Πότε και πως το Σύστημα θα βγάλει τον Καμμένο από το παιχνίδι
Το νόημα της χθεσινής δήλωσης του Πάνου Καμμένο και πως διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό.-Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Αν κανείς θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με την πολιτική θα πρέπει πρώτα να καταλάβει καλά ένα πράγμα. Ότι η πολιτική εικόνα, το πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται σε κάθε χώρα είναι συνήθως μια “μαγική εικόνα”. Ο λόγο είναι απλός. Και έχει μια αιτία. Το ότι ζούμε σε δημοκρατίες. Όπως έχει λεχθεί πολύ συχνά οι δημοκρατίες είναι πολιτεύματα με πάρα πολλά ελαττώματα, αλλά εξακολουθούν να παραμένουν το καλύτερο πολίτευμα από όλα τα άλλα.
Όπως λέει όμως και αυτή η άποψη οι δημοκρατίες έχουν πολλά ελαττώματα. Το ένα, το πιο βασικό από τα προβλήματα των δημοκρατιών είναι το ότι η ψήφος του πιο σοφού και του πιο έμπειρου πολίτη είναι ισοδύναμη με την ψήφο του πιο ανόητου και άσχετου.
Αυτό είναι εδώ και δεκαετίες το πρόβλημα των δημοκρατιών. Το ότι αυτοί που ψηφίζουν, οι πολίτες, ο “λαός” όπως ονομάζεται το σύνολο της κοινωνίας, πολύ συχνά δεν έχει ιδέα για τα αληθινά μεγέθη και τον καλύτερο τρόπο της διαχείρισης τους. Και πως να τα ξέρει, αφού πολλά από αυτά απαιτούν εξειδικευμένη γνώση, που δεν είναι δυνατόν να την έχουν όλοι εκείνοι ππου ψηφίζουν και εκλέγουν τις κυβερνήσεις.
Αυτά τα προβλήματα, ήρθε να τα λύσει αυτό που αποκαλούμε “Σύστημα”. Το Σύστημα αποτελείται από αυτούς που έχουν την αληθινή εξουσία αλλά και τον τρόπο να χειραγωγούν την κοινή γνώμη. Το Σύστημα έχει την δυνατότητα να δημιουργεί “λαοπρόβλητους ηγέτες” τους οποίους οι λαοί αναγκαστικά ψηφίζουν. Και ο λόγος που γίνεται αυτό, είναι η ανάγκη οι βασικές παράμετροι μιας κοινωνίας να μπορούν να λειτουργούν απρόσκοπτα. Και κυρίως να μπορεί να επιβιώνει το ίδιο το Σύστημα.
Το Σύστημα αποτελείται πάντα από εγχώρια αλλά και από διεθνή υλικά, ιδίως στην σύγχρονη εποχή, όπου η παγκοσμιοποίηση έχει μετατρέψει ολόκληρο τον κόσμο σε αλληλένδετα γρανάζια, που πρέπει να λαδώνονται συχνά ώστε να λειτουργεί σωστά ολόκληρη η μηχανή.
Είναι το σύστημα που δημιουργεί “αριστερούς” ή “δεξιούς” ηγέτες, μια και η κοινωνία διατηρεί τον ρυθμό της μόνο όταν λειτουργεί ως εκκρεμές. Μια από δω , μια από κει ώστε να εκτονώνεται το θυμικό της κοινωνίας.
Είναι αυτό το σύστημα που δημιούργησε τον “σοσιαλιστή” Ανδρέα Παπανδρέου και τον “αριστερό” Αλέξη Τσίπρα. Είναι επίσης το ίδιο Σύστημα που όρισε ως παρτενέρ του Τσίπρα τον Πάνο Καμμένο.
Όμως ο καιρός περνάει και τα πράγματα αλλάζουν. Και πρέπει να δημιουργηθούν καινούργιες ισορροπίες.
Η χθεσινή δήλωση του Πάνου Καμμένου είναι αρκετά σαφής και δείχνει ότι έχει αντιληφθεί τα προβλήματα του. “Θα μείνουμε με τον Αλέξη μαζί, μέχρι το τέλος”. Δεν είναι εκδήλωση αγάπης, όπως θα μπορούσε κανείς να το παρεξηγήσει αρχικά. Είναι “υπόσχεση” από την ανάποδη. “Αν πεσω εγώ θα πέσετε κι εσείς μαζί μου”. Γι αυτό και η φράση “μέχρι το τέλος”. Είναι αύριο η συζήτηση στην Βουλή για τις συνομιλίες του με τον Γιανουσάκη και φοβάται μήπως υπάρχουν τίποτα διαρροές που θα κάνουν επισφαλή την θέση του. Ας μην ανησυχεί για αύριο….
Αλλά μπορεί να ανησυχεί για την συνέχεια. Ο Καμμένος το έχει αυτό. Πρώτα να μιλάει και μετά να σκέφτεται. Έτσι και με την περίπτωση του Γιαννουσάκη. Ποιος άλλος εκτός από τον Καμμένο θα έκανε μια συζήτηση με έναν ισοβίτη σε μια υπόθεση που έχει αναμειχθεί και ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος; Έτσι έβαλε ο ίδιος το πολιτικό του μέλλον στα χέρια αυτών, που πιθανόν, ποιος ξέρει, να έχουν καταγεγραμμένες αυτές τις συνομιλίες. Και ακόμη περισσότερο αν υπάρχουν συνομιλίες του με τον Λιμενικό που ήταν κι αυτός κατά κάποιο τρόπο αναμεμειγμένος σε κάποιες κουβέντες.
Κάτι τέτοιες συνομιλίες ανάλογα και με το περιεχόμενο τους μπορούν να καθορίσουν το μέλλον όχι μόνο του Καμμένου, αλλά και αυτής της Κυβέρνησης.
Αλλά αυτό δεν θα γίνει και αυτές οι συνομιλίες δεν θα βγουν στην δημοσιότητα, αν πρώτα ολόκληρος ο Σύριζα, δεν συνταχθεί πίσω από τον Τσίπρα που στήριξε τον Καμμένο. Άλλο το δόλωμα και άλλο το ψάρι…
