Το κοινό γνώρισμα για τους περισσότερους διάσημους που πέθαναν φέτος ήταν η κατάθλιψη

Όταν είχε πεθάνει ο Μάικλ Τζάκσον πριν εφτά χρόνια, ο γιατρός που τον κούραρε είχε θεωρηθεί υπεύθυνος για τον θάνατο του και για την θεραπευτική αγωγή που του έδινε. Όταν έγιναν γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες έγινε γνωστό ότι εκείνο το μοιραίο βράδυ, είχε πάρει μια υπερβολική δόση από το παυσίπονο που έπαιρνε-ένα παυσίπονο για άλογα- που τον έριξε σε κώμα από το οποίο δεν ξύπνησε ποτέ. Βλέποντας το Μάικλ Τζάκσον στην διάρκεια της εκπληκτικής καριέρας του δεν θα μπορούσες εύκολα να υποθέσεις, πως θα μπορούσε να πάσχει από κάτι και κυρίως από κατάθλιψη.

Το ίδιο και όταν έγιναν γνωστά τα αίτια του θανάτου του Τζωρτζ Μάικλ πριν λίγες μέρες. Αιτία τα ναρκωτικά-η ηρωίνη συγκεκριμένα- το κάπνισμα και τα ποτά, που έκανε συνεχή κατάχρηση. Όπως εξήγησε ο σύντροφος του, ο Τζωρτζ Μάικλ δεν συνήλθε ποτέ τελείως από την πνευμονία που είχε περάσει πριν μερικά χρόνια και που είχε αχρηστεύσει εν μέρει τους πνεύμονες του. Όμως η αιτία που δημιούργησε τις αιτίες για την πνευμονία, ήταν και πάλι οι καταχρήσεις. Και η αιτία για τις καταχρήσεις ήταν και πάλι μια υποβόσκουσα κατάθλιψη που του έκανε παρέα από τα πρώτα χρόνια της επιτυχίας του.

Ο Νταίηβιντ Μπόουι που πέθανε στην αρχή του χρόνου και ο θάνατος του ήταν σαν να έδινε ένα κακό προμήνυμα για το τι θα ακολουθούσε μέσα στην χρονιά, δεν πέθανε από καταχρήσεις. Πέθανε από καρκίνο. Ο καρκίνος και το επικείμενο τέλος ήταν φυσικό να του δημιουργήσουν κάποια κατάθλιψη, αλλά ο Μπόουι δεν πέθανε από αυτό. Πέθανε από έναν φυσιολογικό ανθρώπινο καρκίνο. Στην διάρκεια της καριέρας του είχε όμως φτάσει πολλές φορές να φλερτάρει επικίνδυνα με τον θάνατο καθώς η κατάθλιψη και τα ναρκωτικά ήταν για χρόνια η μόνιμη συντροφιά του. Κατάφερε όμως και το ξεπέρασε.

 Ο Πρινς λίγους μήνες αργότερα πέθανε από ανακοπή που είχε σαν αιτία τις πολύχρονες καταχρήσεις. Αιτία και εδώ η μια κατάθλιψη που τον τριγυρνούσε για χρόνια, από την οποία έβρισκε καταφύγιο στα ναρκωτικά, στα παυσίπονα και σε άλλες ουσίες.

Ο Λήοναρτν Κόεν σχετικά πρόσφατα πέθανε στον ύπνο του μετά από μακρόχρονη ασθένεια. Η κατάθλιψη όμως ήταν μόνιμη παρέα για τον Λήοναρτν Κόεν  και αν κατά περιόδους δοκίμαζε και κάποια ναρκωτικά δεν ήταν αυτό που τον σκότωσε. Ήταν ο χρόνος που μετρούσε και για εκείνον όπως μετράει για όλους μας.

Η Κάρι Φίσερ που πέθανε προχθές έπασχε από διπολισμό. Ο διπολισμός δεν έχει πάντα συγκεκριμένη αιτία. Απλώς το ένα άκρο του είναι η κατάθλιψη.

Η Ντέμπι Ρέινολτς, η μητέρα της που πέθανε συμπτωματικά (!) μια μέρα μετά, έπασχε κατά καιρούς από κατάθλιψη.

