Το Σκοπιανό δεν έχει εύκολη λύση αλλά ο Τσίπρας θα διαλέξει την χειρότερη
Αυτό που φοβάται ο Τσίπρας είναι μην χρειαστεί να πάει κόντρα στους Αμερικανούς ασκώντας βέτο για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Από όποια μεριά και να το δει κανείς το Σκοπιανό δεν έχει εύκολη λύση. Και δεν υπάρχει λόγος να προσπαθεί να συγκρίνει κανείς τι έγινε το `92, ή το 2008. Ήταν άλλες οι συνθήκες. Και ήταν άλλες οι γεωπολιτικές ισορροπίες. Από το`92 που η Σοβιετική Ένωση είχε καταρρεύσει ήδη και το Σοβιετικό μπλοκ είχε διαλυθεί,ενώ η πρώην Γιουγκοσλαβία ήταν στην μέση ενός αιματηρού εμφύλιου, μέχρι σήμερα πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Η Ρωσία έχει ξαναγίνει ένας μεγάλος παίκτης, που διεκδικεί μερίδιο από τις ΗΠΑ στον σημερινό κόσμο.
Μια από τις εστίες της αναταραχής σήμερα, είναι τα Βαλκάνια. Η Ρωσία προσπαθεί να ενισχύσει την επιρροή της, ενώ οι Αμερικανοί, θέλουν από την μεριά τους να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα τους. Τα Σκόπια είναι μια περιοχή κλειδί, καθώς από το έδαφος τους είναι πιθανόν να περάσουν ενεργειακοί αγωγοί, ενώ στα βόρεια σύνορα της χώρας έχουν ιδρύσει μια μεγάλη βάση, από όπου ελέγχουν την περιοχή.
Αυτός ήταν και ο λόγος που υπερεθνικιστής και μπλεγμένος σε αμέτρητα σκάνδαλα Γκρούεφσκι έχασε την εξουσία καθώς με την πολιτική του οδηγούσε την χώρα στον διαμελισμό. Και αυτό, το να χάσει την εξουσία,το “φρόντισαν” με τον δικό τους τρόπο οι Αμερικανοί. Αυτό που είναι επείγον για τους Αμερικανούς είναι το να ενταχθούν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ, ώστε να αποφύγουν έναν πιθανό διαμελισμό της ανάμεσα στην Αλβανία και την Βουλγαρία κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε ανάφλεξη όλη την περιοχή.
Όπως είναι φυσικό, κάτι τέτοιο μας απασχολεί και εμάς καθώς μια εμπόλεμη κατάσταση στα σύνορα μας, είναι εύκολο να μας εμπλέξει και την Ελλάδα, έστω και κατά λάθος.
Γι αυτό το λόγο οι Αμερικανοί έφτιαξαν μιαν βιαστική λύση, που περιλαμβάνει ένα σύνθετο όνομα και μόνο ένα είδος συμφωνίας για τα “αλυτρωτικά” που περιέχει το Σύνταγμα τους και την οικειοποίηση της ελληνικής ιστορίας, με την οποίαν αντικειμενικά δεν έχουν καμία σχέση.
Η Ελλάδα δεν έχει αντικειμενικά να φοβάται τον αλυτρωτισμό των ίδιων των Σκοπιανών, αλλά καθώς κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, αν παραχωρήσεις το όνομα που συμπαρασύρει και μέρος της ιστορίας σου, έχεις οικειοθελώς ανοίξει μια πόρτα, που δεν ξέρεις τι προβλήματα μπορεί να προκαλέσει στο μέλλον. Τα Σκόπια είναι τώρα στην επιρροή των Αμερικανών, αλλά κανείς δεν ξέρει, ποια πιθανόν να είναι η κατάσταση σε πέντε , δέκα , είκοσι ή πενήντα χρόνια. Και πολλές φορές, αρκεί μια μικρή προβοκάτσια, για να πάρει φωτιά η περιοχή.
Το πρόβλημα σ` αυτό το δύσκολο παζλ, δεν έχει τέλεια λύση. Και η μία λύση και η άλλη και το ναι και το όχι, μπορούν να οδηγήσουν σε προβλήματα.
Για την ώρα το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο Τσίπρας. Εκεί που παλιότερα, έχοντας τις αληθινές ή όχι αυταπάτες του,παρίστανε τον ανένδοτο, για να καταλήξει σε συνεχείς ήττες, μετά το τέλος της δεύτερης αξιολόγησης την Άνοιξη του `17, μεταλλάχτηκε στο εντελώς αντίθετο του. Και έγινε το παιδί για όλα τα θελήματα. Η εξουσία έχει κι αυτήν τα θέλγητρα της και είναι φανερό πως ο Τσίπρας λατρεύει πια τα μεγαλεία που εξασφαλίζει η θέση του. Τις δεξιώσεις με το ζεύγος Μακρόν, τα ταξίδια με το πρωθυπουργικό τζετ, την συνάντηση με τον Τραμπ και όλα τα άλλα που περιλαμβάνει η ιδιότητα του Πρωθυπουργού.
Από την ακατανόητη συμπεριφορά του, είναι προφανές, ότι έχει δεσμευτεί στους Αμερικανούς ότι θα περάσει όποια λύση επιλέξουν. Αν κάτι φοβάται αυτή την στιγμή ο Τσίπρας είναι το να αναγκαστεί να θέσει βέτο στους Αμερικανούς, τον Ιούλιο, για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, γιατί σ` αυτήν την περίπτωση, ξέρει πολύ καλά πως η καριέρα του, θα τελειώσει εκεί. Όπως τέλειωσε και η καριέρα του Κώστα Καραμανλή.
Αυτό εξηγεί και την μικρονοϊκή συμπεριφορά του, να πάρει τόσο εχθρική θέση απέναντι στα συλλαλητήρια. Θα μπορούσε κάλλιστα να το θεωρήσει ως μια φυσική αντίδραση όσων έχουν αντίθετη γνώμη και να το χρησιμοποιήσει μάλιστα ως διαπραγματευτικό επιχείρημα.
Αλλά δεν έχει αυτό στο μυαλό του. Ο Τσίπρας φοβάται. Φοβάται τους Αμερικανούς και την δέσμευση που έχει αναλάβει απέναντι τους. Και αυτό είναι το μόνο που θα έχει στο μυαλό του μέχρι τον Ιούλιο. Γι αυτό και προσπαθεί από την μια μεριά να υποβαθμίσει την δυναμική του συλλαλητηρίου ή να ρίξει την ευθύνη στη αντιπολίτευση, ενώ η ευθύνη ανήκει στην Κυβέρνηση.
Ο φόβος δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος. Ούτε και η απερισκεψία. Το πιο πιθανό είναι να επιλέξει την χειρότερη λύση.
