Το καινούργιο βιβλίο του Θανάση Χειμωνά και γιατί θέλει να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ

Συνάντησα το γνωστό συγγραφέα και πολιτικό Θανάση Χειμωνά τη Μεγάλη Δευτέρα το μεσημεράκι, σε γνωστό καφέ του Κολωνακίου. Με υποδέχτηκε καλοδιάθετος και έτοιμος να απαντήσει σε όλες μου τις ερωτήσεις, για την υποψηφιότητα του ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, το νέο του βιβλίο και πολλά άλλα.

Ας αρχίσουμε. Πως και ασχολήθηκες με την πολιτική;

Πάντα με ενδιέφερε η πολιτική, ήμασταν μια πολύ πολιτικοποιημένη οικογένεια, παρακολουθούσα από μικρό παιδί -θυμάμαι που με πήγαινε η θεία μου-τις ομιλίες του Ανδρέα. Η οικογένεια μου ήταν πιο στα αριστερά, ήταν στο ΚΚΕ Εσωτερικού και στη Γαλλία συνέχισα να παρακολουθώ από κοντά το γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα και πλέον σκέφθηκα πως αφενός είναι πολύ κρίσιμη στιγμή για όλους μας και αν θέλουμε κάτι να αλλάξουμε πρέπει εμείς να κάνουμε βήματα μπροστά. Και η αλήθεια είναι όπως έχω πει πως ζούμε ιστορικές στιγμές και θα μου άρεσε να είμαι ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας.

Πως θα αντέξεις εσύ ένας άνθρωπος της κουλτούρας και των γραμμάτων την πολιτική αρένα;

Υπήρξαν και άλλοι πνευματικοί άνθρωποι που ασχολήθηκαν στο παρελθόν με την πολιτική και στην Ελλάδα αλλά και έξω. Θεωρώ πως ο καθένας χαράσσει την πορεία του μόνος του. Δεν επηρεάζεσαι μόνο από ένα περιβάλλον. Στην πολιτική ζωή της χώρας υπάρχουν πολλά αρνητικά σημεία, όμως το θέμα είναι εσύ ο ίδιος να πορευθείς με τις δικές σου αξίες. Δεν με φοβίζει αυτό.

Πως μπορείς να κάνεις τη νέα γενιά να ενδιαφερθεί περισσότερο για τα κοινά;

Νομίζω με την ίδια τη συμμετοχή μου, και το 2012 που μπήκα στην πολιτική, και τώρα με την υποψηφιότητα μου ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, θέλω να δείξω ότι πρέπει ο πιο νέος κόσμος να ασχοληθεί, πως η πολιτική έχει να κάνει με ένα μέρος της ζωής του, ένα κομμάτι από το ίδιο του το μέλλον. Αν δεν του αρέσει αυτό που συμβαίνει, πρέπει ο ίδιος να το αλλάξει. Τώρα, πιστεύω πως θα υπάρξουν και άλλοι που θα με μιμηθούν.

Κατά την άποψη σου, υπάρχει αξιοκρατία στην πολιτική ή οικογενειοκρατία;

Η αξιοκρατία είναι μεγάλη κουβέντα. Σίγουρα σε μεγάλο βαθμό δεν υπάρχει. Τώρα, όσο έχει να κάνει με την οικογενειοκρατία, υπάρχει γενικά στην Ελλάδα, όχι μόνο στην πολιτική. Γιατί κάποιος θα μπορούσε να πει πως και εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία, αφού οι γονείς μου είναι συγγραφείς.

