Solo | Η Επ-Ανάσταση Αλλιώς

Όλοι εμείς που έχουμε γεννηθεί και ζήσει σε αυτόν τον τόπο, έχουμε την επανάσταση στα γονίδια μας. Από τις Θερμοπύλες και τους Περσικούς πολέμους, από τα λάβαρα και τους οπλαρχηγούς του 21, με ή χωρίς βοήθεια από τις ξένες δυνάμεις, η επανάσταση, η βίαιη αντίδραση στον ξένο κατακτητή ρέει στο αίμα μας. Δεν γιορτάζουμε το «Nαι» ή το τέλους του πολέμου, αλλά το «Όχι» – για την ακρίβεια γιορτάζουμε την επέτειο του «Alors, c`est la guerre!».

Πόλεμος λοιπόν – αντίσταση, επανάσταση και πόλεμος σε οτιδήποτε θεωρούμε ότι θίγει τα δίκια μας και περιορίζει την ελευθερία μας. Ακόμη και σήμερα, σαν αυτό το «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει» να λαγοκοιμάται στο συλλογικό μας ασυνείδητο και να μας βγαίνει κάθε τρεις και λίγο, ακόμη και στην καθημερινότητα μας, συνήθως βέβαια με αφορμές πολύ λιγότερο ιερές από τότε. Σε κάθε περίπτωση μια μικρή ή μεγαλύτερη επανάσταση θα την κάνουμε, επιβεβαιώνοντας έτσι την ιστορία και τα γονίδια.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα, που φαίνεται ότι είναι απορίας άξιο διεθνώς πως ένας λαός σαν κι εμάς πειθάρχησε στα μέτρα που του επιβλήθηκαν και μάλιστα «χτυπούσαν» ακριβώς εκεί που πονάμε – στον περιορισμό της ελευθερίας μας. Ποιος θα το πίστευε; Κι όμως…

Δεν ήταν ο φόβος που μας έκανε να μαζευτούμε – δεν φοβηθήκαμε, γιατί σαν λαός δεν φοβόμαστε. Σίγουρα η ανησυχία για την υγεία μας πέρασε από το μυαλό του καθενός / της καθεμιάς μας, αλλά δεν ήταν αυτό που μας μάζεψε. Μαζευτήκαμε όταν μάθαμε για τους νεκρούς μας. Εδώ, τους δικούς μας νεκρούς. Ίσως και τους νεκρούς της Ευρωπαϊκής μας γειτονιάς.

Γονατίσαμε γιατί, ένας ξένος κατακτητής – αυτή τη φορά αόρατος με γυμνό μάτι – σκότωσε κάποιους από εμάς, γονατίσαμε γιατί «…τούτος εδώ ο λαός δεν γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του…». Και μόνο τότε σκύψαμε το κεφάλι, ανασυνταχτήκαμε και πειθαρχήσαμε στις οδηγίες εμπνευσμένων επιστημόνων και μιας χαρισματικής ηγεσίας που καταρχήν τους επέλεξε και λειτούργησε με γνώμονα το ανθρώπινο μέτρο.

Και τώρα ήρθε η ώρα να κάνουμε την επόμενη μας επανάσταση, πολύ διαφορετική αυτή τη φορά. Να επαναστατήσουμε ενάντια στη φύση μας, που μας θέλει φασαριόζους και φωνακλάδες και υπέρμετρα γιορτινούς το Πάσχα, και να κάτσουμε στα αυγά μας. Για την ακρίβεια, ο καθένας στο αυγό του. Ξανά, όχι γιατί φοβόμαστε, αλλά γιατί ξέρουμε ότι με αυτού του είδους την επανάσταση τώρα μπορούμε να νικήσουμε τον πόλεμο με τον μικρούλη αλλά εξαιρετικά ενοχλητικό και επικίνδυνο κατακτητή.

Με ένα αναμμένο κερί στο παράθυρο, στη βεράντα ή στον κήπο, αν αυτό που χρειάζεται είναι να κάνουμε είναι μια επ-Ανάσταση αλλιώς, μπορούμε να το κάνουμε – ήσυχα ή ψέλνοντας, η χτυπώντας καμπανάκια – όπως και σε ό,τι πιστεύει ο καθένας και η καθεμία  από εμάς, και κοιτώντας ψηλά στον ουρανό, εκεί όπου βρίσκονται όλες οι απαντήσεις. Από σεβασμό στον εαυτό μας, στους γύρω μας, σε αυτούς που υπερβαίνουν τον εαυτό τους κάθε μέρα για να είμαστε οι υπόλοιποι καλά, στους νεκρούς που άφησε πίσω του ο άθλιος, μικρούλης, αόρατος κατακτητής.

Αν ξέρουμε κάτι – και το έχουμε στα γονίδια μας – είναι να πιστεύουμε στο σχεδόν ακατόρθωτο, να υπερβαίνουμε τους εαυτούς μας, να κάνουμε επαναστάσεις και να κερδίζουμε πολέμους. Θα κερδίσουμε και αυτόν. Κάπως έτσι, θα τον κερδίσουμε.

Καλή Ανάσταση!