«ΠΑΟΚαρα πίνω χόρτο και σε βλέπω ότι παίζεις σαν την Πόρτο»…
Δυστυχώς για το ελληνικό ποδόσφαιρο η μόνη ομοιότητα μεταξύ της πετυχημένης πορτογαλικής ομάδας και των δικών μας είναι το εμπνευσμένο σύνθημα των οπαδών του ΠΑΟΚ του τίτλου.
Την πρώτη δεκαετία του νέου μιλένιουμ, όταν οι ελληνικές ομάδες (Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός κυρίως) έκαναν καλές εμφανίσεις στα Κύπελλα Ευρώπης παράλληλα έκαναν και όνειρα κατάκτησης διεθνών τίτλων. Τα όνειρα άλλωστε είναι δωρεάν…
Οι τότε ηγέτες των ομάδων Γιάννης Βαρδινογιάννης και Σωκράτης Κόκκαλης είχαν αναφέρει ως απόδειξη ότι οι στόχοι τους δεν ήταν ουτοπικοί, το παράδειγμα της Πόρτο. Το επανέλαβε αργότερα και ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Δυστυχώς για το ελληνικό ποδόσφαιρο η μόνη ομοιότητα μεταξύ της πετυχημένης πορτογαλικής ομάδας και των δικών μας είναι το εμπνευσμένο σύνθημα των οπαδών του ΠΑΟΚ που βάλαμε τίτλο. Γιατί άλλο να λες «θέλω να γίνω όπως η Πόρτο» και άλλο να μπορείς να το κάνεις. Τα λόγια άλλωστε είναι δωρεάν.
Η Πόρτο ήρθε πάλι στο ευρωπαϊκό προσκήνιο την περασμένη βδομάδα όταν διέλυσε την Μπάγερν με 3-1 στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Και λέμε διέλυσε γιατί οι Βαυαροί (μέχρι τότε) έδειχναν το απόλυτο φαβορί της λαμπερής διοργάνωσης και κυρίως έμοιαζαν άτρωτοι. Αποδείχτηκε ότι δεν είναι. Η (ποδοσφαιρική) λογική λέει ότι η Μπάγερν θα πάρει την πρόκριση στο γήπεδό της. Θα έχει κάποιους από τους τραυματίες πίσω και ένα σκορ 2-0 στο Μόναχο μόνο απίθανο δεν είναι.
Πραγματικά απίθανο όμως είναι το πώς καταφέρνει η μικρούλα Πόρτο να μπαίνει διαρκώς σφήνα στους μεγάλους και να είναι η παγκόσμια βασίλισσα των ποδοσφαιρικών πωλήσεων. Μιλάμε για έναν σύλλογο από μια πόλη που έχει εγγεγραμμένους λιγότερους από 250.000 κατοίκους μαζί με τα περίχωρα και την μητροπολιτική περιοχή που δεν φτάνει ούτε τα 2 εκατομμύρια κατοίκων.
Αυτή η ομάδα όμως έχει πάρει δύο Τσάμπιονς Λιγκ και άλλα δύο Γιουρόπα Λιγκ ενώ κάθε χρόνο συμμετέχει στην κορυφαία διοργάνωση και εισπράττει. Το μυστικό είναι απλό στη σύλληψη αλλά δύσκολο στην εκτέλεση. Αγοράζω φτηνά, πουλάω ακριβά. Και πίσω από όλη αυτή την επιτυχία είναι ο δαίμονας που ακούει στο όνομα Νούνο Πίντο Ντα Κόστα.
Ο 77χρονος σήμερα πρόεδρος βρίσκεται στην ομάδα 60 χρόνια και στην ηγεσία της από τον Απρίλιο του 1982. Αμφιλεγόμενη φιγούρα ο πρώην τραπεζικός υπάλληλος κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε για δωροδοκία και άλλες ομορφιές αλλά οι προσωπικές του περιπέτειες δεν επηρέασαν τον σύλλογο.
