Περάσαμε μια βραδιά με την Εθνική Ελλάδος στο Άουγκσμπουργκ
Μια γαλανόλευκη Κυριακή στη Γερμανία, όπως την έζησα μέσα και έξω από το γήπεδο.
Δεν το είχα προγραμματίσει να πάω στον αγώνα της Εθνικής Ελλάδος με τη Γερμανία στο Άουγκσμπουργκ, αλλά το είχε προγραμματίσει η παρέα μου. Κι έτσι, την Κυριακή βρέθηκα να παρακολουθώ τον αγώνα μέσα στο WWK ARENA, χωρίς να ξέρω από πριν ότι θα βρεθώ εκεί. Η ιστορία, βέβαια, είχε αρχίσει λίγο νωρίτερα. Η παρέα ήξερε πού έμενε η ελληνική αποστολή και, αφού είχαμε την ευκαιρία να τους δούμε, στηθήκαμε έξω από το ξενοδοχείο τους, περιμένοντας την ώρα που η ομάδα θα αναχωρούσε για το γήπεδο.
Δεν τυλίχτηκα με ελληνική σημαία όταν έβγαιναν οι παίκτες, αν και ήμουν έτοιμη να το κάνω.
Όσο πλησίαζε η ώρα του αγώνα, η κίνηση προς την WWK ARENA γινόταν όλο και μεγαλύτερη. Το γήπεδο βρίσκεται στη νότια πλευρά της πόλης, είναι το σπίτι της Άουγκσμπουργκ και μπορεί να φιλοξενήσει 30.660 θεατές. Οι εξέδρες του γηπέδου είναι ιδιαίτερα απότομες και κλειστές γύρω από τον αγωνιστικό χώρο, κάτι που δημιουργεί την αίσθηση ότι ο κόσμος βρίσκεται πραγματικά πάνω από το παιχνίδι.
Την Κυριακή, πάντως, η ατμόσφαιρα είχε έντονο ελληνικό χρώμα. Περισσότεροι από 6.000 Έλληνες φίλαθλοι βρέθηκαν στις εξέδρες, ενώ τα εισιτήρια που είχαν διατεθεί στους φίλους της Εθνικής είχαν εξαντληθεί μέσα σε λίγες ώρες, σύμφωνα με την ΕΠΟ. Την καταλάβαινες από την πόλη την ελληνική επιδρομή, που άκουγες ελληνικά στους δρόμους, και φυσικά το καταλάβαινες φτάνοντας στο γήπεδο, πόσος πολύς κόσμος είχε έρθει για να παρακολουθήσει αυτόν τον αγώνα. Όσο πλησίαζες, τόσο περισσότερες γαλανόλευκες εμφανίζονταν. Από τη στιγμή που έμπαινες στο γήπεδο, η Ελλάδα ήταν παντού. Και παρότι έπαιζε η Γερμανία στην έδρα της, η ελληνική παρουσία στις εξέδρες ήταν έντονη.
Αυτά τα χοτ ντοκ έξω από το γήπεδο, αξίζουν μια θέση σ’ αυτό το βιωματικό άρθρο. Δεν έχω ξαναδεί τόσα πολλά λουκάνικα, σε τόσο μεγάλο ταψί.
Το παιχνίδι, βέβαια, δεν άρχισε καθόλου εύκολα και το κατάλαβα κι εγώ που δεν σκαμπάζω πολλά από ποδόσφαιρο. Η Γερμανία είχε τον έλεγχο και τη μπάλα στα πόδια της στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, οι παίκτες της Εθνικής μας πάλευαν και ο χρόνος μετρούσε βασανιστικά και για τις δύο ομάδες. Υπήρχαν στιγμές που η γερμανική πίεση έμοιαζε να αυξάνεται συνεχώς. Η μπάλα γυρνούσε γύρω από την ελληνική περιοχή και οι διεθνείς προσπαθούσαν να κλείσουν τους χώρους, να διώξουν και να κρατήσουν την εστία τους ανέπαφη. Σε μια τέτοια φάση, στο πρώτο ημίχρονο, ο Τζολάκης χρειάστηκε να κάνει μεγάλη επέμβαση σε προσπάθεια του Αντεγέμι.
Διαβάστε επίσης
Κάθε γερμανική επίθεση έφερνε μια μικρή αγωνία, κάθε απομάκρυνση της ελληνικής άμυνας ένα χειροκρότημα και κάθε λεπτό που περνούσε χωρίς να δεχθούμε γκολ, έμοιαζε με μικρή νίκη. Σίγουρα ήταν μια αναμέτρηση στην οποία η Γερμανία είχε τον έλεγχο για μεγάλο διάστημα, κι αυτό που ζούσαμε κι εμείς από την κερκίδα ήταν ένα μούδιασμα, ότι εδώ γκολ δύσκολα βάζουμε. Οι περισσότεροι ευχόμασταν να λήξει 0-0 ισοπαλία, να αντέξουμε μέχρι το τέλος, να φύγουμε τουλάχιστον με έναν βαθμό και να πούμε ότι η Εθνική στάθηκε όρθια απέναντι στη Γερμανία.
Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε στο 74ο λεπτό. Κανείς δεν περίμενε ότι ο Δημήτρης Κουρμπέλης, που είχε περάσει ως αλλαγή στο 59′, βρέθηκε στη σωστή θέση. Η φάση ξεκίνησε από τον Παυλίδη, η μπάλα πήγε στον Τζόλη και από εκεί στον Κουρμπέλη, κι εκεί που λέγαμε ότι τώρα θα την πάρουν οι παίκτες της Γερμανίας, εκείνος έκανε την κίνησή του, σούταρε και η μπάλα, αφού βρήκε πάνω σε Γερμανό αμυντικό, άλλαξε πορεία και κατέληξε στα δίχτυα.
Χαμός, δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς. Η λέξη «πανηγυρισμός» δεν αρκεί. Ήταν εκείνη η έκρηξη που συμβαίνει όταν για περισσότερη από μία ώρα περιμένεις να συμβεί κάτι και τελικά συμβαίνει το αντίθετο από αυτό που φοβάσαι. Η αντίστροφη μέτρηση μέχρι τη λήξη είχε αγωνία, αλλά παρόλο που η Γερμανία προσπάθησε να αντιδράσει και πίεσε για την ισοφάριση, η Ελλάδα άντεξε.
Για πρώτη φορά η Ελλάδα είχε κερδίσει τη Γερμανία. Δέκα προηγούμενες αναμετρήσεις χωρίς νίκη και τώρα, μέσα στο Άουγκσμπουργκ, το 0-1 είχε γραφτεί στον πίνακα. Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον και προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς είχε συμβεί. Ειδικά εγώ, που βρέθηκα στο γήπεδο κυριολεκτικά ξώφαλτσα, εντελώς κατά τύχη, έκανα λίγη ώρα να συνειδητοποιήσω ότι είδα έναν ιστορικό αγώνα και μια ιστορική νίκη.
