Τα παραμύθια της Χαλιμάς | Στην φαντασία του Ερντογάν τα κοιτάσματα της Μαύρης Θάλασσας
-Απο τον Αλέξανδρο Δράκο
Το σημερινό σώου που έστησε ο Ερντογάν, είχε όλα τα κακόγουστα στοιχεία που χαρακτηρίζουν και τον ίδιο. Η ανακοίνωση του, για την ανακάλυψη κοιτάσματος φυσικού αερίου στην Μαύρη Θάλασσα, που θα εξασφάλιζε στην Τουρκία, ενεργειακή επάρκεια, περιείχε κι αυτή όλα τα αλλοπρόσαλλα στοιχεία, που έχει η απλοϊκή συλλογιστική του.
Το έχουμε πει κι άλλες φορές. Ο Ερντογάν θα ήταν καλός για να λειτουργεί ένα κατάστημα με μαϊμου αξεσουάρ στο παζάρι της Κωνσταντινούπολης. Ως ηγέτης της Τουρκίας θα οδηγήσει και τον ίδιο και την χώρα του στην καταστροφή.
Λίγο μετά την πανηγυρική ανακοίνωση του ήρθε και η αντίδραση των αγορών και η λίρα άρχισε να κατρακυλάει πάλι.
Δεν είναι φυσικά μόνο αυτό. Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα δεν πάνε καλά για τον Ερντογάν κι αυτό το καταλαβαίνει εύκολα όποιος μπορεί να αξιολογεί σωστά τις ειδήσεις.
Η φιέστα για τα πετρελαια της Μάυρης Θάλασσας ήταν μια ακόμη απελπισμένη προσπάθεια για να στρέψει αλλού την προσοχή της κοινής γνώμης, μετά την διαγραφόμενη αποτυχία, στις επιθεικές βλέψεις του στην Ανατολική Μεσόγεια, καθώς τα μηνύματα του τελευταίου καιρού, με συνεχείς αναφορές στο όνομα του σε δυτικά Μέσα ενημέρωσης, που τον χαρακτηρίζουν με τον χειρότερο τρόπο, είχαν αρχίσει να κάνουν αίσθηση και στην Τουρκία, παρά τις απαγορεύσεις που έχει βάλει στην ενημέρωση.
Για να καταλάβει καλύτερα κανείς το αδιέξοδο του Ερντογάν, που τον έκανε να στήσει την φιέστα που λέγαμε πάρα πάνω, θα έπρεπε να ξεκινήσει από την σημερινή ανακοίνωση του συμμάχου του στην Λιβύη και ηγέτη της δυτικής Λιβύης, του Σάρατζ, που εξήγγειλε κατάπαυση του πυρός και προκήρυξη εκλογών σύντομα. Αυτό σημαίνει για τον Ερντογάν πως η επένδυση στην Λιβύη και στον Σάρατζ, είναι μια χαμένη υπόθεση, όπως και το παράνομο μνημόνιο, με την τουρκολυβική ΑΟΖ. Και θα έπρεπε κανείς να ξέρει τι ρόλο έπαιξαν εδώ οι κινήσεις της Γαλλίας, της Γερμανίας , των ΗΠΑ, αλλά και της Ρωσιας, που δεν είχαν καμιά διάθεση να αφήσουν τα πετρέλαια της Λιβύης στον Ερντογάν. Το πως θα τα μοιραστούν μεταξύ τους είναι μια άλλη υπόθεση, αλλά αυτός ο πόλεμος μέσω αντιπροσώπων μάλλον έχει φτάσει στο τέλος του.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο ήταν το άρθρο αμερικάνικου περιοδικού, πολύ εξειδικευμένου σε πολιτικά θέματα, που έκανε λόγο για ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τα πετρέλαια σε κοιτάσματα νοτίως της Κρήτης κάτι που βάζει τέλος στις βλέψεις του Ερντογάν στην περιοχή. Και είναι ενδεικτική γι αυτό το ενδιαφέρον, η άφιξη του αμερικάνικου σούπερ ελικοπτεροφόρου στην Κρήτη.
Ένα άλλο επίσης σημαντικό στοιχείο ήταν η συνέντευξη του ηγέτη της ισραηλινής Μοσάντ στους βρετανικούς Τάιμς του Λονδίνοου, σήμφωνα με τον οποίον ο Νο 1 κίνδυνος για το Ισραήλ αυτή τη στιγμή είναι η Τουρκία του Ερντογάν και όχι το Ιράν. Και αυτό σημαίνει από μόνο του πολλά.
Η θέση της Γαλλίας υπερ των δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου στον υποθαλάσσιο πλούτο τους, είναι ένα άλλο από τα σημαντικά στοιχεία υατών των ημερών, όπως και η κοινή στρατιωτικήν άσκηση Ελλάδας -Γαλλιάς εντός της Navtex που είχε εκδώσει λίγο πριν η Τουρκία, για να κάνει έρευνες. Μια σπασμωδική αντίδραση του Ερντογάν στην ανακήρυξη μερικής ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή του γαλλικού ελικοπτεροφόρου σ` αυτήν την άσκηση.
Τι ρόλο είναι πιθανόν να παίξουν στο προσεχές μέλλον αυτά τα ελικοπτεροφόρα, που εξειδικεύονται σε επιχειρήσεις ειδικής φύσης και τι πληροφορίες έχουν οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας και των ΗΠΑ σχετικά μ αυτό το θέμα, είναι κάτι που θα έκανε σκεπτικό κάποιον. Εκτός κι ανα η άφιξη τους ήταν για να κάνει σαφές το ότι γνωρίζουν.
Η αποθήκη που εξεράγει στον Λϊβανο ισοπεδώνοντας ένα μέρος απ΄το λιμάνι της Βηρυττού, είναι ένα άλλο σημαντικό κομμάτι, σ`αυτό το περίπλοκο παζλ, που όλα δείχνουν πως πηγαίνει για μια κάποια λύση, γεγονός που ενιχύεται και από την πρόσφατη σύσφιξη των σχέσεων του Ισραήλ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπως και η άφιξη των F-16 των Εμιράτων στην βάση του Χαφτάρ στην ανατολική ΛΙβύη.
Ο Ερντογάν έχει απλώσει τα πόδια του τα τελευταία χρόνια πολύ πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμα του. Η μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί, ήταν ένα καίριο στρατηγικό λάθος, για τον άνθρωπο που ήθελε να γίνει ο Χίτλερ της Ανατολικής Μεσογείου, χωρίς να λάβει υπόψη του με τι μπλέκει.
Εκείνο που έχει καταφέρει με τις κινήσεις του, αλλά και την επιθετική ρητορική και πρακτική του, είναι να αναγορευτεί από μόνος του σε Νο1 εχθρό της Δύσης, τώρα που δεν υπάρχει πια ούτε Μπιν Λάντεν, ούτε Καντάφι, ούτε και Σαντάμ Χουσεΐν.