Ναι, αλλά δεν είσαι από πολιτικό τζάκι…

Όχι, αλλά στη συγγραφή είμαι από ένα τζάκι συγγραφέων. Θέλω να καταλήξω πως δεν έχει σημασία το να είναι κάποιος γιος ή ανιψιός πολιτικού, αν είναι και ο ίδιος καλός πολιτικός. Όμως, έχουν υπάρξει άτομα που έκαναν καριέρα μόνο λόγω του ονόματος. Το βλέπω πως στον κόσμο έχει μεγάλη σημασία το όνομα όταν ψηφίζει, ακόμα και όταν πρόκειται για απλή συνωνυμία. Έχουμε δει άτομα να πηγαίνουν καλά σε εκλογές επειδή έχουν απλώς συνωνυμία με κάποιον πολιτικό. Αλλά επαναλαμβάνω δεν μπορείς να γενικεύεις, δεν είναι υποχρεωτικό, ότι κάποιος που θα ακολουθήσει τη δουλειά του πατέρα ή της μητέρας του,  ότι δεν θα είναι το ίδιο καλός ή καλύτερος. 

Πιστεύεις πως είναι η κατάλληλη εποχή για την υποψηφιότητα σου;

Είναι νομίζω ακριβώς η κατάλληλη εποχή, θεωρώ ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα ιστορικό κόμμα, το πιο ιστορικό στην Ελλάδα, μαζί με το ΚΚΕ. Ένα κόμμα που έχει κάνει πάρα πολλά καλά, αλλά και πολλά λάθη. Τα λάθη συνεχώς όλοι τα λέμε- και εμείς οι ίδιοι- τα καλά όμως που είναι πολύ περισσότερα κατά τη γνώμη μου, όμως, τα ξεχνάμε. Δεν μπορούμε να ξεχνάμε πως ήταν η Ελλάδα πριν το 81 σε όλα τα επίπεδα, δεν μπορούμε να ξεχνάμε πως έζησε ο Έλληνας την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση, δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι επί Σημίτη η Ελλάδα έγινε πραγματικά Ευρώπη για πρώτη φορά στη σύγχρονη Ιστορία της. Όλα αυτά πρέπει να τα υποστηρίζουμε εμείς οι ίδιοι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Από κει και πέρα, είναι σίγουρο πως χρειάζεται μια ανανέωση, χρειάζεται να βγει νέος κόσμος μπροστά, δεν σημαίνει φυσικά πως πρέπει να απαξιωθούν τα παλαιότερα στελέχη, αλλά είναι καλό να ρίξεις και κάτι «φρέσκο», να φέρεις νέες ιδέες. Όπως και το ΠΑΣΟΚ του 81 έφερε κάτι καινούριο, αυτό πρέπει να κάνουμε τώρα. Δυστυχώς, τώρα το ΠΑΣΟΚ είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση δημοσκοπικά και ήταν πιο απλό για μένα να θέσω υποψηφιότητα. Δεν θα μπορούσα το 2007 να κατέβω απέναντι στον Βενιζέλο και στον Παπανδρέου. Τώρα που η κατάσταση είναι πιο «χύμα», είναι πιο εύκολο για ένα άτομο σαν και μένα χωρίς ιστορία στο χώρο να διεκδικήσει την Προεδρία.

Αν βγεις Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ποιους πυλώνες της πολιτικής του θα προσπαθούσες να αλλάξεις;

