Πως ο Κουφοντίνας οδήγησε τον Τσίπρα και τον Σύριζα σε άλλη μια πολιτική αυτοκτονία

Το έχω γράψει κι άλλες φορές, ότι δεν έχω καταφέρει να καταλάβω πως ο Τσίπρας με αυτά τα προσόντα που είχε- ή μάλλον με την έλλειψη προσόντων που είχε- κατάφερε να γίνει Πρωθυπουργός και πως ο Σύριζα, αυτό το ελάχιστά έξυπνο ασκέρι κατάφερε να γίνει Κυβέρνηση. Στην ζωή όμως όλα έχουν την εξήγηχη τους. Και ο λόγος είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλοί μεταξύ μας αντίστοιχα προσόντα.

Στην περίοδο 2012-2015 εκφράζοντας την οργή της κοινωνίας για την ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας από τις παλιότερες πολιτικές δυνάμεις και με εκείνα τα τραγικά “θα σκίσω τα μνημόνια με έναν νόμο και με ένα άρθρο”, ” Go back  κυρία Μέρκελ, go back κύριε Σόϊμπλε” κατάφερε να πείσει την οργισμένη κοινωνία ότι είχε την λύση.

Παρ` όλο που η πρώτη πράξη της Κυβέρνησης του και δική του προσωπική επιλογή να συνεταίριστεί με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμένου, θα ήταν αρκετή για να δείξει το ποιόν του ίδιου του Τσίπρα και ολόκληρου του Σύριζα σε όσους είχαν απορίες, εν τούτοις αυτά που ακολούθησαν ήταν ανώτερα και από την πιο δημιουργική φαντασία.

Μετά από ένα ανεκδιήγητο εξάμηνο με την οικονομική διαχείριση της κρίσης από τον άνθρωπο-παγώνι, τον Γιάνη Βαρουφάκη-άλλη μια προσωπική επιλογή του ίδιου του Τσίπρα- που κατέληξε σε ένα αχρείαστο τρίτο μνημόνιο και σε μια χαρακτηριστική για τον ίδιο κολοτούμπα-ένα από τα λίγα πράγματα που ξέρει να κάνει καλά- τα υπόλοιπα 4 χρόνια που κυβέρνησε θα μπορούσαν να αποτελούν ένα καλό σενάριο για μια κωμωδία των Monty Python.

Σ` αυτά τα 4 χρόνια αναδείχτηκαν επίσης άλλες δυο σοβαρές αδυναμίες του Τσίπρα. Η πλαδαρή αντιμετώπιση όσων έκαναν κραυγαλέα λάθη, όπως ο Νίκος Παπάς με εκείνη την καταστριφκή ιδέα για να ελέγξουν τα κανάλια και τη ενημέρωση και η έλλειψη πυγμής του ίδιου του Τσίπρα που ανέχεται όποιον καταστρέφει τον ίδιο και το κόμα του. Έδειξαν επίσης και τη απόλυτη αδυναμία του να διαχειριστεί οποιαδήποτε κρίση, όπως η τραγωδία στο Μάτι, που ξύπνησαν τις σταλινικές πεποιθήσεις του, με την προσπάθεια το πρώτο βράδι να “κουκουλώσει” το μέγεθος της τραγωδίας και τα υπόλοιπα που ακολούθησαν.

Η τελευταία περίοδος των σχεδόν δύο χρόνων από τότε που έχασε τις εκλογές, είναι μια ακόμη τραγωδία εν εξελίξει. Όταν οι Τούρκοι στη διάρκεια της περσινής Καθαρής Δευτέρας επιχείρησαν να “εισβάλουν” μέσω μεταναστών στον Έβρο, κρύφτηκε για δυο μέρες αποφεύγοντας να κάνει οποιαδήποτε δήλωση, ώσπου να δει που πάνε τα πράγματα.

Στη αρχή του περσινού πρώτου λοκ ντάουν, η άποψη του Σύριζα, που ήταν φανερό πως δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε, με το μυαλό τους μπερδεμένο ανάμεσα στις θεωρίες συνωμοσίας και τη αδυναμία να καταλάβουν τι έπρεπε να γίνει, εκφράστηκε με εκέινο που είπε ο Πολλάκης, “Όταν τελειώσει το cocooning θα λογαριαστούμε”. Ο Πολλάκης είναι άλλη μια προβληματική περίπτωση που ο Τσίπρας δεν μπορεί να διαχειριστεί, με όση ζημιά έχει κάνει στον ίδιο και στο κόμμα του.

