Wedding alert: Τα 30 και το σύνδρομο γάμου

Το καλοκαίρι μπήκε για τα καλά στη ζωή μας (μην κοιτάς τώρα τις παροδικές βροχοπτώσεις)! Το ίδιο και τα προσκλητήρια, που φτάνουν σωρηδόν για τους επερχόμενους, καλοκαιρινούς γάμους.  Μπορεί εσύ να διοργάνωνες τις έξαλλες, καλοκαιρινές σου διακοπές, όμως δεκάδες φίλοι και συγγενείς, που ορκίστηκαν αιώνια πίστη στην εργένικη Μύκονο, το παίρνουν πίσω και σε στέλνουν να ραφτείς για να τους τιμήσεις στον πολύβουο γάμο τους. 

Το σύνδρομο των 30 δεν είναι κάτι καινούργιο, όπως πολλοί θα πουν, όμως ποιος από όλους το έχει παραδεχτεί; Πως ακόμα και η ίδια που το γράφει, μπορεί να είναι σίγουρη ότι δε θα της συμβεί; Κανείς δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα, το μόνο σίγουρο είναι πως ενημερωνόμαστε για να προφυλαχτούμε από τις κακοτοπιές.

Σημείωση: Για να μην παρεξηγηθώ, ο γάμος δεν είναι το μεγαλύτερο δεινό αυτού του κόσμου. Μπορεί να αποτελέσει μάλιστα την επισφράγιση (νομική και για κάποιους θρησκευτική) μίας αρμονικής και τρυφερής σχέσης ζωής, MONO όμως όταν αυτό γίνεται ως φυσική εξέλιξη και επιθυμία των δύο (αυστηρά και μόνο) συμμετεχόντων. Όταν ο γάμος γίνεται ανάγκη και εμμονή, τότε τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή…. 

Τι γίνεται όταν μέχρι τα 29.5 (είμαστε και γυναίκες και το μισό έχει αξία) ζούσε την εργένικη ζωή της μέχρι τέλους, όμως στο 30^ο κεράκι της τούρτας της χτυπάει wedding alert; Wedding alert: Αναζητείται γαμπρός, μπορείτε να βοηθήσετε; 

Τα πράγματα εκεί παίρνουν άσχημη τροπή. Οι επιθυμίες αλλάζουν και επιβάλλονται. Ο χαρακτήρας αλλοιώνεται και οι πιέσεις προκαλούν ψυχικούς έως σωματικούς πόνους σε εσένα. Η μέχρι τώρα αγαπημένη σου γίνεται ένα τέρας, που προσπαθεί να σε ξεζουμήσει μέχρι να κάνεις την περιβόητη πρόταση. Όπως κάθε συμμορία έτσι και εδώ στο συμβόλαιο θανάτου σου δεν βρίσκεται μόνη της. Τα μέλη της συμμορίας απαρτίζονται από την καλή μανούλα, που θέλει να τη δει με το λευκό νυφικό να ανεβαίνει τα σκαλιά (εκκλησίας ή δημαρχείου πλέον έχουμε εκσυγχρονιστεί) και από τις φίλες της, που μπορεί μέχρι πρότινος να τη συνόδευαν στα ξενύχτια αλλά δε θα πουν όχι σε μία ακόμα κουμπαριά. Εξάλλου συμμαχίες είναι αυτές, αύριο θα την χρειαστούν και στο δικό τους «γάμο». 

Εσύ τι κάνεις αγαπημένε μου αναγνώστη; Εσύ όσο στέκεσαι παθητικά, είσαι εφήμερος. Όταν η «αρρώστια» την τρώει από μέσα και εσύ δεν κάνεις κάτι, τόσο χειροτερεύεις τη θέση σου.  Η λύση δεν είναι ο γάμος, ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις ΟΧΙ. Όταν θα καταφέρεις να τιθασεύσεις το τέρας μέσα της, τότε ίσως καταλάβει τι πήγε να κάνει. Πως θα μπορούσε να διαλύσει τα πάντα για ένα γεγονός, που ίσως πραγματικά να μην το ήθελε ούτε η ίδια ακόμα. Όταν θα καταφέρετε να φτάσετε και πάλι τη σχέση σας στο ζεν, τότε θα είσαι εσύ αυτός που θα της προτείνεις  τη «λευκή», επίσημη κοινή σας ζωή. Όλα αυτά βέβαια σε έναν κόσμο με ροζ, γαλάζια και άλλα πολύχρωμα συννεφάκια, χωρίς συμμορίες και πανούργα σχέδια.

Η πραγματικότητα σε προσγειώνει τόσο απότομα όσο και το αεροσκάφος της Malaysia Airlines, που το ψάχνουμε ακόμα….. Θέλει γάμο και τον θέλει τώρα! Δεν μπορεί να περιμένει. Κι σε αυτό δεν φταίει μόνο εκείνη. Φταίει η άτιμη η κοινωνία, που θα την αποκαλέσει vintage ανύπαντρη (ελληνιστί γεροντοκόρη). Φταίει η οικογένεια, που δε θα έχει την αποδοχή της σε κανένα πια οικογενειακό τραπέζι. Φταις και εσύ, που ακόμα και αν την γνώριζες τώρα, θα την θεωρούσες προβληματική, γιατί κάποιος δεν την «καπάρωσε». Και κάπου εδώ μπαίνει η βιολογική ανάγκη (όχι αυτή που νομίζεις), το παιδί! Σαν άλλη Δήμητρα Παπαδοπούλου να αναρωτιέται πότε θα γίνει μάνα. 

Η αλήθεια είναι πικρή! Τα στερεότυπα, που μας ενοχλούν, είναι αυτά ακριβώς που οικοδομήσαμε εμείς. Όσο συνεχίζεις αυτή την κατάσταση, όσο στέκεσαι παθητικά, τόσο την υιοθετείς. Ο γάμος δεν είναι «πρέπει», είναι «θέλω» και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από όλες τις πλευρές. 

Αν σκοπεύεις να κάνεις το περιβόητο μεγάλο βήμα, κάνε το σωστά. Αλλιώς καλύτερα μιας ώρας εργένικη ζωή, παρά σαράντα (και..) χρόνια γκρίνια και υπομονή!