Κοίταξε, πέρα από την ανανέωση για την οποία μίλησα, θα πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερο βάρος στο δεύτερο συνθετικό της λέξης «κεντροαριστερά». Λόγω των συνθηκών όλα αυτά που έχουμε κάνει ως κόμμα, μέσα στην κυβέρνηση και στη συγκυβέρνηση τα τελευταία 5 χρόνια, δεν ήταν ιδεολογικές επιλογές αλλά ήταν επιλογές ανάγκης. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος για να μην χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Όσο και αν κάναμε λάθη, αυτή ήταν η μόνη ελπίδα για να παραμείνουμε στο ευρώ και να μην πάμε στη δραχμή. Γιατί θεωρώ, αν πάμε στη δραχμή τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα ώστε να θυμόμαστε αυτά τα 5 χρόνια που ζήσαμε στο Μνημόνιο ως Παράδεισο. Αυτό αποδείχθηκε και από τον Σαμαρά που και ο ίδιος άλλαξε το 2012 και από αντιμνημονιακός έγινε πιο μνημονιακός από μας, και αυτό φαίνεται και από τον Τσίπρα που έλεγε πως θα πάει να διαπραγματευθεί  και τελικά μας έχει ανάμεσα σε ένα νέο Μνημόνιο και στη δραχμή. Από κει και πέρα όμως, υπάρχουν και άλλα θέματα που πρέπει να βάλουμε μπροστά, που τα βάζαμε όλο αυτόν τον καιρό, όπως το θέμα της ιθαγένειας, που ήταν νόμος του ΠΑΣΟΚ αν και κανείς δεν το θυμάται πως ήταν νόμος του ΠΑΣΟΚ. Το σχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια, τον διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους και τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, κάτι που είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτή τη στιγμή και κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπήκε καν στη διαδικασία να το συζητήσει. Κάποια άλλα δευτερεύοντα ζητήματα όπως το θέμα της κατάργησης των παρελάσεων, που πλέον είναι χουντικού στυλ με τα τσάμικα και όλα αυτά. Νομίζω πως εκεί πρέπει να ρίξουμε το βάρος, αλλά πρέπει να καταθέσουμε και συγκεκριμένες προτάσεις για κάθε τομέα, στον τομέα της οικονομίας, της εξωτερικής πολιτικής, στον τομέα του πολιτισμού, κάτι το οποίο δεν βλέπω ακόμα από κανέναν.

Επειδή όλα είναι πιθανά, αν δεν βγεις Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, θα ξαναασχοληθείς με την πολιτική από άλλο μετερίζι;

Μα δεν ξεκινώ με τη λογική ότι θα βγω, ξέρω πως είμαι outsider. Αλλά ναι, δεν θα αλλάξει κάτι, ότι και να συμβεί εγώ θα συνεχίσω και από το χώρο του ΠΑΣΟΚ  αλλά και από τον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο. Γιατί ένα άλλο ζήτημα που παίζει πάρα πολύ αυτή την εποχή στη χώρο μας, είναι η συσπείρωση της κεντροαριστεράς. Είναι κάτι στο οποίο είχα συμμετάσχει θεωρώ ενεργά σε αυτή την προσπάθεια, και με τους 58 αλλά και με τη συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο της ΕΛΙΑΣ. Είναι κουβέντες οι οποίες θα πρέπει να συνεχιστούν, και όποιος βγει αρχηγός πρέπει να ξανανοίξει αυτό το διάλογο.

Αρκετά με την πολιτική, πες μου λίγα λόγια για το νέο σου βιβλίο.

Το νέο μου βιβλίο βγαίνει από μέρα σε μέρα. Λέγεται «Αίτημα Φιλίας», η γνωστή έκφραση του Facebook, είναι στο στυλ μου αλλά έχει μια διαφορά, μια μεταφυσική προέκταση που δεν την είχαν τα προηγούμενα βιβλία μου. Βασικά, ο ήρωας, ερωτεύεται μια κοπέλα που μόλις έχει σκοτωθεί. Είναι μια αθλήτρια του πινγκ πονγκ, επειδή είμαι αθλητής του πινγκ πονγκ ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής με τον τρόπο αυτό στο άθλημα. Μαθαίνει στις ειδήσεις πως σκοτώθηκε και αρχίζει να ψάχνει γι’αυτήν στο internet κλπ, κάποια στιγμή τη βρίσκει στο Facebook- δεν θέλω να πω λεπτομέρειες- και κάποια στιγμή θέλει να τη συναντήσει. Δεν θέλω να αποκαλύψω και πολλά γιατί τα βιβλία μου είναι και μικρά, δεν θέλω να δώσω spoiler. Αλλά νομίζω ότι έχει πολλά βιογραφικά στοιχεία, όχι φυσικά σε θέματα ιστορίας, εγώ δεν έχω συναντήσει-ευτυχώς- άτομα που έχουν πεθάνει, αλλά έχει πολλά στοιχεία δικά μου, όπως όλα μου τα βιβλία. Κάποια «κλεισίματα ματιού», ο ήρωας μου είναι επίσης συγγραφέας, υπάρχει η έννοια του πινγκ πονγκ, υπάρχει το  Facebook, όλα αυτά υπάρχουν και στην πραγματική μου ζωή. Περιμένουμε να βγει και θα δούμε πως θα πάει.

