Τρια χρόνια και μια τρύπα στο νερό…

Η φετινή έκδοση ελληνικού ομολόγου μετά από τρία και κάτι χρόνια χαιρετίστηκε από τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης. ΟΙ αγορές έπαιξαν τα νταούλια τους όπως κάνουν συνήθως και ο Τσίπρας έκανε μια φιγούρα και εισέπραξε 3 δις με επιτόκιο 4, 65%, λογικό μεν, αλλά ακριβό για την εποχή. Κι έτσι αφού κάναμε μια ωραία κωλοτούμπα βρεθήκαμε στο μέρος που βρισκόμασταν τρία χρόνια πριν.

Τόσο πήρε. Τρία χρόνια και περίπου 100 δις ευρώ για να μάθει ο Τσίπρας ότι η εικόνα που είχε στο μυαλό του, ήταν αντεστραμένη. Όταν νόμιζε ότι εκείνος θα παίζει το νταούλι και θα χορεύουν οι αγορές.

Η έκδοση του ελληνικού ομολόγου συνέπεσε περίπου χρονικά με την περιβόητη συνέντευξη που έδωσε ο Τσίπρας στον Guardian όπου εκτός από το ότι παραδέχτηκε πως έκανε “λάθη , μεγάλα λάθη”, όπως το έθεσε ο ίδιος, επίσης παραδέχτηκε και κάτι άλλο. Όταν είπε πως μπορούν να μας κατηγορήσουν ότι λέγαμε ψέμματα, αλλά όχι και ότι βάλαμε το δάχτυλο στο μέλι”, έκανε μια πρόοδο από την προηγούμενη αυτοκιριτική του που είχε “αυταπάτες”. Τώρα οι αυταπάτες έγιναν ψέμματα.

Σε οποιοδήποτε κράτος της Δύσης αν ένας πολιτικός ομολογούσε πως είπε ψέμματα, θα σήμαινε αυτομάτως και την παραίτηση του.

Στην Ελλάδα μια τέτοια δήλωση, απλώς προκαλέι κάποια κριτική από την αντιπολίτευση και τίποτα πάρα πάνω. Η Ελλάδα λειτουργεί με άλλλους κώδικες. Μπορεί κάποια εποχή στο μέλλον κάποιοι να αναρωτιούνται πως ένας άνθρωπος που είπε τόσα ψέμματα και τόσο τερατώδη αλλά και με τέτοιο θράσος κατάφερε όχι μόνο να την βγάλει καθαρή, αλλά να γίνει και Πρωθυπουργός, όταν το μοναδικό εφόδιο που έχει, είναι η σχετικά καλή του εμφάνιση.

Δεν είναι όμως να παραξενεύεται κανείς στην εποχή μας. Ο Τσίπρας αντιπροσωπεύει για πολλούς την μοναδική ιδεολογία της εποχής της Μεταπολίτευσης. Την ιδεολογία της αρπαχτής. Αυτό είναι και το όνειρο του Νεοέλληνα της εποχής. Η αρπαχτή.

Ο Τσίπρας μπορεί να διακηρύσσει ή ακόμη και να νομίζει πως είναι αριστερός, αλλά είναι ο χαρακτηριστικός άνθρωπος χωρίς ιδεολογία, που είναι και το χαρακτηριστικό της αριστεράς στην δική μας εποχή. Κάποτε η αριστερά είχε κάποια ιδεολογία. Σωστή ή λάθος δεν έχει σημασία, αλλά την είχε. Ήταν η ιδεολογία που έκανε πολλούς να προτιμούν την φυλακή από μια δήλωση μετανοίας. Στην σημερινή εποχή η ιδεολογία της αριστεράς είναι πολύ συμβατή με την κυριαρχη ιδεολογία της σύγχρονης εποχής. Την ιδεολογία της αρπαχτής. Εξ άλλου ο Τσίπρας το έδειξε αυτό από την αρχή όταν για να σταθεί στην εξουσία συνεργάστηκε με το ακροδεξιό κόμμα του Πάνου Καμμένου. Ένα ριζοσπαστικά αριστερό κόμμα με ένα ακροδεξιό κόμμα. Είναι μερικά πράγματα που είναι τόσο τερατώδη που βγάζουν μάτι. Είδατε κανέναν αριστερό να παραιτείται τότε; Είδατε καμιά διαδήλωση γι αυτήν την παρά φύση συνεργασία; 

Όχι. Γιατί; Γιατί όπως είπαμε η μόνη ιδεολογία που έχει ο Τσίπρας, το κόμμα του, αλλά και όσοι το ψήφισαν, είναι η ιδεολογία της αρπαχτής. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η “αρπαχτή” είχε σαν θέμα της την κατάκτηση της Εξουσίας. Το αν έχει και άλλο οικονομικό αντικέιμενο αυτή η “αρπαχτή` δεν το ξέρουμε, αλλά και δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Το φαινόμενο του Τσίπρα, το ότι κατάφερε να γίνει Πρωθυπουργός, είναι γιατί η περίπτωση του είναι συμβατή με την νοοτροπία πολλών από εμάς. Είναι η σημερινή χωρίς έρμα κοινωνική επίγνωση. Σαςν λαός απλώς δεν ξέρουμε. Δεν κατανοούκμε τον σημερινό κόσμο του πολιτισμού της Δύσης και σε ένα μεγάλο μέρος το εχθρευόμαστε.

Κι αυτό όμως έχει την εξήγησή του. Για πολλούς και διάφορους λόγους, για λόγους ιστορικούς κυρίως, η σημερινή ελληνική κοινωνία,  είναι τριχασμένη ανάμεσα σε τρεις βασικές επιρροές. Αυτό που ήταν κάποτε ο ελληνικός πολιτισμός στην ουσία χάθηκε μέσα στους αιώνες όταν καταργήθηκε η νεοπλατωνική σχολή της Αθήνας, κάπου στον 5ο μ.Χ αιώνα. Από τότε και μετά η ελληνική επικράτεια δέχτηκε μεγάλες επηροές, οι οπόιες στην σημερινή εποχή έχουν καταλήξει σε τρία ευδιάκριτα ρεύματα . Έτσι το 1/3 του ελληνικού πληθυσμού είναι στραμμένο προς το πολιτισμό της Δύσης. Ένα άλλο 1/3 είναι επηρεασμένο από τον πολιτισμό των βαλκανίων και ένα άλλο 1/3 είναι επηρεασμένο από τον πολιτισμό γης Ανατολής. Γι αυτό και συχνά οι κυρίαρχες πολιτικές θέσεις μοιάζουν με αυτές των βαλκανικών χωρών ή των χωρών του Ισλάμ.

Μην μπορώντας να αποκωδικοποιήσει τον  κόσμο που προέκυψε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα έχασε ένα σωρό ιστορικές ευκαιρίες. Όπως είναι φυσικό αυτό έχει τεράστιο κόστος. Αν θέλεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, δεν θα την πληρώσει ο τοίχος, αλλά το κεφάλι σου.

Ο Τσίπρας ήταν ένας ταλαντούχος πωλητής της δικής του “αρπαχτής”, οπότε καλά έκανε και την πούλησε αφού υπήρχαν πρόθυμοι αγοραστές.

Οι κοινωνίες μαθαίνουν πολύ αργά από τα λάθη τους. Και το πληρώνουν συνήθως ακριβά.

Το κόστος του να μάθει ο Τσίπρας να χορεύει όταν παίζουν νταούλι οι αγορές ήταν τρία χρόνια και περίπου 100 δις ευρώ. 

Πάλι καλά. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι χειρότερα αν έλεγε αλήθειες και όχι ψέμματα.