Η απόφαση του να συνταχτεί με την συλλογιστική του Κουφοντίνα και με τα αιτήματα του για να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του στον Κορυδαλό και όχι στον Δομοκό, γιατί έτσι του ήρθε η ποιος ξέρει για ποιο άλλο λόγο, είναι μια ακόμη καταστροφική επιλογή. Η διαδηλώσεις υπέρ του Κουφοντίνα, με τις οποίες έμμεσα συντάχτηκε ένα μέρος της νεολαίας του Σύριζα. είναι μια τραγική αποκάλυψη για οποιαδήποτε κοινωνία, που δεν μπορεί να την δει κανείς μόνο με πολιτικά κριτήρια, αν και το ζητούμενο είναι το πολιτικόι όφελος. 

Είναι περισσότερο μια ένδειξη κοινωνικής σχιζοφρένειας, μια ένδειξη σοβαρής διαταραχής σε επίπεδο κοινωνιοπάθειας, ενός έστω πολύ μικρού μέρους της κοινωνίας, που επιλέγει ως σωστή την λύση του να δολοφονούμε όποιον δεν μας αρέσει. Αυτού του μέρους της κοινωνίας που έχει ανάγει σε πρώτο κοινωνικό αγαθό το Μίσος. Γιατί αν κανείς ανατρέξει και σε σχετικές αναρτήσεις σε Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης αυτή την εποχή, θα διαπιστώσει σε ποια μεγέθη έχει φτάσει αυτό το κοινωνικό μίσος για όποιον έχει διαφορετική γνώμη. Αυτά που είπε ο Δρίτσας καθαρά, το ότι ” η 17 Νοέμβρη δεν τρομοκράτησε κανέναν, γιατί αυτοί που δολοφονούσε ήταν δεξιοί”, όσο απλοϊκή κι αν είναι, εκφράζει αυτό που ήθελαν να πουν καλυμένα πολλά στελέχη του Σύριζα, που αυτές τις μέρες εμφανίζονταν στα κανάλια. Η αδυναμία του Τσίπρα να πει έστω και μια κουβέντα για το θέμα, είναι μια ακόμη απεικόνιση της πλαδαρότητας του που λέγαμε πιο πριν και της έλλειψης πυγμής, που πρέπει αποαραίτητα να διαθέτει ο αρχηγός ενός κόμματος.

Η επιλογή του Τσίπρα να πάρει την θέση που πήρε για το θέμα του Κουφοντίνα, προφανώς εκτιμώντας ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πολιτικά επωφελές επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά αυτό που είπε ο  Αριστοτέλης Ωνάσης : “αν είσαι φτωχός έχεις πολλές ελπίδες κάποια στιγμή να γίνεις πλούσιος, αν είσαι βλαξ δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να γίνεις έξυπνος”.

Μια ακόμη από τις πολλές πολιτικές αυτοκτονίες που έχει διαπράξει ο Τσίπρας.

Ο ίδιος ο Κουφοντίνας, που δεν άντεχε τον Δομοκό γιατί ο χώρος ήταν στενός εκεί, χωρίς να αναλογίζεται πόσο στενός ήταν ο χώρος που έστειλε τα θύματα του, μετά από 55 μέρες απεργίας πείνας, ανέκρουσε πρύμναν όταν τα πράγματα σκούρηναν και παρουσιάστηκαν πιο σοβαρές επιπλοκές στην υγεία του και δέχτηκε να του παρασχεθεί ιατρική φροντίδα.

Και για να ξέρουμε και τι λέμε ο Κουφοντίνας καταδικάστηκε μεν σε 11 φορές ισόβια για τα 11 θύματα του, αλλά σύμφωνα με τις ανθρωπιστικές διατάξεις του δικαιικού μας συστήματος θα εκτίσει συνολικά γύρω στα 18 χρόνια ποινής.

Δηλαδή περίπου ενάμιση χρόνο για κάθε νεκρό, που έφερε η δράση του.