Θεωρείς πως η συγγραφική επιτυχία συμβαδίζει με τις πωλήσεις;

Όχι. Θα ήταν ψέματα αν έλεγα πως δεν με ενδιαφέρουν, όπως όλοι αυτοί οι συγγραφείς που λένε «εμένα δεν με νοιάζει αν θα πουλήσει…». Αυτό δεν ισχύει. Όλοι οι συγγραφείς θέλουν να «πουλάνε» τα βιβλία τους και όλοι θέλουν να έχουν καλές κριτικές. Η χρυσή τομή είναι και να έχεις τις κριτικές σου αλλά και το βιβλίο σου να πάει καλά. Όταν γράφεις ένα βιβλίο θέλεις να το διαβάσει ο κόσμος, να το βγάλεις από μέσα σου, γι’αυτό το γράφεις. Αλλά εκείνη τη στιγμή που το γράφεις δεν σκέφτεσαι τον αναγνώστη, εκείνη τη στιγμή είσαι τελείως μόνος σου. Αν μπεις στη λογική πως θα γράψω ένα βιβλίο για να πουλήσει, αυτό δεν θα είναι καλό γιατί μπορεί και να μην το καταφέρεις κιόλας. Δηλαδή, για κάθε συγγραφέα που κάνει bestseller, πχ. για τη Λένα Μαντά, για τη Χρυσηίδα Δημουλίδου-που είναι φίλες μου-υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που προσπαθούν να τις μιμηθούν και δεν το καταφέρνουν. Τα μεγαλύτερα bestseller στην Ελλάδα, γίναν από άτομα που ήταν «πρωτάρηδες», που ξαφνικά έγραψαν ένα βιβλίο και έγινε τρομερό bestseller. Δεν απαξιώνω την εμπορική λογοτεχνία, πιστεύω είναι αναγκαία και βοηθάει εμάς τους μικρούς συγγραφείς. Ένα βιβλίο που θα τα πάει καλά, θα βοηθήσει έναν εκδοτικό οίκο να δώσει κάποια χρήματα να προωθήσει ένα βιβλίο που δεν θα πουλήσει τόσο πολύ. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα bestseller δεν θα υπήρχαμε και μεις. Αυτό το λέω γιατί υπάρχει και μια απαξίωση στο χώρο μου, βλέπω πολλούς συγγραφείς να λένε «εγώ δεν είμαι bestsellerερετζής», όμως θα ήθελες να ήσουν κατά κάποιον τρόπο. Όπως και το έχουμε δει κάποιοι συγγραφείς να έχουν κάνει bestseller και μετά πέρασαν στην άλλη πλευρά.

Έχεις πάρει τη γνώμη των γονιών σου για τα βιβλία σου;

