5 must ταινίες του Πέδρο Αλμοδόβαρ που δεν έχεις δει
Μία λίστα υποτιμημένων τίτλων από τη πληθωρική φιλμογραφία του σπουδαίου Ισπανού σκηνοθέτη ο οποίος γίνεται 77 ετών.
Περιεχόμενα
Αναμορφωτής του ισπανικού σινεμά και ένας από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ γίνεται 77 ετών έχοντας καταφέρει να εξάπτει διαχρονικά τη σινεφίλ προσοχή, αλλά και να παραμένει δημιουργικά ανήσυχος. Μόλις πριν λίγους μήνες, στις αρχές του καλοκαιριού, κυκλοφόρησαν οι ενδοσκοπικές «Πικρές Γιορτές» με τις οποίες ο Ισπανός έφτασε τις είκοσι τέσσερις μεγάλου μήκους ταινίες. Αριθμός απλησίαστος για την πλειοψηφία των σκηνοθετών εκεί έξω, αυτονόητος όμως για έναν καλλιτέχνη όπως ο Αλμοδόβαρ που κάνει σινεμά εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια.
Σε αυτό το διάστημα έχει αναπτύξει μια πληθωρική φιλμογραφία γεμάτη αριστουργήματα, ακόμα περισσότερα πάθη και υπαρξιακά μπερδέματα, δεκάδες βραβεία και ηθοποιούς που έγιναν σταρ από την Πενέλοπε Κρουζ και τον Χαβιέ Μπαρδέμ, μέχρι τον Αντόνιο Μπαντέρας. Αυτά, βέβαια, είναι λίγο – πολύ γνωστά. Στη λίστα που ακολουθεί θα στρέψουμε την προσοχή σε έξοχα φιλμ του Αλμοδόβαρ τα οποία κάπως ξεχνιούνται λιγάκι όταν συζητιούνται οι καλύτερες δουλειές του σκηνοθέτη. Κάπως αναπόφευκτο όταν σε κάθε διαφορετική φάση του Μαδριλένου προκύπτουν ταινίες – σταθμοί, μέχρι και πολύ πρόσφατα («Πόνος και Δόξα», «Παράλληλες Μητέρες»), ωστόσο, μην προσπεράσετε όσες ακολουθούν. Σημειώστε πως όλες είναι διαθέσιμες στο Cinobo και τη συλλογή «Viva Pedro!».
«Αμαρτωλές Καλόγριες» (1983)
Πολύ πριν εμφανιστεί μία τίγρης στην τουαλέτα του Ζακ Γαλιφιανάκη («The Hangover»), το άγριο αιλουροειδές απεικονίστηκε σε ένα μοναστήρι για χάρη του Αλμοδόβαρ. Σε μία από τις πρώτες του δοκιμές της μελοδραματικής φόρμας, ο Ισπανό αφηγείται τις περιπέτειες μιας τραγουδίστριας η οποία, αφού χάνει τον εραστή της εξαιτίας υπερβολικής δόσης ναρκωτικών, αποφασίζει να βρει καταφύγιο σε μοναστήρι. Μόνο που εκεί οι ιερωμένες δεν ασχολούνται μόνο με τα θεία, ευκαιρία που επιτρέπει στον Αλμοδόβαρ να κάνει αυθάδες πλην καλόκαρδο χιούμορ και να εμπνευστεί καταστάσεις που θα απολάμβανε βαθιά ο Λουίς Μπουνιουέλ.
«Μια Ζωή Ταλαιπωρία» (1984)
Η Κάρμεν Μάουρα ήταν σταθερή πηγή έμπνευσης του Αλμοδόβαρ και μαζί εμβάθυναν στις περίπλοκες ψυχοσυνθέσεις ουκ ολίγων γυναικών που ενσάρκωσε η ηθοποιός. Εδώ υποδύεται μια κοινωνικά, ταξικά και ερωτικά καταπιεσμένη νοικοκυρά που βλέπει τη ζωή της να έχει ξεχαρβαλωθεί τελείως, ώσπου φτάνει στα όριά της. Με όρους κωμωδίας και διάθεσης ανατρεπτικής, απότοκο του περίφημου καλλιτεχνικού κινήματος της Movida, η ταινία αφουγκράζεται βιτριολικά τον αστικό συντηρητισμό και τα άλματα που χρειάζεται να κάνει ένα ολόκληρο έθνος για να ξεφορτωθεί το δικτατορικό παρελθόν του.
«Ο Νόμος του Πόθου» (1987)
Με αυτό το φιλμ ο Αλμοδόβαρ έπαψε να είναι «μυστικό» του ευρωπαϊκού arthouse σινεμά, καθώς έγινε ο πρώτος νικητής του queer βραβείου Teddy στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Και πώς αλλιώς, όταν όσα απεικονίζονται έρχονται απελευθερωτικά και ριζοσπαστικά να φέρουν στην επιφάνεια ορμές, επιθυμίες, βλέμματα και παρορμήσεις που ο καθωσπρέπει κινηματογράφος επέλεγε να αγνοεί έως τότε, σε μεγάλο βαθμό έστω. Όλα αυτά, μέσα από την ιστορία ενός σκηνοθέτη ερωτικών ταινιών που αποκτά έναν εραστή και φανατικό θαυμαστή, ο οποίος αποκτά ένα αρκετά σοβαρό κόλλημα μαζί του. Στο ρόλο ο Μπαντέρας ο οποίος, επίσης, έπαψε τότε να είναι ένας άγνωστος…
«Το Μυστικό μου Λουλούδι» (1995)
Πιθανότατα οι πιο παρεξηγημένες ταινίες του Αλμοδόβαρ να είναι και η πιο χαμηλότονες. Όπως εν προκειμένω, όπου μια συγγραφέας ερωτικών ιστοριών βιώνει μια βαθιά υπαρξιακή κρίση μόλις συνειδητοποιεί πως η καθημερινότητά της έχει τις αποχρώσεις της μοναξιάς και της αποξένωσης. Καλείται τότε να εφεύρει από την αρχή τον εαυτό της, αναζητώντας μέσα της μια νέα αφετηρία. Δουλειά πιο νηφάλια από τις αμέσως προηγούμενές του («Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης», «Δέσε με!», «Ψηλά Τακούνια»), αλλά απαραίτητη για να εκτιμηθεί το αλμοδοβαρικό έργο και πολύτιμη χάρη στην πρωταγωνίστρια Μαρίσα Παρέδες.
«Ραγισμένες Αγκαλιές» (2009)
Ένα από τα μεγαλύτερα σινεφιλικά αμαρτήματα είναι η μη αναγνώριση του τεράστιου υποκριτικού ταλέντου της Πενέλοπε Κρουζ. Ειδικά στις δουλειές της με τον Αλμοδόβαρ, η ηθοποιός είναι πάντα καθηλωτική και πρωτίστως θαρραλέα, αφού οι ρόλοι που έχει αναλάβει δεν είναι ποτέ εύκολοι και προφανώς, καθόλου συνηθισμένοι. Αμέσως μετά το θρίαμβο του «Γύρνα Πίσω», οι δυο τους επανενώνονται σε ένα νοητό ταξίδι στο χρόνο, όπου ένας σκηνοθέτης που έχει χάσει την όρασή του ανασύρει από το παρελθόν γεγονότα, πρόσωπα και συμβάντα που καθόρισαν την πορεία της ζωής του. Ένα από τα κομψοτεχνήματα του Ισπανού που, φυσικά, δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς την παρουσία της Κρουζ.
Βρείτε περισσότερες κινηματογραφικές λίστες εδώ.
