Η επιστροφή των μαρμάρων είναι κοντά! Τώρα που ανέλαβε δράση το βαρύ πυροβολικό…
Στην πορεία που χάραξε η Μελίνα Μερκούρη, η Μιμή Ντενίση ανοίγει το δρόμο για την επιστροφή των μαρμάρων.
Μην ανησυχείτε άλλο, Συνέλληνες! Μπορεί οι προσπάθειες της Μελίνας Μερκούρη για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα να απέβησαν άκαρπες, όμως τα κλεμμένα απ’ τον Έλγιν έχουν σχεδόν συσκευαστεί με bubble wrap και περιμένουν να σταλούν με το επόμενο box now, χάρη σε ένα νέο ντοκιμαντέρ.
O άνθρωπος που τελικά θα πείσει τους Άγγλους να αποχωριστούν τα μάρμαρα δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τη γυναίκα που έχει μπει στα παπούτσια όλων των σπουδαίων γυναικών της ιστορίας (απ’ την Άννα Καρένινα στη Θεοδώρα): τη Μιμή Ντενίση, η οποία έκανε χτες την πρεμιέρα του δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ της «Η γυναίκα πίσω από τον Έλγιν», μέσα από το οποίο φέρνει στο προσκήνιο τις επιστολές της Μαίρης Νίσμπετ, συζύγου του λόρδου Έλγιν.
Το φιλμ είναι μια συμπαραγωγή της ΕΡΤ, σε σενάριο και παρουσίαση της Μιμής Ντενίση και σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάκου («Ιαγουάρος», «Ώρες κοινής ησυχίας»). «Το docudrama είναι κάτι που δεν το συνηθίζουμε στην Ελλάδα, το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ. Γιατί είναι ένα είδος πάρα πολύ σύνθετο, πάρα πολύ δύσκολο» είπε η δημιουργός και όσοι σκέφτηκαν τις «Οικογενειακές Ιστορίες» ας σωπάσουν για πάντα! Όντως μιλάμε για ένα πολύ δύσκολο είδος στην απόδοσή του, τόσο στο να πετύχει την οπτική πιστότητα της εποχής όσο και στο να μην καταφύγει σε συναισθηματικές κορώνες για να διατηρήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
«Έχουμε πολύ μεγάλους υπερασπιστές της Ελλάδας που στη διάρκεια του docudrama είναι πολύ πιο “επιθετικοί” από ό,τι ο κ. Σταμπολίδης ή εγώ που κρατήσαμε μια ήρεμη στάση», σχολίασε η Μιμή Ντενίση για να καταλήξει «Απαιτούσε τόλμη να γίνει αυτό αλλά είμαι κόρη μιας τολμηρής μητέρας και τα τελευταία πολλά χρόνια είχα ένα μεγάλο στήριγμα. Μια γυναίκα πολύ τολμηρή που πάντα με στήριζε και που ήθελε να το τελειώσω για να παρουσιαστεί. Αυτή η γυναίκα πιστεύω ότι απόψε ίπταται κάπου εδώ μέσα και θα είναι πολύ χαρούμενη. Είναι η Ελένη Αρβελέρ και θέλω να της το αφιερώσω». Χωρίς να θέλουμε να αδικήσουμε την πρόσφατα εκλειπούσα ιστορικό ή τη δουλειά των συντελεστών του ντοκιμαντέρ, οι κουβέντες περί τόλμης μου θυμίζουν κάποια σχόλια για το στήσιμο του Akyla στη Eurovision που έλεγαν κάτι τύπου «μόνο αυτός!!!ΕΝΑ!!111ενα!! ΤΟΛΜΗΣΕνα ζητήσει πίσω τα μάρμαρα σε έναν τέτοιο διαγωνισμό».
Φυσικά αιτήματα με κάθε τρόπο, προφορικά ή εικαστικά, είναι πάντα σημαντικό να γίνονται αλλά ας αποφεύγονται μεγαλοστομίες όπως το ότι «η ταινία αυτή είναι μια πράξη αποκατάστασης της αδικίας, μια πράξη αποκαταστατικής Δικαιοσύνης (Restorative Justice)» που ακούστηκε απ’ τον γενικό διευθυντή του Μουσείου της Ακρόπολης, καθηγητή Νικόλαο Σταμπολίδη: η αδικία θα αποκατασταθεί όταν το ΥΠΠΟ δει στην πόρτα του ένα δέμα με σφραγίδα απ’ το Λονδίνο.
