Γιάννης Αλαφούζος | Πως να χάσετε 40-60 εκατομμύρια χωρίς λόγο
Η πιο σωστή απόφαση του Γιάννη Αλαφούζου από τότε που ανέλαβε τον Παναθηναϊκό, ήταν η απόφαση του να αποχωρήσει, έχοντας πια καταλάβει πως όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες.- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Για να πω την αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα την απόφαση του Γιάννη Αλαφούζου να αναλάβει τον Παναθηναϊκό πριν μερικά χρόνια. Ο Γιάννης Αλααφούζος αφού πέρασε και μερικές περιπέτειες όταν είχε μπλέξει με τα Μέσα Ενημέρωσης, που του στοίχισαν πολλά χρήματα και επίσης έβαλαν σε μεγάλη κρίση την σχέση του με τον πατέρα του, είχε την ευκαιρία να ζει μια ωραία και άνετη ζωή. Τα προβλήματα με τον πατριάρχη της οικογένειας Αριστείδη Αλαφούζο τον οδήγησαν στο Λονδίνο, όπου μετά από μερικά χρόνια κατάφερε να “χτίσει” μια εντυπωσιακή εφοπλιστική καριέρα. Όταν γύρισε είχε πια την οικονομική άνεση να παίρνει τις δικές του αποφάσεις, χωρίς να εξαρτάται από την κρίση του πατέρα του.
Ήταν τότε που αποφάσισε να δημιουργήσει τον Σκάι με προωσπικά του λεφτά, σ` ένα τηλεοπτικό τοπίο που ακόμη κυριαρχούσαν τα μεγάλα κανάλια, το Μέγκα και ο Αντένα, παρά τις συμβουλές των φίλων του να μην επαναλάβει πάλι το εγχείρημα που είχε κοντέψει να του καταστρέψει τη ζωή και την καριέρα του. Τελικά μετά από περίπου δέκα χρόνια και μετά από πολύ σκληρό αγώνα κατάφερε να αποδείξει ότι η απόφαση του ήταν σωστή, μια και το Σκάι ιδίως και μετά τον θρίαμβο του Survivor,είναι ένα από τα κανάλια που σήμερα κυριαρχούν, σ` ένα διαφοροποιημένοι τηλεoπτικό τοπίο και καθώς το Μέγκα ακόμη δεν μπορεί να βρει τον δρόμο του.
Η απόφαση του να ασχοληθεί και να αναλάβει τον Παναθηναϊκό, ήταν μια απόφαση που εγώ τουλάχιστον δεν μπόρεσα ποτέ να την καταλάβω. Το ποδόσφαιρο σήμερα αποτελεί ίσως τον πιο παρηκμασμένο και ανυπόληπτο χώρο της κοινωνικής ζωής. Ήταν κάποτε μια εποχή που το να διοικείς ένα σύλλογο είχε κάποια αίγλη. Ήταν αυτή πουν έκανε τον τότε Πρόεδρο του Παναθηναϊκού να ασχολείται και επιτυχημένα με το ποδόσφαιρο. Η εποχή που ο σύλλογος κυριαρχούσε. Τα πράγματα άλλαξαν από το τέλος της δεκαετίας του `80, όταν το ποδόσφαιρο έγινε ένας τρόπος άσκησης πολιτικής με άλλα μέσα. Ήταν η εποχή του Γιώργου Κοσκωτά, του Σαλιαρέλη και κάποιων άλλων στον Ολυμπιακό, ώσπου τελικά να το αναλάβει ο Σωκράτης Κόκκαλης.
Από τις αρχές της δεκαετίας του`90 το ποδόσφαιρο άχρισε να εκφυλίζεται και να παίρνει την κατηφόρα. Στημένα ματς , στημένα πρωταθλήματ, στημένοι αγώνες, στημένα στοιχήματα. Με λίγα λόγια το ποδόσφαιρο έγινε ένας χώρος που περισσότερο θα ταίριαζε σε γκάνγκστερς παρά σε σοβαρούε επιχειρηματίες. Και γι αυτό άρχισε να προσελκύει όλο και περισσότερο ύποπτους τύπους στις διοικήσεις των ομάδων. Και η χειρότερη κατάντια απ` όλες, με την Ελλάδα να είναι ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο που οι οπαδοί της μιας ομάδας δεν μπορούν να πάνε στο γήπεδο της άλλης. Με μάχες μεταξύ των οπαδών, που είχαν ακόμα και νεκρούς. Και μ` ένα θέαμα που σε κάνει να θέλεις να κοιτάς αλλού.
Κάνενας σοβαρός άνθρωπος δεν αξίζει να ασχολείται σήμερα με το ποδόσφαιρο ούτε καν σαν οπαδός, πολύ περισσότερο σαν Πρόεδρος. Δεν ξέρω τι ακιρβώς “απολαμβάνει” κανείς διοικώντας μια ποδοσφαιρική ομάδα.
Ο Γιάννης Αλαφούζος μπήκε στο ποδόσφαιρο προφανώς με κάποιο “όραμα”. Δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς επεδίωκε. Να ανεβάσει τον Παναθηναϊκό στην κορυφή; Να “εξυγειάνει” τον χώρο του ποδοσαφίρου; Ή και τα δυο μαζί. Το σίγουρο είναι ότι δεν καταφερε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Και μάλλον περισσότερο αγχώθηκε από αυτήν την ενασχόληση του παρά οτιδήποτε άλλο. Ο Γιάννης Αλαφούσος είναι άλλου επιπέδου άνθρωπος και καθόλου συμβατός με τον χώρο του ποδοσφαίρου. Οι προθέσεις του ήταν καλές, αλλά όπως λέει και το ρητό “ο δρόμος για το νεκροοταφείο είναι στρωμένος με καλές προθέσεις”.
Και επιπλέον έχασε και 42 εκατομμύρια ευρώ, όπως αναφέρει στην δήλωση της αποχώρησης του, ενώ προτίθεται να συνεισφέρει και άλλα 20 για τις μελλοντικές υποχρεώσεις της ομάδας. 42-60 εκατομμύρια είναι πολλά λεφτά. Πάρα πολλά λεφτά. Τι μπορεί να αισθάνεται στο τέλος συτής της πορείας το ξέρει ο ίδιος Και μάλλον, έτσι όπως ε΄ναι ο χώρος το ποδοασφαίρου που την μια σε αποθεώνουν και την άλλη σε βρίζουν δεν θα εισέπραξε και πολλά ευχαριστώ.
“Είχα την ρομαντική ψευδαίσθηση ότι στήνοντας μία υγιή ομάδα χωρίς σχέσεις διαπλοκής θα μπορούσα να βοηθήσω να αλλάξει η ελληνική πραγματικότητα” λέει ο ίδιος στην ανακοίνωση του,” Έκανα λάθος. Τα συστήματα και οι νοοτροπίες που εμποδίζουν την χώρα μας να έχει ένα κανονικό, ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είναι βαθιά ριζωμένα και μοιάζουν με Λερναία Ύδρα. Όποιος καλοπροαίρετος πάει να συγκρουσθεί μαζί τους αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα ότι χτυπάει το χέρι του σε έναν αδιαπέραστο τοίχο.
