Ζω ένα dra(ch)ma

Άνθρωπος που ξεχνά το παρελθόν του δεν έχει μέλλον. Χιλιοειπωμένο και χιλιοαποδεδειγμένο. Οι αναμνήσεις μας κάνουν πιο πλούσιους, πιο ώριμους, πιο δυνατούς.

Όλοι θυμόμαστε έναν μεγάλο έρωτα προ, π.χ., εικοσαετίας. Νοσταλγούμε κάποιες ωραίες στιγμές, αναπολούμε κάποια γεγονότα αλλά, προς Θεού, δεν την/τον θέλουμε πάλι πίσω. (Έτσι που έγινε καλύτερα να μείνει μια ανάμνηση παλιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι. Άσε που τώρα πια έχουμε γνωρίσει και τα καλύτερα…)

Αυτό ισχύει και για τη δραχμή. Για όσους διαβάζουμε τώρα η δραχμή ήταν το νόμισμα με το οποίο γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Είναι νόμισμα ιστορικό και συνυφασμένο με την διαδρομή της χώρας στους αιώνες. Δραχμή υπήρχε όταν η αρχαία Ελλάδα μεσουρανούσε, δραχμή υπήρχε και όταν το ελληνικό κράτος ήταν νεοσύστατο μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς.

Αναγνωρίζουμε και τιμούμε το παρελθόν αλλά δεν σημαίνει ότι επειδή οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν σεβαστοί από όλους θα αρχίσουμε να κυκλοφορούμε με χιτώνες. Όλη αυτή η αναφορά προς το παλιό, αγαπημένο νόμισμα γίνεται γιατί νομίζω ότι σιγά – σιγά γίνεται και εμφανής η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να το επαναφέρει.

«Μα το έχει διαψεύσει εκατό φορές» θα πείτε. Πράγματι. Πρώτον, ποιος πολιτικός δεν λέει ψέματα; Δεύτερον, ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του είχαν επανειλημμένα τονίσει ότι «δεν πρόκειται να κλείσουν οι τράπεζες», «δεν πρόκειται να πάμε σε δημοψήφισμα» και άλλες αρλούμπες. Οπότε για ποιο λόγο να μην ψεύδεται και τώρα;

Δεν γνωρίζω αν η πρόθεσή του αυτή έχει να κάνει με την θεωρία ότι στη δραχμή θα είμαστε καλύτερα και δεν θα χρωστάμε. Αυτό είναι σωστό. Αλλά ας ρωτήσει κάποιος την Αργεντινή και άλλες χώρες που διέγραψαν μονομερώς τα χρέη τους τι ωραία που περνάνε. Επίσης ένα αυτόνομο τοπικό νόμισμα είναι ισχυρό όταν υπάρχει και ισχυρή τοπική οικονομία (εδώ γελάνε). Θα μπορούσε η Ελλάδα να ήταν καλυμμένη με την δραχμή αν είχε βαριά βιομηχανία ή μεγάλη και επαρκή αγροτική (και όχι μόνο) παραγωγή.

Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ο σιτοβολώνας της Ευρώπης αλλά αυτό προϋποθέτει σκληρή δουλειά και δεν θα είχαμε αρκετό χρόνο για καφέ. Πρέπει να το παραδεχτούμε ότι έχουμε λίγο το ραχάτι μέσα μας. Εγώ το ομολογώ: αν είχα εξασφαλισμένα εισοδήματα που να καλύπτουν τις βιοτικές ανάγκες μου ούτε που θα σκεφτόμουν να δουλέψω. Τη στιγμή αυτή δεν παράγουμε τίποτα και εισάγουμε τα πάντα. Όταν εισάγεις (αν έχεις δραχμούλα) θα πληρώνεις συνάλλαγμα. Και θα το πληρώνεις πολύ περισσότερο από ότι νομίζεις γιατί αν η Ελλάδα γυρίσει στη δραχμή η ισοτιμία δεν πρόκειται να είναι 1 ευρώ = 340 δραχμές. Σύμφωνα με τις μετριοπαθείς ενδείξεις η ισοτιμία θα είναι 1 προς 700. Και σύμφωνα με τις απαισιόδοξες 1 προς 2000. Αυτό σημαίνει επί του πρακτέου ότι πουλάς (πολύ) φθηνά και αγοράζεις (πάρα πολύ) ακριβά.

Μπορεί η πρόθεση του πρωθυπουργού να επιστρέψουμε στη δραχμή να έχει να κάνει με μια εκδίκηση απέναντι στους δανειστές. Πράγματι, ένα μάθημα τους χρειάζεται. Αλλά γιατί στην πλάτη του λαού Αλέξη μου; Η αλήθεια είναι ότι σε περίπτωση αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα πληγούν και άλλες χώρες. Αλλά καμία όσο εμείς. Αυτές τις μαγκιές έπρεπε να τις κάναμε το 2011 και το 2012 όταν οι εταίροι μας έτρεμαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Τώρα είναι προετοιμασμένοι για αυτό.

Ίσως, τέλος, η πρόθεση του κ. Τσίπρα να μας γυρίσει στη δραχμή να έχει να κάνει με τον επηρεασμό που δέχεται από φίλους και γνωστούς. Στελέχη του κόμματος του άλλωστε έχουν κατά καιρούς εκδηλωθεί ανοικτά υπέρ υπέρ της δραχμής. Μέλη της κυβέρνησης και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό οπότε καλύτερα για αυτούς η δραχμή. Και φυσικά υπάρχουν και οι μεγάλοι χορηγοί του κυβερνώντος κόμματος (αλλά και των άλλων πολιτικών δυνάμεων). Άνθρωποι με πάρα πολλά λεφτά που αν γυρίσουμε στη δραχμή θα μπορέσουν να αγοράσουν ό, τι θέλουν για εξευτελιστικό αντίτιμο και να γίνουν ακόμη πιο πλούσιοι και πιο δυνατοί.

Ε, αν είναι να επανέλθει η δραχμούλα για να αποκτήσει η μαντάμ καινούρια βίλα και ελικοδρόμιο, ας το πιούμε και αυτό το ποτήρι.