O Τζογαδόρος

Τον Γιάνη Βαρουφάκη είχα αρχίσει να τον παρακολουθώ, στην τηλεόραση από την εποχή που η Ελλάδα, είχε μπει στο πρώτο Μνημόνιο επί Γιώργου Παπανδρέου. Το αντισυμβατικό εμφανισιακά στυλ του, έκανε εντύπωση και όποτε τον πετύχαινα παρακολουθούσα τις συνεντεύξεις που έδινε. Είχα πάντα ένα πρόβλημα, γιατί ποτέ το θέμα δεν είχε κάποια κατάληξη. Το τελικό συμπέρασμα που είχα βγάλει τότε, ήταν πως καθώς μπέρδευε την πολιτική με την οικονομία, ήταν μάλλον άσχετος. Παιδικές απόψεις κατάλληλες για άλλες ηλικίες. Σ’αυτό το συμπέρασμα επίσης κατέληγα και από την σχετική καθυστέρηση που είχε η εκφορά του λόγου, σε σχέση με την κίνηση του στόματος. Συμπαθής πάντως. Συμπαθής, αλλά άσχετος.

Το ότι εξελέγη βουλευτής με μεγάλο αριθμό ψήφων δεν μου έκανε  εντύπωση. Είχε όλα τα προσόντα για να εντυπωσιάσει το σώμα των ψηφοφόρων. Ούτε το ότι έγινε Υπουργός Οικονομικών έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Έτσι κι αλλιώς το ποιοι έγιναν Υπουργοί σ’ αυτήν την Κυβέρνηση, αλλά και σε άλλες προηγούμενες, ήταν πάντα άξιο απορίας.

Η είσοδος του Βαρουφάκη στην πολιτική σκηνή και στην πιο σημαντική θέση, στο Υπουργείο Οικονομικών, ήταν κι αυτή εντυπωσιακή. Ιδίως η επίσκεψή του στον Βρετανό Υπουργό Οικονομικών Τζον Όσμπορν στον Λονδίνο, έβγαζε μάτια. Φορώντας ένα μαύρο παντελόνι, ένα πουκάμισο σε έντονο μπλε και έξω από το παντελόνι και ένα εντυπωσιακό μοντέρνο μπουφάν, έκανε μια σούπερ εντυπωσιακή είσοδο όχι μόνο στην ελληνική, αλλά και στην διεθνή πολιτική σκηνή. Είναι βέβαια πολύ άκομψο να πηγαίνεις σαν μπαρόβιος , σε μια επίσημη συνάντηση, όταν εκπροσωπείς την χώρα σου, αλλά αυτό δεν πείραξε κανέναν εδώ. Η δημοτικότητά του εκτοξεύτηκε. Οι εντυπωσιακές εμφανίσεις συνεχίστηκαν. Και οι καταιγιστικές συνεντεύξεις. Η δημοτικότητα παρέμενε. Ήταν πάλι εμφανές ότι δεν γινόταν καμιά διαπραγμάτευση. Εξ άλλου αυτό ήταν και το πλάνο του. Ο μεγάλος τζόγος. Μόνο που εδώ αυτό που παιζόταν ήταν οι τύχες της Ελλάδας. Ήταν πεποίθηση του Βαρουφάκη, πως στο τέλος και η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, στο τέλος θα υποχωρούσαν, υπολογίζοντας το κόστος που θα προκαλούσε ένα grexit και στην ευρωπαϊκή, αλλά και στην διεθνή οικονομία. Το είχε εξ άλλου δηλώσει όταν κάποια στιγμή ρωτήθηκε για το τι θα γινόταν αν δεν κατέληγαν σε κάποια συμφωνία οι διαπραγματεύσεις. «Θα γίνει Αρμαγεδδών» είχε δηλώσει με την γνωστή πια έπαρση. Προφανώς  δεν είχε την ικανότητα να αντιληφθεί, ότι αυτοί που θα μπορούσαν να πληγούν από μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, είχαν λάβει τα μέτρα τους, αφού μάλιστα το έδειχνε τόσο ξεκάθαρα, ότι αυτό ήταν το «μυστικό» του όπλο. Είναι σαν ένας παίκτης του πόκερ να έχει ανοιχτά όλα τα χαρτιά του και να νομίζει ότι θα κερδίσει στο τέλος. Αφελές. Πολύ χειρότερα.

Ο Βαρουφάκης έδειχνε να το χαίρεται όλο αυτό και την τεράστια δημοτικότητά του. Εξ άλλου δεν έδειχνε να νοιάζεται και για τίποτα άλλο.  Η κύρια ασχολία του εδώ και πεντέμισι μήνες, ήταν τα ταξίδια και οι συνεντεύξεις. Οι συνεντεύξεις όμως όσο περνούσε ο καιρός, τόσο πιο αλλοπρόσαλλες γίνονταν. Άλλα το πρωί, άλλα το μεσημέρι και άλλα το βράδυ.

Δεν ξέρω ποιανού ιδέα ήταν προκήρυξη του δημοψηφίσματος. Του Βαρουφάκη ή του Τσίπρα; Ποιος ξέρει. Ο ίδιος το θεωρούσε ως «υπερόπλο» που θα γονάτιζε τους δανειστές.

Το μεσημέρι της μέρας που επιβλήθηκε Capital Controlείχε δηλώσει πως αυτό δεν επρόκειτο να συμβεί. Αλλά συνέβη. Το βράδυ της Τρίτης 30 Ιουνίου 2015, καθώς η Ελλάδα δεν πλήρωσε την δόση που χρωστούσε στο ΔΝΤ και επίσης δεν έφτασε σε κάποια συμφωνία με τους δανειστές, χρεοκόπησε και συγχρόνως βρέθηκε εκτός δανειακού προγράμματος που θα την κάλυπτε.

 Υπουργός Οικονομικών ήταν ο Γιάνης Βαρουφάκης. Το τι θα κάνει στο μέλλον είναι άγνωστο. Η χρεοκοπία μιας χώρας όμως δεν είναι μια απλή υπόθεση. Επισύρει ευθύνες και πολιτικές, αλλά και ποινικές. Δύσκολα θα αποφύγει το Ειδικό Δικαστήριο.