Αίμα, θρήνος και video: η τέλεια συνταγή μιας τραγωδίας που πουλάει
Ή πώς ένα τραγικό δυστύχημα γίνεται viral στο βωμό των κλικ και των ποσοστών τηλεθέασης.
Σε μια εποχή στην οποία ο χρόνος που αναλογεί σε κάθε είδηση -σημαντική ή ασήμαντη- είναι μόλις 1’’, όσο δηλαδή διαρκεί το scroll από post σε post στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, το μόνο που μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον μας για μέρες, είναι συμβάντα όπως το τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία.
Βοήθησε πολύ βέβαια και το γεγονός πως όλα καταγράφηκαν σε (παραπάνω από ένα) βίντεο. Για να έχουν τα ΜΜΕ -που τόσο κόπτονται για την ενημέρωσή μας- να παίζουν διαρκώς σε επανάληψη, ενώ αναλύουν κάθε πτυχή του γεγονότος, με κάθε είδους ειδικούς – μαϊντανούς.
Φυσικά και πρόκειται για ένα τραγικό δυστύχημα για το οποίο πρέπει να ενημερωθούμε. Το πως και το γιατί όμως συνέβη, καλό είναι να το αφήσουμε στους ειδικούς. Τους πραγματικούς ειδικούς και όχι σε κάθε ξερόλα αναλυτή που σπεύδει να δώσει την εξήγησή του, κρίνοντας από απόσταση εκατοντάδων χιλιομέτρων μακριά, παρατηρώντας απλώς ένα video στο κινητό του.
Προσωπικά, με θίγει και με λυπεί που κάθε εθνική τραγωδία γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα ΜΜΕ στο κυνήγι του κλικ και των ποσοστών τηλεθέασης. Κάθε μέρα που ξημερώνει ακούμε ή διαβάζουμε νέους βαρύγδουπους τίτλους για τα αίτια της τραγωδίας. Κάθε μέρα και νέο αίτιο.
Ζούμε στην εποχή της υπερπληροφόρησης. Οποιαδήποτε είδηση γίνεται γνωστή στα πέρατα της γης μέσα σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα. Έχουμε απομυθοποιήσει πλέον τα πάντα και όλα τα σοβαρά ξεχνιούνται σε λίγα λεπτά της ώρας. Εκτός κι αν έχουν τη συνταγή να γίνουν viral. Διψάμε για αίμα και μόλις μας το σερβίρουν, ηδονιζόμαστε. Ορμάμε σαν κανίβαλοι.
Εύχομαι συλλυπητήρια στους συγγενείς και φίλους των χαμένων παιδιών μας και συστήνω ψυχραιμία και υπομονή σε όλους εμάς τους υπόλοιπους. Ας αφήσουμε τους αρμόδιους να κάνουν τη δουλειά τους και όταν έρθει η ώρα, θα μάθουμε τι πραγματικά συνέβη. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να επαναλαμβάνουμε αδιάκοπα κάθε λεπτομέρεια αυτής της ανείπωτης τραγωδίας. Υπάρχουν άνθρωποι που πονούν, και όλη αυτή η εκμετάλλευση κάνουν τον πόνο και τον θρήνο τους ακόμη πιο δυσβάσταχτο. Έλεος!