Ο Ντα Κόστα, με τους τρεις γάμους και την πολυτάραχη ζωή, οργάνωσε το καλύτερο τμήμα σκάουτινγκ στον κόσμο. Οι άνθρωποι του σαρώνουν την Πορτογαλία και μαζεύουν τα καλύτερα ταλέντα αλλά φυσικά δεν σταματούν εκεί. Η Πόρτο πληρώνει ολάκερη ομάδα ανθρώπων να κάνει το ίδιο στην Λατινική Αμερική και την Αφρική.
Ο Ντα Κόστα ξέρει ότι τα καλύτερα ταλέντα είναι εκεί και χρησιμοποιώντας ως δέλεαρ το ότι οι παίκτες θα γίνουν πλούσιοι και διάσημοι μόλις παίξουν στην ομάδα του, τους φέρνει στις όχθες του Ατλαντικού. Μόλις οι ποδοσφαιριστές γίνουν όντως γνωστοί, αυτομάτως γίνονται και πλούσιοι αφού ο Ντα Κόστα δεν έχει κανένα πρόβλημα να πουλήσει τον οποιονδήποτε. Και να γεμίσει τα ταμεία της ομάδας του.
Αυτή τη στιγμή στο ρόστερ της ομάδας υπάρχουν 27 παίκτες –μόλις οι 6 είναι γηγενείς. Και από αυτούς μόνο ο Κουαρέσμα βασικός. Άλλοι 13 παίζουν δανεικοί από την Ρωσία και την Τουρκία μέχρι το Βέλγιο. Και ο πρόεδρος μετράει τα ευρώ…
Από το 2004 όταν η Πόρτο πήρε το δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της με προπονητή τον Ζοζέ Μουρίνιο, ο Πίντο Ντα Κόστα έχει πουλήσει 28 παίκτες. Τελευταίος ο Ντανίλο, ο Βραζιλιάνος δεξιός αμυντικός που παραχωρήθηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης αντί 31,5 εκ. ευρώ.
Αυτές οι πωλήσεις έφεραν στα ταμεία το ποσό των 734,5 εκατομμυρίων ευρώ! Στο ίδιο διάστημα ξοδεύτηκαν για τους αντικαταστάτες τους 347,9 εκ. ευρώ. Καθαρό κέρδος 386,6 εκατομμύρια ευρώ!!! Και για να κλείσουμε μερικά παραδείγματα του πόσο καλά ο Πίντο Ντα Κόστα αγοράζει φτηνά και πουλάει ακριβά. Πήρε τον Χουλκ από την Ιαπωνία (!) δαπανώντας αρχικά 5,5 εκ. ευρώ για το 50% του παίκτη και στη συνέχεια άλλα 13,5 εκ. ευρώ ια το υπόλοιπο ποσοστό. Μετά από 4 χρόνια τον πούλησε στη Ζενίτ αντί 60 εκ. ευρώ.
Τον Ραδαμέλ Φαλκάο τον άρπαξε από την Αργεντινή με μόλις 4 εκ. Τον πούλησε στην Ατλέτικο Μαδρίτης ακριβώς για τα δεκαπλάσια. Το 2004 έδωσε για τον Πέπε 1 εκ. στη Μαρίτιμο. Τρία χρόνια μετά τον πούλησε στη Ρεάλ για 30 εκ. Ο Ρικάρντο Καρβάλιο δεν του στοίχισε τίποτα αφού ήταν προϊόν των ακαδημιών του συλλόγου. Η πώλησή του στην Τσέλσι έφερε στα ταμεία άλλα 30 εκ.
Τον Ιανουάριο του 2006 δαπάνησε για τον 18χρονο Άντερσον 7 εκ. ευρώ ώστε να τον πάρει από την Βραζιλία. 18 μήνες μετά τον έδωσε στην Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ αντί 31 εκ. ευρώ. Ο Λισάντρο Λόπες στοίχισε μόλις 2,3 εκ. από την Ράσιγκ Αβεγιανέδα. Πωλήθηκε αντί 24 εκ. στη Λιόν.