Τι είναι αυτό που οδηγεί ανθρώπους που φτάνουν στο σημείο να έχουν πετύχει τα όνειρα τους, να έχουν φτάσει μέσα από τη δουλειά τους στα πλούτη και στην δόξα, να πέφτουν τόσο εύκολα στην κατάθλιψη. Είναι γενικά ένα κοινό ανθρώπινο όνειρο, ο πλούτος και η δόξα. Ακόμη και για τους πιο ισορροπημένους από εμάς, λίγος πλούτος πάρα πάνω και λίγη δόξα δεν πειράζουν.

Όπως έλεγαν και αρχαίοι μας πρόγονοι :` Τον πλούτον πολλοί εμίσησαν, την δόξαν ουδείς”.

Τι είναι λοιπόν αυτό που οδηγεί ανθρώπους πετυχημένους, αλλά και “δοξασμένους” μέσα από την δουλειά τους, να πέφτουν σε κατάθλιψη.

Είναι δυο οι αιτίες που συχνά λειτουργούν και αθροιστικά.

Η μία αιτία είναι το ότι οι άνθρωποι που έχουν αυτό που λέμε”ταλέντο”, έχουν ιδιόρρυθμο μυαλό και ιδιόρρυθμη ψυχοσύνθεση. Για να μπορείς να εκφράσεις αυτό που αποτελεί “πρωτοπορία”, τέχνη και λοιπά, απαιτείται να έχει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο “σύστημα”, ευαίσθητες “κεραίες”, που να μπορούν να “συλλαμβάνουν” και να εκφράζουν το κάθε φορά “ζητούμενο”. Αλλά η απαραίτητη “ευαισθησία” που χρειάζεται για αυτό είναι αυτό που λέει και το όνομα της. Ευαισθησία. Το οποίον σημαίνει ότι είσαι “ευαίσθητος” και από την αντίστροφη φορά. Κινδυνεύεις δηλαδή να πάθεις κατάθλιψη  περισσότερο από κάποιους άλλους λιγότερο ευαίσθητους. Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε πράγματι ότι οι μεγαλοφυΐες και οι ιδιοφυΐες, κινδυνεύουν όχι μόνο να πάθουν κατάθλιψη, αλλά ότι το “χάρισμα” τους είναι περίπου σύμφυτο με την κατάθλιψη.

Η δεύτερη αιτία έχει να κάνει με την “δόξα” που συντροφεύει μια πετυχημένη καλλιτεχνική ζωή. Οι καλλιτέχνες που φτάνουν πολύ ψηλά, κατά κάποιο τρόπο “θεοποιούνται” από τους θαυμαστές τους. Είναι τέτοιες οι εκδηλώσεις λατρείας προς το άτομο, που ξεφεύγει από τα καθημερινά ανθρώπινα μέτρα, που συχνά γίνεται δύσκολο, όχι το να χειριστείς τους θαυμαστές σου, αλλά το να χειριστείς τον εαυτό σου. Ας θυμηθούμε λίγο το παγκόσμιο σοκ που είχε προκαλέσει ο θάνατος του Μάικλ Τζάκσον ή ο θάνατος τους Μπόουι.

Αυτό είναι ένα φορτίο που για τους περισσότερους είναι δύσκολο να το αντέξουν. Για τους άλλους μπορεί να γινόμαστε “θεοί” όταν πραγματοποιούμε κάτι που φέρνει μεγάλη καλλιτεχνική δόξα, αλλά για τον ίδιο τον εαυτό μας παραμένουμε πάντα άνθρωποι με τα ελαττώματα μας και τις αδυναμίες μας. Αυτές οι δυο ιδιότητες στο ίδιο άτομο, το να θεωρείται “θεότητα”  και υποκείμενο λατρείας από την μια μεριά, γιατί αυτό προβάλλουν επάνω του οι θαυμαστές, με την τελείως πραγματική ανθρώπινη ιδιότητας μας από την άλλη, δημιουργεί ένα τεράστιο ψυχολογικό κενό.

Ένα κενό που καταβροχθίζει πολλούς. Όσο κι αν είναι επιθυμητή η δόξα, άλλο τόσο δύσκολο είναι και να την αντέξεις.

Όταν όλοι περιμένουν από σένα να είσαι “ξεχωριστός” είναι επειδή γι αυτούς είσαι. Αλλά για το εαυτό σου παραμένεις πάντα και μόνο εσύ, έστω κι αν κάποιες φορές “απογειώνεσαι” ακόμη και για τον εαυτό σου. Και μετά από κάθε απογείωση είναι απαραίτητη και η αντίστοιχη προσγείωση.

Και όπως φαίνεται αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.

Όλα έχουν το τίμημα τους.