-Αλίκη-Σταχτομπούτα την ώρα που σκύβει να πάρει το χνουδωτό του κοιτάζοντας στα οπίσθια (συγγνώμη, στα μάτια) την, αλαφιασμένη από το άξαφνο χτύπημα, ξεροψημένη φραντζολίτσα (ή μπαγκέτα, αναλόγως τα γούστα του Τάκη). Αν ο «στόχος» χαμογελάσει, τότε δυστυχώς το φιλοθεάμον κοινό της παραλίας θα αναγκαστεί να επιστρέψει στις υπόλοιπες βαρετές ασχολίες του, όπως το διάβασμα. Τα καλά πράγματα, και δη τα δωρεάν, κρατάνε λίγο. Μοναδική ελπίδα να βρεθεί κάποιος συγγενής του Τάκη Ρακετάκη, πρόθυμος να αναπληρώσει το κενό. Αλλά ποιος έχασε την τύχη για να τη βρουν οι λουόμενοι;

Αγαπημένη κίνηση Κομψό και ταυτόχρονα αρρενωπό σκύψιμο στα ρηχά για το άδραγμα του μπαλακίου, το οποίο τινάζεται κατόπιν με cool κίνηση του ενός χεριού, καθώς το άλλο χέρι συγκεντρώνεται στο σερβίς.

Αγαπημένες φράσεις «Όχι, ρε γαμώτο!», «Έλα, ρε μαλάκα, παίξε σωστά». Η πρώτη αποδίδει την ευθύνη της χαμένης μπαλιάς στην κακή του τύχη, η δεύτερη, στον συμπαίκτη-κολλητό, που 99% είναι «άχρηστος» ή «άμπαλος». Επίσης, σημειώστε το «χίλια συγγνώμη, δεσποινίς. Χτυπήσατε;» αποκλειστικά για δελεαστικές λουόμενες, και το «σιγά, ρε, η παραλία είναι δημόσια. Να πας αλλού άμα δεν σ’ αρέσει», για όλους τους λουομένους που αδυνατούν να συλλάβουν το μεγαλείο του παραολυμπιακού αθλήματος.

Info Στο πλησιέστερο “τάκα-τάκα” που θα ακούσετε.