Ναι, όταν έγραψα το πρώτο μου διήγημα, όπως όλοι όταν γράφουν. Δεν περίμενα πως θα γινόμουν συγγραφέας, είχα γράψει μόνο κάποια στιγμή το 90, ένα βράδυ ξεκίνησα να γράφω ένα θρίλερ, ήταν η εποχή που διάβαζα τέτοια. Μια σελίδα μόνο κάπου πρέπει να την έχω. Δεν περίμενα όπως προείπα, πως θα γίνω συγγραφέας, πέρασα μια άσχημη φάση το 97 και έγραψα το πρώτο μου διήγημα. Το είδαν οι γονείς μου, τους άρεσε πολύ, μου είπαν να το προχωρήσουμε, αρχικά ήταν να μπει σε κάποιο λογοτεχνικό περιοδικό. Εκείνη την εποχή ήταν μια  συλλογή διηγημάτων στα «Νέα», που κάθε μέρα δημοσιευόταν και ένα διήγημα από καταξιωμένους συγγραφείς, εγώ ήμουν ο μόνος καινούριος και κάπως έτσι ξεκίνησα. Τα έδινα ότι έγραφα στους γονείς μου, ακόμα τα δίνω στη μητέρα μου αλλά δεν θέλω γενικά συμβουλές για τον τρόπο που γράφω. Θέλω ένα βιβλίο δικό μου τελείως. Θεωρώ πως αν κάποιος μου έλεγε αυτό θα το κάνεις αλλιώς και εγώ τον άκουγα, θα ήταν σαν να είχε παρεμβληθεί κάποιος άλλος. Προτιμώ να είναι κατώτερο αλλά να ξέρω ότι είναι δικό μου.

Μου είπες την πρώτη φορά που έγραψες, θα μου πεις και την πρώτη φορά που ερωτεύθηκες;

Όταν ήμουν μικρό παιδί. Όταν ήμουν 3 ετών ήμουν ερωτευμένος με τη Raffaella Carrà, μια τραγουδίστρια Ιταλίδα και μετά την άφησα για τη Λώρα από το «Μικρό σπίτι στο Λειβάδι». Αλλά θυμάμαι και έναν  πολύ έντονο έρωτα, επίσης σε αυτό το πλαίσιο, και μάλιστα ίσως επηρέασε και το βιβλίο μου τώρα. Ήμουν 18 ετών, δηλαδή όχι και τόσο μικρός πια. Ήμουν ερωτευμένος με τη Natalie Wood. Ήταν μια ηθοποιός, η οποία σκοτώθηκε –υπό μυστήριες συνθήκες μάλιστα- το 81. Δηλαδή, 8 χρόνια πριν την ερωτευθώ εγώ. Την είχα δει στην τηλεόραση και είχα κολλήσει πάρα πολύ για ένα χρόνο. Πήγαινα στο Μοναστηράκι, μάζευα φωτογραφίες, τότε δεν υπήρχε και internet, δεν μπορούσες να βρεις εύκολα στοιχεία για κάτι εκτός αν το έδειχνε η τηλεόραση, εκτός αν έβρισκες κάποιο βιβλίο. Αυτός ήταν ο πρώτος έρωτας που θυμάμαι.

Τελευταία ερώτηση. Ποια είναι τα σχέδια σου γενικότερα για το μέλλον;

Τίποτα. Συνεχίζω σε όλους τους τομείς, και συγγραφικά όσο πάει. Όσο θα έχω έμπνευση. Είμαι της λογικής πως όταν δεν θα έχω έμπνευση δεν θα γράψω. Η λογική επειδή κάποιος έγραψε κάποια στιγμή πως πρέπει να είναι για πάντα συγγραφέας, δεν με αγγίζει. Πιστεύω πως οι συγγραφείς έχουν και αυτοί ημερομηνία λήξης, κάποια στιγμή δεν μπορούν να γράψουν άλλο και καλό είναι να το καταλαβαίνουν. Θέλω να πιστεύω πως και εγώ αν είναι, θα το καταλάβω και θα σταματήσω. Στην πολιτική θα συνεχίσω, ότι και να γίνει τώρα και στη χώρα και στο ΠΑΣΟΚ. Πινγκ πονγκ θα παίζω μέχρι κάποια ηλικία, δόξα τω Θεώ είναι και ένα άθλημα που δεν είναι ανάγκη να σταματήσεις, μπορείς να παίζεις και μέχρι τα 60, μέχρι τα 70 σου, ας πούμε. Προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι άλλο καινούριο στο μυαλό μου.