Στην πιο επικίνδυνη πόλη του κόσμου
Το να ζει κανείς σήμερα στο Χαλέπι τόλμη και θάρρος.
Η τελευταία έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για το Χαλέπι έχει τίτλο «Θάνατος Παντού». Αυτό τα λέει όλα!
Η έκθεση περιγράφει πως άμαχοι πολίτες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, βομβαρδίζονται τόσο συχνά από τις δυνάμεις του Προέδρου Assad που σίγουρα μπορεί κανείς να μιλά για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου.
Η πόλη, μια από τις αρχαιότερες του κόσμου, μετρούσε το 2.302 εκατομμύρια κατοίκους το 2005. Σήμερα, μόνο οι μισοί παραμένουν να βλέπουν τα σπίτια τους να γκρεμίζονται από τις βόμβες και τους δικούς τους να σκοτώνονται καθημερινά.
Αυτοί που έχουν μείνει είτε δεν έχουν μπορέσει να φύγει επειδή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα είτε έχουν επιλέξει να μείνουν επειδή αρνούνται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους με τη βία. «Ποτέ δεν θα εγκαταλείψω το σπίτι μου. Έχω ζήσει τη μισή μου ζωή σε αυτό το σπίτι. Ξέρω κάθε μικρή πετρούλα στους τοίχους του» λέει η Um Ameen τα παιδιά της οποίας την παρακαλούν καθημερινά να φύγουν για την Τουρκία.
Οι κάτοικοι δηλώνουν φοβισμένοι. Δεν μπορούν να περπατήσουν ελεύθερα όπου θέλουν και συνέχεια κοιτούν προς τα πάνω. Είναι συνέχεια σε επιφυλακή μήπως δουν κάποιο αεροπλάνο να πλησιάζει ώστε να μπορέσουν να φύγουν εγκαίρως αν χρειαστεί.
Στην πόλη δεν υπάρχουν νοσοκομεία, γιατροί και κλινικές κι οποιοσδήποτε πρόβλημα υγείας μπορεί να αποβεί μοιραίο. Μπορεί να καταλάβει κανείς λοιπόν πως ο χαρακτηρισμός «πιο επικίνδυνη πόλη του κόσμου» είναι το λιγότερο επιεικής.
